Fotografie

235.
[CHOPIN Fryderyk - pamiątki u XX. Czartoryskich w Krakowie]. [l. 20. XX w.]. Zestaw 4 fotografii form. 17,12,8 cm, 16,4x12,6 cm, 12x14,7 cm, 12,4x15,5 cm, nieznanego autorstwa.
Na odwrocie pierwszych trzech zdjęć atramentowe napisy:
1. "Mieszkanie prywatne X.X. Czartoryskich w Krakowie. Pokój Fryderyka Chopina. Ulubiony kominek Muzyka wraz z pamiątkami po Nim. Nad kominkiem portret XX. [Marceliny] Czartoryskiej uczennicy Wielkiego Muzyka".
2. "Projekt pomnika dla Warszawy pomysłu art. rzeźb. Wł. Szymanowskiego; Fr. Chopin siedzi pod płaczącą wierzbą".
3. "Mieszkanie prywatne X.X. Czartoryskich w Krakowie. Pokój Fryderyka Chopina. Maska pośmiertna Mistrza".
4. [Listy Fr. Chopina do Wojciecha Grzymały z lat 1847-48].
Stan bardzo dobry.
236.
[CHRZANÓW - uroczystości z okazji wyprodukowania przez "Fablok" 500 parowozów dla kolei Maroka - fotografia sytuacyjna]. [1932]. Fotografia form. 16,7x22,8 cm, nieznanego autorstwa.
Licznie zgromadzona załoga przy parowozie typu 141 CFM, których pięćset wyprodukowała na eksport - dla kolei Maroka Pierwsza Fabryka Lokomotyw "Fablok" SA. Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, stan dobry.
Pierwsza Fabryka Lokomotyw w Polsce „Fablok” Spółka Akcyjna – polski zakład przemysłowy założony w 1919 roku w Chrzanowie, produkujący tabor kolejowy i maszyny. W okresie przedwojennym wyprodukowano w Fabloku wiele typów parowozów normalno- i wąskotorowych, dla pociągów pasażerskich (osobowych i pospiesznych) oraz towarowych – zarówno dla Polskich Kolei Państwowych, jak i zakładów przemysłowych. Jeszcze przed wojną podjęto produkcję spalinowych i elektrycznych zespołów trakcyjnych, a także wagonów motorowych. Po 1945 w dalszym ciągu rozwijano produkcję parowozów, następnie zaś spalinowych lokomotyw manewrowych (normalno- i wąskotorowych) o mocy od 40 do 1200 KM. Łącznie fabryka wyprodukowała 10500 parowozów i lokomotyw spalinowych. (Wikipedia).
237.
[CRACOVIA, Klub Sportowy - fotografia zbiorowa]. [l. 10. XX w./1966]. Fotografia form. 8,8x14 cm.
Fotografia krakowskiej drużyny piłkarskiej z czasów przed I wojną św. na upamiętnienie jubileuszu 60. rocznicy powstania klubu, pochodząca z kolekcji Mieczysława Wyrobka. Zdjęcie było publikowane w "Echu Krakowa" w 1966. a odwrocie odręczne szczegółowe informacje: "Dar Mieczysława Wyrobka na 60-lecie K. S. 'Cracovia'. Drużyna 'Cracovii' z okresu przed I wojną światową. Pierwszy z lewej: trener Kożeluch F. siedzący w białym dresie dr. Lustgarten (bramkarz) pierwsi dwaj z lewej w białoczerwonych dresach to bracia Traubowie (wiedeńczycy grający w barwach 'Cracovii'. Mieczysław Wyrobek Kraków, ul. Krupnicza 28. 6 VII 66.". Stan dobry.
Cracovia (błędnie nazywana Cracovią Kraków) – uznawany za najstarszy nieprzerwanie istniejący polski klub sportowy, założony 13 czerwca 1906 roku w Krakowie, jako Akademicki Klub Footballistów. W Cracovii łącznie działały 32 sekcje sportowe. (Wikipedia).
238.
[WOJTYŁA Karol, WYSZYŃSKI Stefan - obchody jubileuszu 50. lecia zatwierdzenia kościelnego Zgromadzenia Świętego Michała Archanioła w Miejscu Piastowym - fotografie dokumentacyjne]. [10 IX 1972]. Album zaw. 28 fotografii form. ca 12x18 cm.
Album form. ca 24x33 cm, k. 23. Oprawa: płótno w kolorze bordowym, grzbiet przewiązany rzemykiem. Na licu wytłoczony napis "album". Dokumentacja fotograficzna obchodów z udziałem kardynała Karola Wojtyły, metropolity krakowskiego, który przewodniczył Mszy świętej. Homilię wygłosił Prymas Tysiąclecia kardynał Stefan Wyszyński. W uroczystości wzięło udział blisko pięciuset kapłanów i sióstr zakonnych oraz blisko dziesięć tysięcy wiernych. Zdjęcia naklejone na karty albumu. Okł. lekko zakurzone, poza tym stan bardzo dobry.
Jan Paweł II (Karol Wojtyła) (1920-2005) - arcybiskup metropolita krakowski (od 1964), kardynał, od 16 X 1978 papież, święty Kościoła katolickiego.
S. Wyszyński (1901-1981) - duchowny rzymsko-katolicki, prymas Polski w l. 1948-1981, od 1953 kardynał. Jeden z największych Polaków XX w., określany mianem Prymasa Tysiąclecia, mąż stanu, obrońca Kościoła w czasach stalinowskich, internowany przez władze PRL. Jego beatyfikacja została zapowiedziana na 12 IX 2021.
Sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. Bronisława Markiewicza – kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski i św. Michała Archanioła przy klasztorze michalitów w Miejscu Piastowym, świątynia filialna parafii Nawiedzenia NMP (dekanat Miejsce Piastowe, archidiecezja przemyska). Kościół został zbudowany przy klasztorze michalitów w latach 1931−1935. Poświęcony 2 maja 1935 roku przez biskupa Franciszka Bardę, natomiast konsekrowany przez biskupa Ignacego Tokarczuka 29 czerwca 1972 roku. Miejsce odwiedził w czasie jednej z pielgrzymek do ojczyzny w 1997 roku papież Jan Paweł II. W dniu 4 czerwca 2007 roku metropolita przemyski arcybiskup Józef Michalik wydał dekret, który podniósł świątynię do rangi Sanktuarium św. Michała Archanioła i bł. Bronisława Markiewicza.W ołtarzu głównym jest umieszczona figura Matki Bożej Królowej Korony Polskiej, którą zamówił i sprowadził do Miejsca Piastowego ksiądz Bronisław Markiewicz. Po prawej stronie jest umieszczony ołtarz z relikwiami bł. Bronisława z 2005 r. Nastawa ołtarzowa ukazuje Błogosławionego razem z grupą michalitek, michalitów i wychowanków. Została ona wykonana z brązu przez krakowskiego artystę Wincentego Kućmę. Jego autorstwa jest również rzeźba św. Michała Archanioła umieszczona na górze frontowej ściany sanktuarium. Na frontonie świątyni zostały wypisane słowa przepowiedni Anioła Stróża Polski, zapamiętane i uwiecznione drukiem przez ks. Bronisława Markiewicza: „Polacy! Najwyżej Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu wielkiego papieża”. (Wikipedia).
239.
[JAN PAWEŁ II - fotografia sytuacyjna]. [27 XI 1981]. Fotografia form. 18,1x22,8 cm, wykonana przez NBC Photo z Nowego Jorku.
Papież ujęty w momencie składania autografu dla Cezarego Morawskiego. Na odwrocie identyfikujący nadruk: "NBC Photo. Press Department / 30 Rockefeller Plaza / New York, N.Y. 10020. INSPIRATIONAL MOMENT -- Pope Paul II (right) signs an autograph for Cezary Morawski, the young Polish actor who portrays him in 'From A Far Country: Pope John Paul II,' a compelling dramatization that will have its American premiere on NBC Sunday Night at the Movies, December 20 (9-11:30 p.p. NYT; closed-captioned). (11/27/81). Stan bardzo dobry.
Jan Paweł II (Karol Wojtyła) (1920-2005) - arcybiskup krakowski, kardynał, od 16 X 1978 papież, święty Kościoła katolickiego, jeden z największych autorytetów moralnych XX w.
240.
[WYSZYŃSKI Stefan - prymas podczas niezidentyfikowanej uroczystości - fotografia sytuacyjna]. [l. 60. XX w.?]. Fotografia form. 9,1x13,9 cm, nieznanego autorstwa.
Prymas Polski w otoczeniu wiernych i duchownych, m.in. osobistego sekretarza i Kierownika Sekretariatu ks. Hieronima Goździewicza (stoi tyłem). Stan bardzo dobry.
S. Wyszyński (1901-1981) - sługa Boży kościoła katolickiego. W l. 1948-1981 prymas Polski, zwany Prymasem Tysiąclecia.
241.
[KIEDRZYŃSKI Stefan - fotografia sytuacyjna]. [1928]. Fotografia form. 18x12,5 cm, nieznanego autorstwa.
Portretowany ujęty w całej postaci, stoi z papierosem w prawej ręce na tle regału z książkami. Na odwrocie napis ołówkiem: "Kiedrzyński Stefan literat". Stan bardzo dobry.
S. Kiedrzyński (1888-1943) - dramaturg i powieściopisarz. Stały współpracownik Kuriera Warszawskiego. Tworzył komedie, satyry, farsy, powieści obyczajowe i sensacyjne, scenariusze filmowe. W 1951 wszystkie utwory pisarza zostały objęte cenzurą i wycofane z bibliotek.
242.
[KOLBERG Oskar - fotografia portretowa z odręcznym podpisem portretowanego]. [l. 60. XIX w.]. Fotografia form. 9,3x5,5 cm na oryg. podkładzie form. 10,5x6,1 cm, autorstwa Walerego Rzewuskiego w Krakowie.
Portretowany ujęty w popiersiu, z profilu. Na dolnym marginesie nadruk: "W. Rzewuski w Krakowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie odręczny podpis atramentem oraz reklamowa winieta atelier z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Walerego Rzewuskiego w Krakowie Wesoła, ulica Podwale, No 27.B.". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
O. Kolberg (1814-1890) - etnograf, encyklopedysta, folklorysta i kompozytor. Opracował i zrealizował wielki program badań folklorystycznych i etnograficznych, pozostawiając  niepowtarzalny zbiór materiałów źródłowych w wielotomowej pracy „Lud. Jego zwyczaje, sposób życia, mowa, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśni, muzyka i tańce” (za życia autora ukazały się 33 tomy).
