Fotografie portretowe, sytuacyjne

Przedstawia króla kurkowego w ujęciu do kolan, w stroju staropolskim, z kurem na piersi. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc.: "Münz / Lwów Jagiellońska 15". Stan bardzo dobry.
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Portretowany ujęty w trakcie czytania książki, z rodziną. Na odwrocie odręcznie naniesione daty: "18 IV 1925", "25.5.30", "29.5.30", "3.8.30". Stan dobry.
W. Doroszewski (1899-1976) - językoznawca, od 1930 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAU i PAN, redaktor naczelny Słownika Języka Polskiego.

Portretowana ujęta w 3.4 postaci, siedzi wspierając prawy łokieć o blat stolika. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "W. Maliszewski". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "W. Maliszewski w Krakowie. Mały Rynek No. 430". Miejscowe zaplamienia, szczególnie na dolnych narożnikach, poza tym stan dobry.
W. Maliszewski (1836-1885) - dagerotypista, zawodowy fotograf działający w Krakowie w l. 1848-1880. Prowadził założony w 1848 zakład dagerotypowy przy Małym Rynku 430 później przekształcony na fotograficzny. Następnie w 1856 otworzył zakład przy ul. św. Józefa III p., potem Nowy Świat nr 166 (ul. Straszewskiego 9). Od ok. 1870 do 1872 prowadził zakład przy Małym Rynku 432 wspólnie z M. Rzymkowskim. Był pierwszym stałym dagerotypistą i fotografem w Krakowie. Był autorem siedmiu zdjęć Rynku Głównego posiadających unikatową wartość poznawczą, m.in. prezentowana fotografia Sukiennic z wieży Mariackiej. Wykonywał zdjęcia stereoskopowe, wydawał zestawy tematyczne zdjęć architektonicznych, kalendarze fotograficzne za l. 1867-1868 z widokami miasta, zabytków, a także fotografii aktorskich.

Portretowana ujęta w całej postaci, stoi na tle malowanej dekoracji. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "F. Waldow & Spaethen. Stettin". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "F. Waldow & Spaethen. Stettin Breite Strasse No 29  & 30 Hotel drei Kronen.". Stan dobry.
F. Waldow & Spaethen - pierwszy z zakładów fotograficznych, który mieścił się w hotelu "Drei Kronen" przy Breite Strasse od 1865, prawdopodobnie do roku 1866 lub 1869, kiedy to atelier przejął Adolph Windel, działający w nim do 1876.

Portretowana ujęta w całej postaci, stoi na tle podwieszanej kotary. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Photographie Busse & Dorbritz Danzig.". Stan dobry.
Friedrich Gustaw Busse (13 XI 1828 Berlin – 14 XI 1874 Gdańsk-Wrzeszcz), artysta plastyk, fotograf. W 1858 wykonał litograficzne portrety profesorów  Gimnazjum Miejskiego w trzechsetną rocznicę jego powstania, także pastorów:  Carla Heinricha Breslera i Friedricha Karmanna, nadburmistrza Gdańska  Leopolda von Wintera, prezydenta gdańskiej policji  Friedricha Wilhelma Clausewitza. Od 4 V 1859 na stałe przebywał w Gdańsku. Początkowo (w 1859) mieszkał przy Fischmarkt 36 (Targ Rybny), po 1860 w dawnym zakładzie  Eduarda Flottwella przy Hundegasse 5 (ul. Ogarna), z oficyną przy Hintergasse 94 (ul. Za Murami 46) i oficyną po południowej stronie tej ulicy nr 94 (ul. Za Murami 1). Wspólnie z byłym pracownikiem Flottwella, Augustem Dorbritzem (1833-1890), prowadził zakład fotograficzny Busse & Dorbritz. W 1861, podczas wizyty w Gdańsku następcy tronu Friedricha Hohenzollerna (w 1888 cesarz Fryderyk III), August Dorbritz wykonał jego zdjęcie, za co otrzymali obaj (jako jedni z pierwszych w Prusach) tytuł nadwornego fotografa. Po wyjeździe w grudniu 1862 z Gdańska do Kolonii August Dorbritz prowadził zakład samodzielnie, pod nazwą Gustav Fr. Busse. Choć teść zakupił dla niego te nieruchomości, od 5 XI 1871 mieszkał w jego domu przy Heiligenbrunnerweg (ul. Do Studzienki) i tam też przeniósł swoją pracownię fotograficzną, specjalizującą się w fotografii artystycznej, m.in. aktorów i aktorek, oraz dokumentacji zabytków. W 1863 wykonał w  kościele Najświętszej Marii Panny zdjęcie  Sądu Ostatecznego Hansa Memlinga, następnie był autorem zdjęć skarbca tego kościoła, zamieszczonych w pracy  Johanna Augusta Hinza, Die Schatzkammer der Marien Kirche zu Danzig (Skarbiec Kościoła Mariackiego w Gdańsku; cz. 1-2, Danzig 1870), a także innych zachowanych fotografii z budynkami miejskimi i scenami z życia jego mieszkańców. W 1872 sprzedał zakład przy Hundegasse 5 (ul. Ogarna)  Richardowi Gottheilowi. (biogram za: Encyklopedią Gdańska - https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=BUSSE_FRIEDRICH_GUSTAV,_artysta_plastyk,_fotograf)
 .