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.
243.
[KRAKÓW - model gipsowy pomnika Adama Mickiewicza w Krakowie, autorstwa Walerego Gadomskiego]. [nie po 1886]. Fotografia form. 24,6x19 cm na oryg. podkładzie form. 32,7x25 cm, autorstwa A[wita] Szuberta w Krakowie.
Fotografia modelu od tyłu. Projekt wykonany na konkurs ogłoszony w Krakowie w 1886 i rozstrzygnięty 16 I 1888. W konkursach na pomnik wieszcza brali udział również: Teodor Rygier, Tomasz Dykas, Antoni Kurzawa, Jan Matejko, Pius Weloński. Trzecią nagrodę zdobył W. Gadomski, a pomnik ostatecznie zrealizowano według projektu T. Rygiera. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie piecz.: "A. Szubert Fotograf Kraków" oraz atramentowy napis: "Model p. Walerego Gadomskiego". Podkład nieco zaplamiony, stan zdjęcia dobry.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.
244.
[KRAKÓW - cyganki pod Wawelem - fotografia sytuacyjna]. [1906]. Fotografia stereoskopowa form. 6,6x6,8 cm razy 2 na podkładzie form. 8,8x18 cm, wykonana przez [Neue Photographische Gesellschaft A.G. Steglitz w Berlinie].
Przedstawia pozujące do fotografii cyganki przy ul. Podzamcze. Nad kompozycją nadruk: "4. Kraków. Pod Wawelem. Cyganki", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. Krawędzie nieco zaplamione, stan ogólny dobry.
245.
[KRAKÓW - Planty - fotografia widokowa]. 1906. Fotografia stereoskopowa form. 6,4x6,8 cm razy 2 na podkładzie form. 8,5x18 cm, wykonana przez Neue Photographische Gesellschaft A.G. Steglitz w Berlinie.
Przedstawia fragment krakowskich plantacji w pobliżu ulicy Długiej. Nad kompozycją nadruk: "10. Kraków. Planty", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Krawędzie lekko otarte, stan ogólny dobry.
246.
[KRAKÓW - widok na fragment Wawelu od strony południowo-zachodniej w porze wiosennej - fotografia widokowa]. [l. 20/.30. XX w.]. Fotografia form. 29,3x23,3 cm, nieznanego autorstwa.
Fragment wzgórza wawelskiego z Basztą Sandomierską zza pokrytych wiosennym kwieciem drzew. Widok na basztę w stanie po pracach konserwatorskich przeprowadzonych przez Zygmunta Hendla w latach 1911-1914 polegających m.in. na usunięciu dobudówki z klatką schodową powstałych podczas austriackich przeróbek z 1856. Stan bardzo dobry.
247.
[KRAKÓW - prezentacja członków Rady Miasta Krakowa i urzędników magistratu - fotografia pozowana]. 1934. Fotografia form. 10,2x10,6 cm, nieznanego autorstwa.
Członkowie upozowani do fotografii na stopniach magistratu. Na przedzie wyszczególnieni od 1 do 11 członkowie, wymienieni na przyklejonym na odwrocie paskiem papieru z maszynopisowym tekstem: "1934 od lewej ku prawej: 1. Niwińska Jadwiga, Sekret., 2. Dr. praw Klimecki Stanisław Wiceprezes miasta, 3. Dr. praw. Landau Ignacy W. Prez. m., 4. Prezydent Miasta Kraków Władysław Belina Prażmowski, 5. Mgr. praw. Herget Stanisław, Szef biura prezyd. Dyrek. Mgtu, 6. Mgr. praw. Ostrowski, W. Prez. m., 7. Mgr. praw. Kubalski Edward Starszy Radca m., 8. Sekretarz Prezyd. m. Radca Strasik Fr. St., 9. Inż. Mianowski Edward II Wicedyrektor Gazowni, 10. Inż. Menasche Ignacy Dyr. Miejsk. Zakł. Ceram., 11. Dr. chem. Tadeusz Orzelski Dyr. Wodociąg. m., 1, 2, 4, 11 - Legiony Polskie Marsz. Polski Józef Piłsudski i Kadra Rok 1914-1918. Na odwrocie piecz. sekretarza Franciszka Stefana Strasika. Stan bardzo dobry.
248.
[KRAKÓW - Krakowska Miejska Kolej Elektryczna  - jubileusz 10. lecia pracy inż. Tadeusza Polaczek-Korneckiego - fotografia sytuacyjna]. [1935]. Fotografia form. 16,3x22,8 cm.
Uczestnicy uroczystości upozowani do pamiątkowej fotografii. Nad nimi rozciągnięty transparent z napisem: "1925-1935 10-lecie pracy J.W.P. Dyrektora inż. Tadeusza Polaczek-Korneckiego". Zdjęcie wykonane zapewne przez Stanisława Muchę, bez piecz. Lewy narożnik lekko załamany, zaplamienia na odwrocie, stan ogólny dobry.
Krakowska Miejska Kolej Elektryczna S.A. (KMKE) – nazwa spółki utworzonej przez Gminę Miasta Krakowa, zajmującej się komunikacją miejską w Krakowie, powstałej w latach 1928–1929 w wyniku fuzji z Krakowską Spółką Tramwajową.
Krakowska Spółka Tramwajowa (KST) – nazwa spółki powstałej w roku 1900, która uzyskała zgodę na budowę i eksploatację linii tramwaju elektrycznego w Krakowie. 16 marca 1901 r. oddano do użytku pierwszą linię wąskotorową tramwaju elektrycznego. Pomimo że w kolejnych latach powstało kilka nowych linii tramwajowych (w tym normalnotorowych), to spółka nie wywiązała się z obietnic budowy wszystkich nowych linii, co doprowadziło do zatargu z władzami Krakowa. W 1910 r. Gmina Kraków wykupiła 95% akcji spółki, przejmując kontrolę nad jej działalnością.W 1927 r. uruchomiono pierwszą linię autobusową.W 1928 r. władze miasta powołały spółkę która po fuzji z KST przekształciła się w Krakowską Miejską Kolej Elektryczną (KMKE). (Wikipedia).
T. Polaczek-Kornecki (1885-zm. 2 czerwca 1942  w obozie koncentracyjnym KL Auschwitz) - inżynier budowy maszyn, od 1929 odpowiedzialny za dział propagandy w Tow. Sportowym „Wisła”. Absolwent wydziału Budowy Maszyn Politechniki we Lwowie. W 1912 pracował przy wydobyciu ropy naftowej w Borysławiu. W 1914 został zatrudniony na stanowisku inżyniera w Gazowni Miejskiej w Krakowie. W 1925  został dyrektorem spółki Krakowska Miejska Kolej (KMKE) Elektryczna. To za jego dyrekcji przypadły dwa okresy rozwoju krakowskiej komunikacji zbiorowej firmowanej przez miasto w latach 1925-1931 oraz 1936-1939.
249.
[KRAKÓW - sypanie kopca na Sowińcu - fotografia sytuacyjna, pozowana]. [1936]. Fotografia form. 17,2x23,4 cm, autorstwa Stanisława Muchy w Krakowie.
Liczna grupa upozowana do pamiątkowej fotografii na tle kopca usypywanego dla uczczenia pamięci marszałka Polski Józefa Piłsudskiego. W prawym dolnym narożniku pod zdjęciem: "Fot. St. Mucha Kraków". Na odwrocie piecz.: "Fot. Stanisław Mucha Kraków ul. Jabłonowskich 20. Telefon - 14966". Krawędzie nieco otarte i podklejone taśmą na odwrocie, stan ogólny dobry.
S. Mucha (1895-1976) - fotograf krakowski, specjalista od fotografii panoramicznej. W czasie I wojny św. fotografował działania Legionów Polskich. Od 1922 studiował w Krakowie prawo i został fotoreporterem IKC. W 1929 otworzył w Krakowie własne atelier ukierunkowane na fotografię pejzażową, a także dokumentującą architekturę i życie Krakowa. Od 1952 członek ZPAF.
250.
[KRAKÓW - budynek Muzeum Lenina - fotografia widokowa]. [l. 70. XX w.?]. Fotografia form. 21,8x17,1 cm, nieznanego autorstwa.
Stan bardzo dobry.
Muzeum Lenina w Krakowie – muzeum istniejące w latach 1954–1989 z siedzibą główną w pałacu Mańkowskich (neoklasycystycznym pałacu wybudowananym w latach 1901-1903 dla dr. Leona Mańkowskiego) przy ul. Topolowej 5. Założone zostało w związku z wizytą w Krakowie Włodzimierza Lenina.

Uniwersytet Jagielloński w obiektywie Stanisława Muchy

Ujęcia z lat 30. XX w. Zdjęcia naklejone na kartonowe podkłady form. ca 43x55 cm. Stan dobry i bardzo dobry.
S. Mucha (1895-1976) - fotograf krakowski, specjalista od fotografii panoramicznej. W czasie I wojny św. fotografował działania Legionów Polskich. Od 1922 studiował w Krakowie prawo i został fotoreporterem IKC. W 1929 otworzył w Krakowie własne atelier ukierunkowane na fotografię pejzażową, a także dokumentującą architekturę i życie Krakowa. Od 1952 członek ZPAF.
251.
[Senat akademicki z rektorem prof. Tadeuszem Lehrem-Spławińskim - fotografia pozowana]. Fotografia form. 36,8x49,8 cm.
Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem: "SENAT AKADEMICKI Uniwersytetu Jagiellońskiego, w strojach uroczystych".
Tadeusz Lehr-Spławiński (ur. 20 września 1891 w Krakowie, zm. 17 lutego 1965 tamże) – polski językoznawca, slawista, profesor UJ i rektor tej uczelni w latach 1938–1939 i 1945. Urodził się w Krakowie. Był synem inżyniera Edwarda Lehra i Marii ze Spławińskich. Uczęszczał do krakowskiego Gimnazjum im. Króla Jana III Sobieskiego, w latach 1909–1915 odbywał studia z językoznawstwa, historii literatury polskiej i filologii klasycznej na UJ. Kontynuował studia w Wiedniu. W latach 1915–1918 uczył języka polskiego w Zakopanem. W roku 1918 został docentem UJ. W roku 1922 mianowany profesorem zwyczajnym filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. 9 maja 1938 został wybrany rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. 9 maja 1939 wybrany na lata akademickie 1939/1940–1940/1941. Pełnił funkcję członka Rady Przybocznej Miasta Krakowa (1939). 6 listopada 1939 został aresztowany przez hitlerowców w ramach akcji „Sonderaktion Krakau”. Zwolniony w lutym 1940, brał udział w tajnym nauczaniu. W roku 1945, po wyzwoleniu Krakowa, ponownie objął funkcję rektora UJ, którą pełnił do roku 1946. Prowadził Katedrę Filologii Słowiańskiej UJ (1945–1962). Zajmował się gramatyką historyczną języków słowiańskich, historią słowiańszczyzny i etnografią, zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce. Twierdził, że praojczyzną Słowian są ziemie w dorzeczu Odry i Wisły (był zwolennikiem teorii autochtonicznego pochodzenia Słowian). Członek PAU, PAN, Instytutu Słowiańskiego w Pradze, Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Doktor honoris causa uniwersytetów w Pradze i Sofii. W roku 1951 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. (Wikipedia).
252.
[prof. Stanisław Maziarski - Rector Magnificus w uroczystym stroju z berłem - fotografia portretowa]. Fotografia form. 50,8x39,4 cm.
Rektor ujęty w półpostaci, w płaszczu rektorskim z peleryną gronostajową, z insygniami – atrybutami godności, władzy i dostojeństwa – berłem, łańcuchem  i pierścieniem. W lewym dolnym narożniku wycisk: "Fot. St. Mucha Kraków". Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem: "Rector Magnificus w uroczystym stroju z berłem".
Stanisław Wincenty Maziarski (ur. 27 kwietnia 1873 w Tarnowie, zm. 7 lipca 1956 w Krakowie) – lekarz histolog. Syn Wincentego i Honoraty z Trochanowskich. W latach 1891–1897 studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, wśród jego wykładowców byli m.in. Kazimierz Kostanecki i Napoleon Cybulski, w 1897 uzyskał stopień doktora wszech nauk lekarskich. W 1900 przedstawił pracę habilitacyjną O budowie i podziale gruczołów, a następnie wyjechał uzupełniać wykształcenie do Nancy i Monachium. Po powrocie został asystentem w Katedrze Fizjologii, a od 1904 w Katedrze Histologii. W 1907 został mianowany na profesora nadzwyczajnego i powierzono mu stanowisko kierownika Katedry Histologii (zajmował je do 31 grudnia 1950), w 1911 został profesorem zwyczajnym. Od 1904 do 1950 był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1914–1918 służył jako lekarz pospolitego ruszenia w armii Austro-Węgier podczas I wojny światowej, w latach 1918–1921 w randze podpułkownika w armii polskiej. W latach 1916–1917 oraz 1922–1925 był dziekanem Wydziału Lekarskiego UJ, a w latach 1933–1936 rektorem Uniwersytetu. Od 1927 członek Polskiej Akademii Umiejętności, do 1930 członek korespondent, następnie członek czynny, w latach 1930–1948 sekretarz Wydziału III[1]. Aresztowany podczas Sonderaktion Krakau wywieziony do obozu Sachsenhausen wrócił do Krakowa w lutym 1940 w bardzo złym stanie zdrowia. Brał udział w tajnym nauczaniu od listopada 1942 wykładał i prowadził ćwiczenia z histologii. Po II wojnie kierował katedrą histologii do przejścia na emeryturę w grudniu 1950. W 1952 otrzymał nagrodę państwową I stopnia. Prowadził badania głównie nad systematyką gruczołów oraz strukturą jądra komórkowego i jego rolą w procesie wydzielania, dotyczące ślinianek, układu wydalniczego pierścienic, tkanki mięśniowej. Zmarł w Krakowie. (Wikipedia).
253.
[Bibljoteka Jagiellońska - Kaplica św. Jana Kantego - fotografia widokowa]. Fotografia form. 50,8x37,9 cm.
W prawym dolnym narożniku wycisk: "Fot. St. Mucha Kraków". Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem: "Bibljoteka Jagiellońska - Kaplica św. Jana Kantego /dawne Jego mieszkanie/".
254.
[Collegium Novum - westibul - fotografia widokowa]. Fotografia form. 37,7x50,7 cm.
W lewym dolnym narożniku wycisk: "Fot. St. Mucha Kraków". Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem: "Collegium Novum - westibul".
255.
[Trzy starożytne berła akademickie - fotografia widokowa]. Fotografia form. 50,8x36,7 cm.
W lewym dolnym narożniku wycisk: "Fot. St. Mucha Kraków". Na odwrocie naklejony pasek papieru z obszernym maszynopisowym tekstem informacyjnym.
* * *
256.
[LWÓW - Cmentarz Obrońców Lwowa - fotografia widokowa]. [l. 30. XX w.]. Fotografia form. 17,8x13 cm, nieznanego autorstwa.
Na pierwszym planie widok na łuk triumfalny i kolumnadę ze schodami, nad którymi ustawiono pomniki lwów. W głębi widoczna Kaplica Obrońców na Cmentarzu Orląt Lwowskich. Na odwrocie napis atramentem: "Lwów Cmentarz obrońców Lwowa". Narożniki lekko otarte, stan ogólny dobry.
257.
[ŁOWICZ - dziewczęta w strojach regionalnych - fotografie pozowane]. [l. 30. XX w.]. Zestaw 7 fotografii form. ca 14x9 cm.
Młode kobiety w strojach regionalnych pozują do fotografii na tle malowanych dekoracji. Na odwrocie niektórych piecz.: "'Polfot' Dyplom. Mistrz. Pol. st. m. Warszawy Łowicz, Piłsudskiego 4", "Fotografja artystyczna 'Sztuka' Łowicz, ul. Zduńska Nr. 3". Niewielkie załamania, miejscami zaplamienia, stan ogólny dobry.
258.
[ŁOWICZ - młodzież na wycieczce szkolnej o tematyce historycznej - fotografie sytuacyjne]. 16 VI 1938. Zestaw 2 fotografii form. 6,8x8,7 cm.
Młodzież szkolna podczas tematycznej wycieczki. Widoczne dziewczęta w strojach regionalnych, chłopcy w strojach harcerskich, pozostali w mundurkach szkolnych - wszyscy upozowani do pamiątkowych fotografii przed pomnikiem upamiętniającym walki o niepodległość. Pomnik zaprojektował Stanisław Nowakowski - Orzeł Biały stojący na kuli, na froncie napis: "Synom Ziemi Łowickiej Bojownikom o Niepodległość". Powstał w 1927 roku z inicjatywy społecznej i stanął na Starym Rynku w Łowiczu, przy murze otaczającym bazylikę katedralną. Na odwrocie zdjęć piecz.: "16 CZER. 1938 Express Film w Łowiczu i Sochaczewie". Stan dobry.
259.
[MOŚCICKI Ignacy - prezydent podczas świętowania swych imienin w Zakopanem - fotografia sytuacyjna]. [1 II 1929]. Fotografia pocztówkowa form.8,8x13,8 cm, autorstwa H[enryka] Schabenbecka w Zakopanem.
Prezydent przyglądający się tańczącym góralom. Za prezydentem widoczny m.in. płk Jan Głogowski. Wokół widoczni zgromadzeni uczestnicy uroczystości imieninowych. Na odwrocie piecz.: "Zakład Nowoczesny Fotografji Wytwornej H. Schabenbeck Zakopane Tel. Nr. 136". Stan bardzo dobry.
I. Mościcki (1867-1946) - polityk, prezydent RP w l. 1926-1939, budowniczy przemysłu chemicznego w Polsce.
H. Schabenbeck (1886-1939) - fotografik, filmowiec - pionier filmu tatrzańskiego i działacz społeczny. W 1906 zamieszkał w Zakopanem i założył pierwszy w mieście stały zakład fotograficzny "Stefa". Następnie założył filię w Nowym Targu. W 1914 został powołany do armii austrowęgierskiej. W tym czasie zakład prowadziła jego matka Karolina. W czasie wojny dostał się do niewoli rosyjskiej i trafił do obozu jenieckiego na Syberii, skąd uciekł do Barnau nad Obem w guberni tumskiej, gdzie otworzył zakład fotograficzny. Powrócił do Zakopanego w 1920 lub 1921 i ponownie zajął się fotografowaniem. W latach międzywojennych uznawany za jednego z najwybitniejszych fotografów górskich. Od 1931 prezes klubu fotografików w Zakopanem i czynny członek Foto-Klubu Polskiego. Prace swe pokazywał na licznych wystawach oraz reprodukował w czasopismach i publikacjach. Zajmował się także wydawaniem widokówek tatrzańskich.
260.
[MOŚCICKI Ignacy - prezydent podczas pobytu w Zakopanem - fotografia sytuacyjna]. [10 II 1933]. Fotografia pocztówkowa form.8,9x14 cm, nieznanego autorstwa.
Wokół prezydenta licznie zgromadzeni uczestnicy uroczystości powitalnych z kapelą góralską na czele. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis: "Powitanie P. Prezydenta przez ludność gminy Kościelisko. Zakopane, 10 II 1933". Miejscamie zaplamienia, stan ogólny dobry.
261.
[NAFTA - Zagłębie Borysławskie - widok ogólny na szyby kopalni ropy naftowej - fotografia sytuacyjna]. [1930]. Fotografia form. 16,8x22,7 cm, nieznanego autorstwa.
Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Na odwrocie napis: "Borysław Kopalnia 1930 r.". Krawędzie lekko otarte, poza tym stan dobry.
Zagłębie Borysławskie - położone u podnóża Karpat na kresach wschodnich. Znane już na przełomie XIX i XX w. z wydobycia wosku ziemnego, ropy naftowej, gazu ziemnego. W l. 1886-1939 wielkość wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego stanowiła trzecie miejsce w produkcji światowej i pokrywała całkowicie zapotrzebowanie Polski na te surowce, a i tak część wysyłano na eksport. Miasto Borysław było zaś w okresie międzywojennym największym ośrodkiem górnictwa naftowego i trzecim w Polsce pod względem zajmowanego obszaru po Warszawie i Łodzi.
262.
[ORŁOWA na Zaolziu - uczennice Polskiej Szkoły Gospodarstwa Domowego - fotografia pozowana]. [l. 20. XX w.]. Fotografia form. 16,8x22,8 cm na podkładzie form. 17,8x24 cm, nieznanego autorstwa.
Grupa uczennic upozowana do pamiątkowej fotografii na tle budynku szkoły. W centrum widoczny szyld z napisem: "Polska Szkoła Gospodarstwa Domowego w Orłowej Krakowskiego Koła Pań Towarzystwa Szkoły Ludowej". Uprzednio w tym budynku mieściła się bursa Polskiego Gimnazjum Realnego im. Juliusza Słowackiego utrzymywana wspólnym kosztem Towarzystwa Szkoły Ludowej i Macierzy Cieszyńskiej. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Stan dobry.
263.
[PIUS XI, papież - podczas pracy - fotografia sytuacyjna]. [1925]. Fotografia form. 26,5x20,5 cm, nieznanego autorstwa.
Portretowany ujęty w całej postaci, siedzi na wysokim, rzeźbionym fotelu, przy biurku, w prawej ręce trzyma pióro nad kartką papieru. Stan dobry.
Pius XI (łac. Pius PP. XI; właśc. Ambrogio Damiano Achille Ratti (1857-1939) – włoski duchowny rzymskokatolicki, nuncjusz apostolski w Polsce w latach 1919–1921, arcybiskup metropolita Mediolanu w latach 1921–1922. Papież w okresie od 6 lutego 1922 do 10 lutego 1939.
264.
[PODRÓŻE - mężczyzna w Tunisie - fotografia pozowana]. [1870/1890]. Fotografia form. 13,8x9,8 cm oryg. podkładzie form. 20x15 cm, autorstwa J. [André ] Garriguesa w Tunisie.
Podróżnik ujęty w całej postaci, w stroju regionalnym, pozuje na tle bramy. Zdjęcie naklejone na oryginalny kartonowy podkład. Na dolnym marginesie podkładu wycisk: "J. Garrigues Tunis". Na odwrocie odręczny napis atramentem: "Emanuel Homolacs". Podkład lekko zakurzony, stan zdjęcia bardzo dobry.
J. A. Garrigues (1851-1901) - francuski fotograf. Od lat 70. XIX w. działający w Tunisie. Właściciel jednego z najważniejszych studiów fotograficznych w tym mieście. Fotografował głównie widoki miasta, portrety, ale także kolorowe akty. W swym dorobku zostawił także wiele barwnych pocztówek z motywem Orientu.
265.
[POL Wincenty - fotografia portretowa]. [2. poł. XIX w.]. Fotografia form. 13,3x9,8 cm na oryg. podkładzie form. 15,7x10,5 cm, autorstwa A[wita] Szuberta w Krakowie.
Portretowany ujęty w popiersiu, z profilu. Reprodukcja fotograficzna ze stalorytu. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złotym  obramowaniem. Na dolnym marginesie wyzłoc. nadruk: "A. Szubert Kraków Ulica Krupnicza 7". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "ASzubert Fotograf w Krakowie Ulica Krupnicza 7 i Szczawnicy w Cursalonie". Na odwrocie napis atramentem: "Wincenty Pol". Lico miejscami zaplamione, poza tym stan dobry.
W. Pol, pseud. Janusz (1807-1872) - poeta, geograf, kawaler Orderu Virtuti Militari za odniesione rany w powstaniu listopadowym, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.
266.
[POLACY na Morawach - w obiektywie Gustawa Herrlingera - fotografie sytuacyjne i widokowe]. [pocz. XX w.]. Zestaw 96 fotografii form. ca 9x13 cm, wykonanych przez Gustawa Herrlingera.
Fotografie naklejone na oryg. kartonowe podkłady ponumerowane: 1-11 i 15-17. Karta początkowa - bez nadanej numeracji. Na niektórych marginesach odręczne napisy identyfikujące:
0. Fotografował Gustaw Herrlinger w Witkowicach (widoczny, m.in. autor zdjęć). W parku w Witkowicach. Widoki w Zabrzeh. (8 szt.)
1. Marianske Hory - Plac główny, strona północna, wschodnia, hotel Kula i ulica Palackeho, hotel Belweder. (8 szt.)
2. Marianske Hory - kościół [Najświętszej Maryi Panny Królowej] z tyłu od pola, plebania i szkoła handl., z przodu z plebanią, boczny ołtarz, wnętrze kościoła, główny ołtarz. (8 szt.)
3. Marianske Hory - Dom przy ul. Palackeho - 5 okien środkowych II. p. naszego mieszk., Zdjęcie na zamówienie właściciela domu, Obecny Dum - Dom gminny, ulica Willowa. 8 szt.)
4. Marianske Hory - Obchód procesyi Bożego Ciała, Zebrana dziatwa polskiej szkoły T.S.L. po procesyi B. Ciała, Budynek Szkoły T.S.L., widok z okna mieszkania przy ul. Palackeho, Po drodze z Witkowic do Marjanskiej Gory, Widok na Witkowickie fabryki, Obok drogi do Witkowic - zakłady mechaniczne. (8 szt.)
5. Marianske Hory. Morawa - Drogeria, Kawiarnia "Merkur" właściciel Wasserberger, Bufet w kawiarni Merkur, Sala restauracyjna hotelu "Belweder". (8 szt.)
6. Witkowice - kościół katol., Werkshotel, zakładowe schronisko uczniów rękodz., dom urzędu gminnego, Synagoga, kościół, wodospad szluzowy i widok zakładu dla inwalidów. 8 szt.)
7. Morawska Ostrawa - plac Antoniego i ulica główna, Dom polski, z brzegu Ostrawicy na Polską Ostrawę, z mostu nad Ostrawicą na Polską Ostrawę, plac główny, strona wschodnia, Teatr, na lewo strażnica pożarna. (8 szt.)
8. Zabrzeh koło Witkowitz - część domu gminnego, park z kościółkiem pociąg koleiki do Witkowic, główna ulica - tramwaj parowy, Widok z nad brzegu Odry, Motyw z parku w Witkowicach. (8 szt.)
9. Staraniem Ligi kobiet podwieczorek dla rannych i rekonwalescentów legionistów urządzony w Domu Polskim w Mor. Ostrawie. (8 szt.)
10. Marjanskie Gory - Polska szkoła T.S.L. 6-ta klasa, Polska szkoła T.S.L. 5-ta kl., Szkółka małych dzieci T.S.L., Dzieci z polskiej szkoły przed budynkiem szkoły T.S.L. (8 szt.)
11. p. Doleżal z matką i córką. (8 szt.)
15-17. fotografie portretowe różne (26 szt.)
* Dołączono 5 plansz z 48 fotografiami portretowymi i widokowymi (2 plansze uszkodzone).
* Dołączono 1 planszę z 12 fotografiami m.in. z Krakowa (procesja Bożego Ciała na rynku, widok na pomnik grunwaldzki na placu Matejki, ujęcie portretowe fotografa).
Stan zdjęć dobry, krawędzie podkładów lekko załamane, stan ogólny dobry.
Dom Polski (cz. Polský dům) – [obecnie] hotel i restauracja w Morawskiej Ostrawie, dzielnicy Ostrawy w Czechach, w budynku secesjonistycznym z 1900, wybudowanym pod nadzorem krakowskiego architekta Stanisława Bandrowskiego z inicjatywy kilku organizacji polskich, przy skrzyżowaniu ul. Žerotínovej i Poděbradovej, siedziba hotelu od lat 60. XX wieku. Po kryzysie gospodarczym w latach 70. XIX wieku nastąpił gwałtowny rozwój nowoczesnego przemysłu górniczego w Zagłębiu Ostrawsko-Karwińskim, który wyrósł zdecydowanie na najważniejszą gałąź przemysłu w regionie i dającą najwięcej miejsc pracy. Nowym źródłem taniej siły roboczej stały się dziesiątki tysięcy imigrantów z zachodniej Galicji, a ich liczba w powstałym w 1900 roku powiecie politycznym Morawskiej Ostrawy przekroczyła 10 tysięcy. Zaczęły tu powstawać również polskie organizacje, np. oddział Towarzystwa Szkoły Ludowej z Krakowa, która chciała zająć się kwestią edukacji słabo wykształconej ludności napływowej. Powstał pomysł budowy polskiego ośrodka oświatowego i miejsca spotkań mniejszości polskiej, a jednym z najznamienitszych działaczy polskich był Wacław Seidl. W 1899 zaczęto zbiórkę składek na budowę Domu Polskiego, na początku głównie w Krakowie. Pieniądze darowali m.in. hr. Zamojski i hr. Tarnowski. Nadzór nad budową zlecono Stanisławowi Bandrowskiemu, mieszkającemu wówczas w Ostrawie. Jako budulec użyto również dwa wagony zniszczonych murów krakowskich, które do dziś są widoczne w dekoracji zewnętrznej budynku, podobnie jak piastowskie orły. O pozwolenie na otwarcie domu do miejscowego komisariatu policji wystosowano 31 sierpnia 1900 roku. Uroczysta msza odbyła się w kościele św. Wacława, po czym procesja przeszła do nowego budynku. W otwarciu Domu Polskiego uczestniczył burmistrz Morawskiej Ostrawy Vojtěch Johanny. Po otwarciu Domu popadł on w poważne kłopoty finansowe, co groziło jego zamknięciem, do czego nie doszło dzięki skomercjalizowaniu budynku. Dom Polski stał się ośrodkiem kultury i edukacji polskiej, swoją siedzibę miały tu m.in. polska szkoła ludowa, która udzielała również kursy dla dorosłych niepiśmiennych imigrantów galicyjskich. Budynek gościł wędrowne zespoły teatralne L. Czytogórskiego, czy włoskiego piosenkarza Luigiego Cavanny. Znajdowały się tu również polskie biblioteka, czytelnia, kasa oszczędnościowa, stowarzyszenie Siła i inne organizacje. Do przekształcenia w hotel doszło w latach 60. XX wieku. Po sprywatyzowaniu w 1991 hotel z trudem utrzymywał się finansowo. Jego współwłaścicielem były m.in. polskie organizacje mniejszościowe (społeczność ta liczy w Ostrawie około 1000 osób), które organizowały w nim m.in. Dni Polsko-Czeskie. (Wikipedia).
267.
[RZEŹBA Stanisława Lipińskiego "Opuszczona"]. [l. 70./80. XIX w.]. Fotografia form. 16,4x11,9 cm na oryg. podkładzie form. 32x24 cm, autorstwa A[wita] Szuberta w Krakowie.
Zdjęcie naklejone na org. kartonowy podkład. Pod zdjęciem wycisk: "A. Szubert Fotograf w Krakowie" oraz odręczny atramentowy napis: "Opuszczona, rzeźba z marmuru Lipińskiego". Miejscami zaplamienia, stan ogólny dobry.
S. Lipiński (1840-1883) - twórca rzeźb alegorycznych, religijnych, martyrologicznych, dekoracji rzeźbiarskich gmachów użyteczności publicznej. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, we Francji, w Polskiej Szkole Wojskowej we Włoszech. Po powstaniu styczniowym został zesłany na Syberię, później wrócił do Krakowa, gdzie m.in. został wykładowcą rzeźby na Wyższych Kursach dla Kobiet im. A. Baranieckiego w Krakowie.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.
268.
[SIEBURCZYN - owce rasy Hampshire na wypasie w majątku Czesława Kuberskiego - fotografia sytuacyjna]. [l. 30. XX w.]. Fotografia form. 17,4x23,3 cm,  autorstwa N[arcyza] Pełczyńskiego w Warszawie.
Na fotografii owce na wypasie. Na dolnym marginesie odręczny napis: "Owce rasy Hampshire. maj. Sieburczyn woj. Białostockie". Na odwrocie piecz.: "N. Pełczyński ul, Hrubieszowska 7 m, 22, Warszawa, tel, 73-33" i przekreślone zapiski identyfikacyjne. Stan  dobry.
Sieburczyn - wieś w powiecie łomżyńskim województwa białostockiego II Rzeczypospolitej. W latach międzywojennych posiadłość ziemską liczącą ok. 600 ha (połowę stanowił las) miał tu Czesław Kuberski.
C. Kuberski (1870-1939) - działacz społeczno-polityczny i niepodległościowy. Absolwent Akademii Rolniczej w Dublinie, światły i zasłużony hodowca, pionier hodowli bydła czerwonego polskiego. W l. 30. XX w. stał się sławny w całej Polsce z hodowli owiec rasy Oksford Hempshire.
269.
[SKOŁYSZYN - rzuty architektoniczne pałacu autorstwa architekta Zygmunta Hendla]. [przełom XIX/XX w.]. Zestaw 4 fotografii form. 25,6x21,1 cm 31x22,7 cm, 20,1x27,7 cm, 20x24,5 cm na 3 podkładach form. ca 38x28 cm, 49x33 cm, nieznanego autorstwa.
Reprodukcje fotograficzne szkiców architektonicznych wykonanych przez architekta Zygmunta Hendla. Zdjęcia naklejone na oryg. kartonowe podkłady. Pod zdjęciami na wspólnej planszy, w prawym dolnym narożniku podkładu, odręczny podpis architekta atramentem: "ZHendel". Pod rzutami napisy: "Zamek w Skołyszynie. Isze piętro Skala 1:20", "Zamek w Skołyszynie". Zdjęcia i podkłady nieco otarte i zaplamione, stan ogólny dobry.
Z. Hendel (1862-1929) - architekt, historyk architektury i konserwator zabytków.
Pałac w Skołyszynie - wsi w województwie podkarpackim, w powiecie jasielskim. Wieś była kolejno własnością: Józefa hrabiego Wodzickiego (1832), Prospera hrabiego Zborowskiego (1837) i od 1868 Karola Klobassy, który to zlecił wybitnemu krakowskiemu architektowi Zygmuntowi Hendlowi zaprojektowanie rezydencji. Projekt pierwotny ze względu na swój rozmach pozostał niezrealizowany. Galicyjski naftowiec i przemysłowiec  zamówił projekt kolejny, jednak ten zrealizował dopiero jego syn  Stanisław Klobassa. W dniach 2–6 maja 1915 wieś znalazła się w pasie frontowym „bitwy pod Gorlicami”. Po Klobassach właścicielami majątku dworskiego zostali Czyszczanowie, a następnie Brykczyńscy. 15 stycznia 1945 wycofujące się wojska niemieckie spaliły pałac.
270.
[STRZAŁKOWSKA Zofia - przy pracy - fotografia portretowa]. [1913/1914 bądź 1920/1921]. Fotografia form. 12x16,3 cm na oryg. podkładzie form. 22x26cm, autorstwa Ludwika Piotra Wieleżyńskiego we Lwowie.
Przedstawia nauczycielkę przy pracy przy biurku. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. W prawym dolnym narożniku zdjęcia wycisk: "LWieleżyński Lwów". Na odwrocie piecz.: "'ATA' Zakład fotografic--- L. Wieleżyński Lwów, Pl. Maryacki 4 (Hotel Europejski)" oraz odręczny napis ołówkiem: "Ciocia Zofia Strzałkowska ze Lwowa". Stan dobry.
Z. Strzałkowska (1861-1923) – polska nauczycielka, działaczka oświatowa i społeczna, założycielka Zakładów Naukowo-Wychowawczych żeńskich we Lwowie, pisarka. […]. Była założycielką i właścicielką otwartej w 1895 „szkoły średniej sześcioklasowej żeńskiej”, pierwszej na ziemiach polskich szkoły średniej dla dziewcząt z gimnazjalnym programem nauczania. Zakład został później przekształcony w „Prywatne Gimnazjum Żeńskie Zofii Strzałkowskiej we Lwowie”, a około 1912 szkoła w „Zakład Naukowy Żeński z prawem publiczności Zofii Strzałkowskiej we Lwowie”. Do 1913 zakład mieścił się przy ulicy Pańskiej 16, a od 1913 we własnym, czteropiętrowym budynku przy ulicy Zielonej 22. Przed 1914 Strzałkowska pozostawała właścicielką oraz przełożoną zarówno zakładu gimnazjum jak i działającego tamże seminarium nauczycielskiego (w seminarium prowadziła ćwiczenia praktyczne, uczyła metodyki i geografii). W Zakładach Naukowych Zofii Strzałkowskiej działała także szkoła ludowa, wobec czego cała instytucja obejmowała wszystkie typy szkolne, a jej założycielka uchodziła za pionierkę w dziedzinie wychowania kobiecego. Wśród swoich uczennic i wychowanek cieszyła się czcią i uwielbieniem. Do końca życia uzupełniała swoją wiedzę regularnym dokształcaniem się, a także odbywała wyjazdy zagraniczne w tym celu. Wychowywanie uczennic prowadziła w duchu patriotycznym. Zamiarem Strzałkowskiej prowadzono nauczanie w szkole w duchu filareckich zasad „Ojczyzna, nauka, cnota”. Jej nakładem wydawano coroczne sprawozdania szkolne z funkcjonowania zakładu. Przed 1913 zostało ustanowione Stypendium im. Zofii Strzałkowskiej, ufundowane przez Komitet Rodzicielski szkoły dla niezamożnych uczennic. (Wikipedia).
L. P. Wieleżyński (1882- 19-?) - profesjonalny fotograf lwowski. W l. 1913-1939 prowadził liczne własne zakłady fotograficzne we Lwowie - pierwszy przy ul. Teatyńskiej 3 we własnym mieszkaniu, potem pod firmą "Ata" (w latach 1913-1914 wspólnie z Kazimierzem Skórskim) w różnych lokalizacjach: w l. 1913-1914 pl. Mariacki 4 Hotel Europejski i ul. Karola Ludwika 5, w l. 1914-1915 ul. Sykstuska 9, w l. 1920-1921 pl. Mariacki 4 Hotel Europejski, w latach 1921-1934 ul. Piekarska 1c i w l. 1935-1939 ul. Hoffmana 6. W l. 1941-1944 jako pracownik Archiwum Miasta Lwowa dokumentował zniszczenia wojenne Lwowa. Autor i wydawca niskonakładowych albumów fotograficznych.
271.
[ŚLĄSK - album pamiątkowy z wycieczki szkolnej]. [l. 20./30. XX w]. Album zaw. 35 fotografii form. ca 17,5x12 cm, 6x8 cm, nieznanego autorstwa.
Album form. ca 26x35,5 cm, k. 24. Oprawa: skóra w kolorze brązowym, grzbiet przewiązany sznurkiem. Na licu, w prawym górnym narożniku przytwierdzona metalowa plakieta z wygrawerowanym napisem: "Kochanemu Panu Dyrektorowi Juljanowi Zagórowskiemu Kl. VII Gimn. Staszyca". Zdjęcia naklejone na karty albumu i odręcznie opisane: "cynkownia Hohenlohego w Wełnowcu, wielkie piece w cynkowni, elektrownia w Chorzowie, fabryka związków azotowych w Chorzowie, transformatory wysokiego napięcia, my - jako 'górnicy', dźwig szybu 'Prezydent Mościcki', las śląskich kominów, dźwig do ładowania węgla, przed gmachem śląskiego województwa, starożytny kościółek, nasza wycieczka przed kościółkiem, sortownia koksu w Knurowie, oziębianie koksu, fragment z koksowni, zbiorniki do gazu w koksowni, smaczne śniadanko u miłego gospodarza, 'Bekasio', 'Kapitanowie' naszej wycieczki, chmury i góry, Widok Wisły, cynkownia, fragment koksowni, przed zwiedzaniem huty 'Batory', wesołe towarzystwo, uczta na 'Górze Redena', przy samochodzie, na górze, na łączce, na świeżem powietrzu, przed wymarszem do Wisły, nad potokiem, oziębianie koksu, kapliczka, zagroda góralska w Istebnej, zameczek Prezydenta". Oprawa nieco otarta, stan zdjęć bardzo dobry.
272.
[TEATR - Irena TRAPSZO - fotografia portretowa z odręczną dedykacją]. [1913]. Fotografia form. 19,8x12,5 cm na oryg. podkładzie form. 30,5x19 cm, autorstwa B[ernarda] Hennera we Lwowie.
Artystka ujęta w całej postaci na tle malowanej dekoracji. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. W lewym narożniku pod zdjęciem wycisk: "B. Henner Ces. Król. Nadworny Fotograf Lwów róg Zimorowicza i Koralnickiej 4". Pod zdjęciem odręczna dedykacja artystki  atramentem z 16 III 1913. Stan dobry.
Irena Trapszo-Chodowiecka (1868-1953) – aktorka teatralna, pedagog we lwowskiej szkole dramatycznej od 1921 aż do wojny. Już od 1875 wraz z zespołem ojca występowała na prowincji. Jej ciotką była Mieczysława Ćwiklińska. Po śmierci matki przeniosła się do Warszawy i występowała w teatrach rządowych, m.in. Teatrze Rozmaitości (tu zagrała w „Grubych rybach” w 1894), Teatrze Letnim. Od 1907 występowała w Teatrze Miejskim we Lwowie, gdzie zasłynęła m.in. spektaklami: „Złote kajdany” w 1910, „Nerwowa awantura” w 1910, „Natręci” w 1915. Grała także role takie jak: Klara ("Zemsta"), Klara ("Śluby panieńskie"), Klara ("Ko­niec Sodomy"), Sylwetta ("Romantyczni"), Kordelia ("Król Lear"), Amelia ("Mazepa"), Margerita ("Pietro Caruso"), Julia ("W sieci"), Diana ("Fantazy"), Joas ("Sędziowie"), Thea ("Łódź kwiatowa"), Żona ("Ich czworo"), Maria ("W małym domku"), Władka ("Aszantka"), Lady Bracknell ("Brat marnotrawny"), Żegocina ("Pan Damazy"). Od 1927 na emeryturze, choć przez kilka lat od czasu do czasu występowała. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi w 1938 i Srebrnym Wawrzynem Akademickim w 1936. Cieszyła się ogromną sympatią pub­liczności.
B. Henner (młodszy) (1866-1913) - fotograf, właściciel atelier w Jarosławiu, Krakowie i Lwowie. Praktykę fotograficzną rozpoczął w zakładzie ojca, byłego ucznia francuskiego fotografa Ludwika Lumiere'a. Następnie odbył praktykę w Wiedniu u Putznera, a także w Budapeszcie, Pradze i Sarajewie. Wiele podróżował, wędrował po miastach i miasteczkach Galicji. Pozostawił po swojej działalności duży zbiór fotografii, głównie portretowych, ale także widoków, krajobrazów górskich i wedut. Po raz pierwszy zastosował procesy pozytywowe: fotograwiurę, gumę. W l. 1905-1910 prowadził zakład przy ul. Szewskiej 27 w Krakowie, w 1910 przeniósł się do Lwowa, gdzie przy ul. Koralnickiej 4 urządził zakład na wysokim poziomie technicznym.
273.
[TEATR - Tekla TRAPSZO - fotografia portretowa]. [ok.1900]. Fotografia form. 28,9x20,8 cm na oryg. podkładzie form. 42x27 cm, wykonana w atelier Rafael w Warszawie.
Artystka ujęta w całej postaci na tle malowanej dekoracji. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. W lewym narożniku pod zdjęciem nadruk: "Rafael Długa 40 w Warszawie". Stan dobry.
Tekla Trapszo-Krywultowa – (1873-1944) – aktorka teatralna i filmowa, siostra Ireny Trapszo-Chodowieckiej, ciotka Mieczysławy Ćwiklińskiej. Po śmierci matki przyjechała do Warszawy, a następnie związała się z teatrami Łodzi, gdzie zadebiutowała w 1890. W latach 1891–1899 była aktorką Teatru Miejskiego w Krakowie, gdzie szybko stała się ulubienicą publiczności. Później przez krótki okres była we Lwowie. W latach 1899–1927 grała w teatrach rządowych w Warszawie, między innymi w Teatrze Rozmaitości i w Teatrze Letnim. Kilkukrotnie wystąpiła w Kaliszu. Od 1924 grała w Teatrze Narodowym w Warszawie. Na dużym ekranie zadebiutowała w 1911 roku filmem „Sąd boży”. W końcu lat dwudziestych praktycznie przestała pojawiać się na scenie, pomimo tego, że należała do najwybitniejszych aktorek ówczesnych czasów. Po kilkunastoletniej przerwie powróciła przed kamerę, grając głównie role matek, ciotek oraz opiekunek. Członek zasłużony Związku Artystów Scen Polskich. Odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. (Wikipedia).
Rafael - zakład artystyczno-fotograficzny założony 1894 w Warszawie przy ul. Długiej 40.
274.
[TEODOROWICZ Józef Teofil, arcybiskup - fotografia portretowa]. [nie przed 1935, nie po 1938]. Fotografia form. 16,6x11,4 cm na podkładzie form. 32,5x22,5 cm, autorstwa Ludwika Piotra Wieleżyńskiego we Lwowie.
Przedstawia duchownego w pół postaci, patrzącego w lewo. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Na odwrocie piecz.: "Zakład fotogr. reprodukcyjny L. Wieleżyński Lwów, Hoffmana 6. tel. 227-32". Stan bardzo dobry.
J. T. Teodorowicz (1864-1938) – arcybiskup lwowski obrządku ormiańskiego (od 1901), teolog, polityk, poseł na Sejm Ustawodawczy, a następnie senator I kadencji w II RP.
L. P. Wieleżyński (1882- 19-?) - profesjonalny fotograf lwowski. W l. 1913-1939 prowadził liczne własne zakłady fotograficzne we Lwowie - pierwszy przy ul. Teatyńskiej 3 we własnym mieszkaniu, potem pod firmą "Ata" (w latach 1913-1914 wspólnie z Kazimierzem Skórskim) w różnych lokalizacjach: w l. 1913-1914 pl. Mariacki 4 Hotel Europejski i ul. Karola Ludwika 5, w l. 1914-1915 ul. Sykstuska 9, w l. 1920-1921 pl. Mariacki 4 Hotel Europejski, w latach 1921-1934 ul. Piekarska 1c i w l. 1935-1939 ul. Hoffmana 6. W l. 1941-1944 jako pracownik Archiwum Miasta Lwowa dokumentował zniszczenia wojenne Lwowa. Autor i wydawca niskonakładowych albumów fotograficznych.
275.
[TOST = TOSZEK, koło Gliwic - fotografia widokowa]. [l. 10./20. XX w.?]. Semiemalia form. ca 30x39 cm, nieznanego autorstwa.
Widok na ruiny gotyckiego zamku i zabudowania wokół niego. W centrum dolnego fragmentu kompozycji napis: "Tost. O.-Schles., Burgruine". Zdjęcie podkolorowane, na blasze stalowej w świetle starej, drewnianej ramy form. ca 39x49 cm. Uszkodzenia na górnym marginesie kompozycji, poza tym stan bardzo dobry.
semiemalia - technika w której wykonywano fotografie różnej wielkości na blasze stalowej. Znalazły zastosowanie do wytwarzania broszek, medalionów, breloczków do zegarków itp. Często okrągłe, oprawiane w ramki stanowiły prezent, pamiątkę po bliskich bądź były przeznaczone do ekspozycji w salonie lub gabinecie (więcej w Z. Harasym - "Stare fotografie. Poradnik kolekcjonera. War. 2005, s. 89-91, 241).
276.
[TURYSTYKA - eksploratorzy gotowi do odkryć - fotografia pozowana]. [pocz. XX w.]. Fotografia pocztówkowa form. 9x13,8 cm, nieznanego autorstwa.
Panowie prezentujący imponujący ekwipunek (m.in. rewolwer) upozowani do pamiątkowej fotografii na tle dekoracji. Na odwrocie trzynaście odręcznych podpisów, m.in.: M. Orłowicz, A. Konopczyński, W. Kowalewski, O. Mancewicz, M. Kośmiński, L. Łańcucki. Stan bardzo dobry. Rzadkie.
M. Orłowicz (1881-1959) - doktor praw, geograf, krajoznawca, popularyzator turystyki i krajoznawstwa. Autor ponad stu przewodników turystycznych.
277.
[WARSZAWA - Kościół Panny Maryi - fotografie sytuacyjne]. 1905. Zestaw 2 fotografii stereoskopowych form. 6,6x6,6 cm razy 2 na podkładzie form. 8,7x17,7 cm, wykonanych przez Neue Photographische Gesellschaft A.G. Steglitz w Berlinie.
Przedstawia widok na kościół i mieszkańców stolicy zgrupowanych przed kościołem. Nad kompozycją nadruk: "54. Warszawa. Kościół Panny Maryi", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk: "Neue Photographische Gesellschaft A.G., Steglitz-Berlin 1905.". Narożniki lekko otarte, stan ogólny dobry.
278.
[WARSZAWA - Centralny Instytut Wychowania Fizycznego na Bielanach - fotografie widokowe]. 16-30 VII 1932. Zestaw 2 fotografii form. ca9x12 cm, nieznanego autorstwa.
Na odwrocie odręczne napisy: "Bielany. Widok na boiska i halę", "Bielany 16-30/VII 1932. C.I.W.F.". Stan bardzo dobry.
Centralny Instytut Wychowania Fizycznego - kompleks sportowy wybudowany w latach 1928–1930 wg projektu Edgara Norwertha, przy ul. Marymonckiej 90 (obecnie 34). Od 1938 przemianowany na Akademię Wychowania Fizycznego. Prestiżowa realizacja zainicjowana przez marszałka Józefa Piłsudskiego rozciągająca się na powierzchni siedemdziesięciu trzech hektarów. Kompleks budynków składał się z obiektów zgrupowanych wokół dziedzińca głównego, którego centralnym punktem stała się stara topola, gmachu głównego z dwiema salami gimnastycznymi, internatu męskiego, wieży ciśnień, krytej pływalni i wielkiej hali ćwiczeń, oraz usytuowanych osobno: internatu żeńskiego z salą ćwiczeń i czterech budynków mieszkalnych.
279.
[WARSZAWA - kolumna Zygmunta III Wazy na tle wypalonego Zamku Królewskiego - fotografie sytuacyjne]. [1939/1940/l. 60. XX w.]. Zestaw 2 fotografii form. 17,8x22,8 cm, 26,5x18,8 cm, nieznanego autorstwa.
Fotografie powstały po zdobyciu Warszawy przez hitlerowców we wrześniu 1939 roku, ale przed powstaniem warszawskim w sierpniu 1944, kiedy zarówno monument, jak i zamek zostały zrównane z ziemią. Prezentowane odbitki pochodzą zapewne z l. 60. XX w. Na odwrocie jednego zdjęcia ślady pod odklejeniu i maleńki otwór po szpilce na górnym marginesie, poza tym stan dobry i bardzo dobry.
280.
[WENTZL Konrad z synami - Janem, Ignacym, Maciejem i Adamem - fotografia pozowana]. [ok. 1880]. Fotografia form. 20,7x27 cm na oryg. podkładzie form. 22,8x29,6 cm, nieznanego autorstwa.
Portretowani pozują do pamiątkowej fotografii. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie naklejony pasek papieru z odręcznym napisem tytułowym. Stan bardzo dobry - zdjęcie po fachowej konserwacji.
K. Wentzl (1820-1897) - krakowski kupiec, syn Jana Kantego i Marianny z Hallerów, żonaty z Józefą Brzeską (1833 – 1901). Właściciel restauracji i sklepu kolonialnego w kamienicy "Pod Obrazem" mieszczącej się przy Rynku Głównym nr 19. Radny miasta Krakowa, w którego domu artyści krakowscy podpisali w dniu 6 X 1879 akt założenia Muzeum Narodowego.
281.
["ZEMBRZYCE bez Żydów" - fotografia sytuacyjna]. [1940]. Fotografia pocztówkowa form. 9x14 cm, autorstwa [Piotra Śpiewli w Zembrzycach].
Stan dobry.
Więcej o historii powstania fotografii w pracy Natalii Zborowskiej "Fotoamator - Piotr Śpiewla (1905-1978)" opublikowanej w "Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis", Studia de Cultura III (2012).
Str. [118]: „Kiedy I września 1939 r. wybuchła II wojna światowa, Piotr Śpiewla został jako zwykły żołnierz powołany do wojska. Jak wspomina jego córka Maria, dostał się do niewoli rosyjskiej we Lwowie wraz z przyjacielem, skąd postanowił uciec. Jego przyjaciel, oficer, nie chciał tego robić ze względu na swój stopień, był bowiem przekonany, że nic mu nie grozi. Jak się po latach okazało, zginął w Katyniu). Śpiewli udało się powrócić do domu pewnej nocy (nie udało mi się ustalić dokładnej daty). We wsi zastał Niemców mieszkających w Ośrodku PKP na tzw. Willach, a na budynku poczty, niedaleko swego domu, powiewającą flagę ze swastyką (Zembrzyce należały do Generalnej Guberni, pobliska Sucha (Beskidzka) - do Rzeszy, granicę stanowiła rzeka Skawa, przy której znajdował się posterunek graniczny (Zollamt)). Zaraz też udostępnił dwa pokoje dla potrzeb nauki dzieci oraz zaczął fotografować. Zdjęcia wykonywał na własny użytek, a także z rozkazu okupanta; teściowa, która bardzo dobrze znała język niemiecki, wraz z jego najstarszą córką (zaopatrzone w specjalne przepustki), nosiły je do pobliskiego suskiego zamku Niemcom tam stacjonującym. Były to zdjęcia z akcji na terenie wsi oraz zdjęcia do użytku prywatnego oficerów, które wysyłali rodzinom. Zapewne dlatego niebezpieczne wówczas pokazywanie się na ulicach z aparatem Śpiewli nie dotyczyło i mógł w tamtym czasie robić zdjęcia dla siebie i Zembrzycan (np. komunijne i szkolne).
Trzeba w tym miejscu powiedzieć o sytuacji Żydów, których politycznie zwalczał. Otóż wszyscy oni zostali zaraz na początku wojny zmuszeni do opuszczenia wsi i udania się do Suchej, gdzie urządzono im prowizoryczne getto, by później wywieźć ich do obozów. Jakiś czas potem, w  1940 r., Niemcy zwołali mężczyzn z całej wsi i zarządzili rozbiórkę starej pożydowskiej karczmy (podobne akcje przeprowadzono również w Suchej). Rozbiórkę kazali sfotografować, dając uprzednio Zembrzycanom napis: „Zembrzyce bez Żydów!" Fotografię wykonał Piotr Śpiewla”.
282.
[LEGIONY Polskie - 1. szwadron por. Skotnickiego - fotografia zbiorowa]. [1915]. Fotografia pocztówkowa form. 8,8x14 cm, nieznanego autorstwa.
Grupa legionistów (wsród których widoczni m.in. Stanisław Grzmot-Skotnicki i Kazimierz Kosiarski) upozowanych do pamiątkowej fotografii na tle budynku i drzew. Na odwrocie odręczny napis ołówkiem: "I szwadr. por. Skotnickiego". Narożniki otarte, miejscami zaplamienia.
Stanisław Grzmot-Skotnicki herbu Bogoria, ps. „Grzmot” (1894-1939) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Był członkiem tzw. konnego patrolu Władysława Prażmowskiego „Beliny” tzw. „siódemki”, który w nocy z 2 na 3 sierpnia, jako pierwszy przekroczył granicę zaboru austriackiego z zaborem rosyjskim w Kocmyrzowie i 3 sierpnia wieczorem powrócił do Krakowa, a 6 sierpnia wyruszył wraz z 1 kompanią kadrową do Kongresówki. Brał udział w marszu na Miechów i Kielce. 9 października 1914 został mianowany podporucznikiem i objął funkcję adiutanta płk. Władysława Beliny-Prażmowskiego. Z chwilą wyruszenia na wojnę przybrał pseudonim „Grzmot”, który stał się nieodłącznym członem jego nazwiska. Służył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich, dowodząc w nim kolejno plutonem i szwadronem. Brał udział w walkach nad Nidą, w rejonie Nowego Korczyna, Szczytnikami, Lublinem, Kościuchnówką i Trojanówką. Razem z całym pułkiem Beliny-Prażmowskiego walczy pod Krzywopłotami, Wolbromiem i Uliną Małą. Następnie walczył na Podhalu pod Limanową, Nowym Sączem i w kilkudniowej Bitwie pod Łowczówkiem. Ubezpieczał też, wraz ze swoim szwadronem, przemarsz piechoty legionowej w kierunku Łodzi i Częstochowy. 5 marca 1915 został mianowany porucznikiem w kawalerii. W lutym i marcu 1917 wykładał musztrę na kawaleryjskim kursie oficerskim w Ostrołęce. Latem 1917, po kryzysie przysięgowym, został początkowo internowany w obozie w Szczypiornie, a od 20 lipca tego roku w Niemczech: Havelberg, Rastadt i Werl. Zwolniony 14 października 1918 wrócił do kraju. (Wikipedia).
Kazimierz Kosiarski - ur. 3 II 1893 w Skierniewicach, s. Ludwika i Zofii, w. rzymskokatolickie. Akademik. Książeczka wojskowa nr 16214, 37147, 45102, 54996.Wychowywał się w Częstochowie, w 1912 rozpoczął naukę w Szkole Mechaniczno-Technicznej H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. 8 X 1914 zgłosił się do LP. Służył w 1. szw. I Dyonu W. Beliny-Prażmowskiego i pozostawał w nim, z przerwą do jesieni 1916. Ranny 15 IX 1915 pod Stobychwą, służył przez pewien okres w 4. komp. III baonu 1. pp I Brygady LP. 19 IX 1915 wykazany w Szpitalu LP w Lublinie. 31 III 1917 ukończył Kawaleryjską Szkołę Oficerską 1. puł LP w Ostrołęce, uzyskując ocenę dostateczną. Po kryzysie przysięgowym (VII 1917) internowany w Szczypiornie i Łomży. Od początku XI 1918 w WP. Mianowany ppor. kaw. z dniem 1 III 1919, w XI 1918 walczył o Przemyśl, następnie brał udział w Wyprawie Wileńskiej (IV 1919), ofensywie zimowej pod Dyneburgiem (1919/1920) oraz w Wyprawie Kijowskiej w IV i V 1920. W VII 1920 został przeniesiony do 16. puł. Walczył w Bitwie Warszawskiej 1920 oraz Bitwie Niemeńskiej. Podczas działań ranny w 1919 i w 1920. 1 VI 1921 wykazany jako por. w 11. puł. W 1922 awansowany na rtm. kaw., w 1927 na mjr. kaw. 1932–1938 był d-cą 18. puł w Grudziądzu, potem d-ca 5. psk w Dębicy. W Kampanii Wrześniowej 1939 był z-cą d-cy Krakowskiej BK gen. Z. Piaseckiego. 1939–1945 przebywał w niemieckich oflagach, w 1946 powrócił do kraju. Zmarł 20 XII 1974. Odznaczony VM 4. i 5. kl., KN, KW 5x. (W aktach z I wojny podana data urodzenia: 15 II 1893). (biogram za: "Internetowym Słownikiem Legionistów Polskich 1914-1918").
283.
[LEGIONY Polskie - legioniści na kwaterze - fotografia zbiorowa]. [1915?]. Fotografia pocztówkowa form. 8,8x14 cm, nieznanego autorstwa.
Grupa kilkunastu legionistów upozowanych do pamiątkowej fotografii na kwaterze. Na odwrocie dwanaście odręcznych podpisów (m.in.: Jan Klimek, Tadeusz Bończa, Mieczysław Nowakowski). Prawy górny narożnik lekko załamany, miejscami zaplamienia.
Jan Klimek - "ur. w 1897 w m. Dąbrowa (?), zam. Dąbrowa (?). Pomocnik handlowy. Walczył w szeregach 1. komp. I baonu 2. pp LP. Za postawę na polu wobec nieprzyjaciela przedstawiony do austr. odznaczenia w XI 1914".
Tadeusz Bończa - "Służył w 3. szw. ułanów LP. Chory, 26 XI 1915 odnotowany w Szpitalu LP w Lublinie".
Tadeusz Nowakowski - "ur. 25 X 1893 w m. Bełżec k. Tomaszowa Lubelskiego, s. Antoniego i Karoliny z d. Pawłowska, w. rzymskokatolickie. W oddziałach strzeleckich służył od 6 VIII 1914. Został przydzielony do 2. komp. III baonu 1. pp LP. Ranny na Podhalu 29 XI 1914, 18 II 1915 leczył się w szpitalu rezerwowym w Szkole Ludowej w Kętach. Potem odesłany na kurs karabinów maszynowych. Od III do 2 X 1915 służbie liniowej. Ranny pod Kostiuchnówką, leczył się na Węgrzech i w Krakowie. Po rekonwalescencji przydzielony z dniem 5 V 1916 do 1 komp. uzupełniającej, z którą 16 V wyszedł na front. Służył w 2. komp. 1. pp LP. Od XI 1916 do I 1917 leczył się w szpitalu, a następnie, od 31 I 1917 w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. Zwolniony z LP 3 X 1917, po czym wcielony do armii austro-węgierskiej. W 1918 był obrońcą Lwowa".
(Biogramy za "Internetowym Słownikiem Legionistów Polskich 1914-1918").
284.
[LEGIONY Polskie - legioniści przed namiotem - fotografia zbiorowa]. [1915?]. Fotografia pocztówkowa form. 8,8x13,8 cm, nieznanego autorstwa.
Grupa siedmiu legionistów upozowanych do pamiątkowej fotografii przed namiotem. Na odwrocie odręczne niezbyt czytelne napisy identyfikujące ("od lewej kaprale: Smołka Cedro, Zdyb, Nowicki, Świstak? --- Kownacki, Kowal ---". W centrum widoczny m.in. Stanisław Zdyb. Miejscami zaplamienia.
Stanisław Zdyb (1884-1954) – polski taternik, wieloletni członek Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (TOPR), fotograf, jeden z pierwszych producentów nart w Zakopanem; absolwent Szkoły Przemysłu Drzewnego, w której następnie pracował jako nauczyciel. Od 1898 mieszkał w Zakopanem. Góry urzekły go od pierwszej chwili. Dużo chodził po Tatrach turystycznie (z aparatem fotograficznym), rozpoczął również uprawianie taternictwa. Jego fotografie, których kilka znajduje się w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem, są cennym dokumentem epoki. Pokazują pierwsze wspinaczki i zjazdy narciarskie. Do utrwalonych przez niego wydarzeń należą również pierwsze zawody narciarskie na Kalatówkach (1911) oraz pierwsze skoki narciarskie w Tatrach. Z czasem zajął się produkcją nart, sanek, ciupag i czekanów. Jego wytwórnia „Zdyb i spółka” jako pierwsza w Polsce produkowała narty na skalę masową. Był również narciarzem i zawodnikiem Zakopiańskiego Oddziału Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego, późniejszej Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich, w I Brygadzie. Po zakończeniu wojny pozostał żołnierzem w Wojsku Polskim. (Wikipedia).
285.
[LEGIONY Polskie - ppłk Leon Berbecki - fotografia portretowa]. [1916]. Fotografia pocztówkowa form. 13,9x8,6 cm, nieznanego autorstwa.
Ujęcie w popiersiu, z profilu. Na piersi widoczny m.in. Order Korony Żelaznej. Na dolnym marginesie kliszy napis: "Leon Berbecki ppłk kmdt. pułku 'Zuchowatych' 5 p p L. P.". Lewy górny narożnik lekko załamany, miejscami zaplamienia.
L. Berbecki (1874-1962) - inżynier, generał. Działał w skautingu i Zw. Walki Czynnej. W czasie I wojny św. walczył w Legionach Polskich do których wstąpił w 1914, służąc jako dowódca batalionu uzupełnień I Brygady, następnie jako dowódca 5. Pułku Piechoty Legionów. Odznaczył się m.in. w boju pod Raśną 21–24 VIII 1915. Po odzyskaniu niepodległości jesienią 1918 wstąpił do WP, był. m in. w l. 1919-1921 dowódcą 3. Dyw. Piechoty Legionów, dowódcą Okr. Korpusu w Grodnie i w Wilnie (1924-1928). W l. 1928-1938 był inspektorem armii. Od VI 1933 był przewodniczącym Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej Państwa. W III 1939 przeszedł w stan spoczynku. W czasie kampanii wrześniowej przekroczył granicę polsko-rumuńską, od 1941 był internowany w Rumunii, później przebywał w oflagach III Rzeszy. Do kraju powrócił w II 1946.
286.
[LEGIONY Polskie - rtm. Gustaw Orlicz-Dreszer - fotografia portretowa]. [1916]. Fotografia pocztówkowa form. 13,2x8,8 cm, nieznanego autorstwa.
Ujęcie w popiersiu, rotmistrz patrzy na wprost. Na odwrocie ołówkowy napis identyfikacyjny. Stan dobry.
G. Orlicz-Dreszer (1889-16 VII 1936) - żołnierz Legionów Polskich - „3 sierpnia 1914, z wybuchem I wojny światowej, zmobilizowany został do armii rosyjskiej, w stopniu podporucznika rezerwy kawalerii, i przydzielony do 3 szwadronu 14 Mitawskiego pułku huzarów. Z oddziału tego zdezerterował, przekroczył linię frontu i 14 sierpnia pod miejscowością Brzegi na Kielecczyźnie przyjęty został do Oddziału Beliny. W październiku 1914 mianowany porucznikiem, a 19 września 1915 rotmistrzem. Następnie walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich, a od stycznia 1917 – 1 pułku piechoty Legionów na stanowisku komendanta batalionu. Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie, następnie w Havelbergu, Rastatt i Werl. Zwolniony w 1918. (Wikipedia)”. Kawalerzysta, gen. dywizji Wojska Polskiego (z I 1931). Zginął tragicznie w katastrofie lotniczej samolotu RWD-9 nad Gdynią w trakcie lotu w kierunku statku MS "Piłsudski", którym wracała ze Stanów jego żona. Generał najprawdopodobniej chciał z pokładu samolotu zrzucić kwiaty swej małżonce. Okoliczności śmierci generała do dzisiaj pozostają niewyjaśnione. Został pochowany na cmentarzu Marynarki Wojennej na Oksywiu w Gdyni.
287.
[LEGIONY Polskie - ppor. Zygmunt Putiatycki - fotografia portretowa]. [1917]. Fotografia pocztówkowa form. 13,2x8,5 cm, wykonana w atelier Adela w Krakowie.
Ujęcie w całej postaci, na siedząco w wyściełanym fotelu. Ubrany w mundur, przy boku szabla oficerska rosyjskiej kawalerii. Na odwrocie nadruk zakładu fotograficznego, korespondencja ołówkiem, dat. 29 IX 1917 oraz napis atramentem: "Zygmunt Putiatycki". Zdjęcie mocno otarte, załamane.
Z. Putiatycki (1891-1939/1945) - służył w legionach od 1914. O razu z przydziałem do ułanów Beliny-Prażmowskiego, gdzie najpierw został dowódcą  patrolu w 3. plutonie w szwadronie Beliny, następnie dowódcą 4. plutonu 2. szwadronu 1. Pułku Ułanów Legionów Polskich. Internowany w Beniaminowie. 1 stycznia 1919 zgłosił się do służby Wojsku Polskim, od 19 IV 1920 z przydziałem do 2. Pułku Strzelców Konnych. 22 marca 1921 przeniesiony do rezerwy. Zmarł podczas okupacji niemieckiej. Odznaczony m.in.: Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Odznaką za Wierną Służbę.
288.
[WOJSKO Polskie - gen. Józef Haller - fotografia portretowa]. [1919?]. Fotografia pocztówkowa form. 13,5x8,5 cm, wykonana w atelier Józefa Kuczyńskiego w Krakowie.
Przedstawia "Błękitnego generała" w popiersiu, z profilu. W prawym dolnym narożniku zdjęcia wycisk: "Kuczyński Zakład Artyst. Fotograficzny Kraków Rynek Pałac Spiski". Stan bardzo dobry.
J. Haller von Hallenburg (1873-1967) - generał broni, legionista, harcmistrz, przewodniczący ZHP, działacz polityczny i społeczny.
J. Kuczyński (1875-1952) - zawodowy fotograf. Członek Kapituły Seniorów Fotoklubu Polskiego. Uczeń Juliusza Miena i Józefa Sebalda. W 1907 otworzył zakład fotografii artystycznej przy rynku w Krakowie w Pałacu Spiskim. Zakład cieszył się ogromną popularnością wśród mieszkańców, zwłaszcza wśród artystów. W luksusowym wnętrzu zakładu zbierała się małopolska bohema (J. Malczewski, X. Dunikowski). Fotografie Kuczyńskiego są kompozycyjnie przemyślane, główną rolę odgrywają efekty światłocienia.
289.
[WOJSKO Polskie - płk Stanisław Tadeusz Żmigrodzki - fotografia portretowa]. [192-?]. Fotografia pocztówkowa form. 13,5x8,5 cm, nieznanego autorstwa.
Pułkownik ujęty w popiersiu. Na piersi widoczne m.in.: Order Wojenny Virtuti Militari, Krzyż Walecznych. Na odwrocie odręczny napis: "Kwiecień 31 r. Stanisław Żmigrodzki blizki sercu Marszałka Piłs.". Zdjęcie otarte, załamane i zaplamione.
S. T. Żmigrodzki (1872-1939) - inżynier, mechanik, absolwent wydz. budowy maszyn i politechniki w Zurychu oraz studiów rolniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Członek Związku Strzeleckiego. W l. 1914-1917 w I. Brygadzie Legionów Polskich. Od 1918 w Wojsku Polskim w Departamencie Inżynierii i Saperów M. S. Wojsk. Od 1927 w stanie spoczynku. Autor podręcznika "Minerstwo podziemne" i wspomnień "Przed i po 6 sierpnia. Wspomnienia oficera łączności I Brygady".
290.
[WOJSKO Polskie - Szkoła Podchorążych Inżynierii w Warszawie - fotografia pozowana]. [l. 20./30. XX w.]. Fotografia form. 16,6x22,6 cm, nieznanego autorstwa.
Grupa upozowana do pamiątkowej fotografii na tle budynku. Stan dobry.
Szkoła Podchorążych Inżynierii – w 1924 w miejscu murowanego domu oficerskiego, stanął nowy gmach szkoły. Na początku przeznaczony dla Oddziału Sztabowego Oficerskiej Szkoły Inżynierii, która w 1928 została przemianowana na Szkołę Podchorążych Inżynierii, by w 1937 wejść w skład nowoutworzonej Wojskowej Szkoły Inżynierii. Nauka w szkole trwała trzy lata i wypuszczała absolwentów w trzech specjalizacjach: saperzy i wojska kolejowe, łączność lub wojska samochodowe.
291.
[WOJSKO Polskie - 1. Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego eskortuje ambasadora Stanów Zjednoczonych Johna Willysa na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie - fotografia sytuacyjna]. [24 V 1930]. Fotografia form. 16,9x23 cm, wykonana na zlecenie agencji Photo-Plat z Warszawy.
Ambasador w samochodzie, w wewnętrznej części kompozycji, opuszczający Warszawę po złożeniu listów uwierzytelniających prezydentowi Ignacemu Mościckiemu w asyście szwadronu 1. Pułku Szwoleżerów. Na czele szwadronu fanfarzyści. Wokół zgromadzona publiczność, w prawej części kompozycji tramwaje, w tle sylweta kościoła św. Anny. Na odwrocie piecz.: "[...] Photo-Plat 42, Długa str., tel. 307-47 Warsaw" i zapiski ołówkiem po angielsku. Stan dobry.
1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego - oddział kawalerii Wojska Polskiego II RP. Utworzony w 1918 z inicjatywy rtm. Gustawa Orlicz-Dreszera. Pułk stacjonował w Warszawie. Szwadron Przyboczny w l. 1927-1939 pełnił funkcje reprezentacyjne i służbę wartowniczą w Belwederze.