Portretowana ujęta w całej postaci, stoi na tle malowanej dekoracji wspierając lewą rękę o gięte krzesło. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Wilh. Lau Atelier für Photographie Danzig Vorstädtischer Graben No 52". Miejscowe niewielkie zarysowania, poza tym stan dobry.
F. W. Lau (11 VII 1828 Heilsberg nad Hawelą, Brandenburgia – 3 V 1875), fotograf. Od czerwca do połowy sierpnia 1852, przebywając w Budziszynie na Łużycach, podawał w ogłoszeniach, że jest fotografem z Gdańska. Z Budziszyna do Gdańska powrócił 5 X 1852, otworzył atelier w pokoju w hotelu „Petersburg” przy Langer Markt 13 (Długi Targ). W kwietniu 1853 przeniósł się do wynajętego mieszkania przy Poggenpfuhl 75 (ul. Żabi Kruk), naprzeciwko zakładu Carla Friedricha Dammego. Konkurencji jednak nie sprostał i już od 16 X 1854 przyjmował w nowym miejscu, przy Vorstädtischer Graben 52 (ul. Podwale Przedmiejskie). W latach 1855–1857 prowadził intensywną działalność reklamową swego zakładu na łamach  „Danziger Intelligenzblatt”. W 1856 ogłaszał np., że wykonuje portrety na płótnie, na szkle i na papierze, zarówno kolorowe jak i czarno-białe. Od końca 1858 zatrudniał malarzy, wykonujących retusze jego zdjęć farbami olejnymi i akwarelami. Od czerwca 1865 współpracował z nim w Gdańsku jako fotograf brat Carl August, od 1851 fotograf we Wrocławiu. Obaj zakupili nowe maszyny, wynajęli też pomieszczenie na nowe atelier (na trzecim piętrze kamienicy przy Vorstädtischer Graben 52), reklamowali się jako specjaliści od trudnych do wykonania zdjęć dzieci. W maju 1867 ogłosił jednak bankructwo, sprzedał atelier przy Vorstädtischer Graben 52 (ul. Podwale Przedmiejskie) Carlowi Ernstowi (jeszcze 11 lipca reklamującemu swój dotychczasowy zakład przy Poggenpfuhl 37 (ul. Żabi Kruk), od 15 VII 1876 już z adresem przy Vorstädtischer Graben 52). W październiku 1867 wyjechał do Rosji, jego gdański majątek został w styczniu 1868 zlicytowany. (biogram za: Encyklopedią Gdańska - https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=LAU_FRIEDRICH_WILHELM,_fotograf)
 .

Mama z córką pozują do pamiątkowej fotografii na tle kolumny i balustrady. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z wyokrąglonymi narożnikami. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Fotografia Karola Pfleger we Lwowie kręcone słupy no 504 4/4". Stan dobry.
K. Pfleger - fotograf lwowski prowadzący zakład we Lwowie w latach przy ul. Pańskiej 504 (Kręcone Słupy 504) w latach 60. XIX w. W styczniu 1865 zakład przejął Rudolf Eder.

Mama z córką i synem pozują do pamiątkowej fotografii na tle malowanej dekoracji, pomiędzy kolumnami. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie niezbyt wyraźna reklamowa winieta z nadrukiem: "Rudolf Eder Fotograf kręcone słupy no 504 we Lwowie". Stan dobry.
R. Eder (1828-1891) - fotograf lwowski prowadzący zakłady we Lwowie od ok. 1860. Jego zakłady mieściły się kolejno - od IV  1861 do 1863 przy pl. Franciszkańskim 47 4/4 (obok pałacu hr. Wł. Dzieduszyckiego), w l. 1863-1867 obok c.k. Namiestnictwa nr 92, od I 1865 przy Pańskiej (Kręcone Słupy 504 4/4 - w zakładzie po Karolu Pflegerze, później zakład przejął Leon Błachowski), od III 1869 - Lwów, koło kościoła katedralnego, na przeciwko "handlu Schwarza", a także w Krakowie Podgórzu. Posiadał też filie zakładu fotograficznego w Samborze i w Sokalu. Był rotmistrzem w wojnie węgierskiej 1848/1849, uczestnikiem powstania styczniowego. Wykonał wiele fotografii znanych osobistości,  a w czasie powstania - także wielu powstańców. Jego fotografie można rozpoznać po niektórych charakterystycznych szczegółach - tralki, kolumna czy krzesło.

Portretowana ujęta w 3/4 postaci, siedzi przy stoliku, wspierając prawą rękę o leżącą na nim książkę. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Th. Joop & Co Bromberg". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Th. Joop & Co Bromberg Danziger Str. 162". Stan dobry.
Eduard Johann Theodor Joop urodził się 31.05.1834 roku w Schönbruch/Szczurkowo pow bartoszyński. Rodzicami jego byli właściciel dóbr rycerskich w Redden Gustav Lebrecht i Charlotte Emilie Caroline z d. Matthy. W 1850 roku wdowa zamieszkała z dziećmi w Królewcu. Theodor Joop ożenił się w Bydgoszczy 02.04.1861 roku z Clarą Amandą Mathilde z d. Siebe, siostrą dwóch fotografów Maxa i Hugo. W 1862 roku w Bydgoszczy urodziła mu się córka Eugenia Emilia, zmarła w 1864, w 1871 roku w Bydgoszczy Friedrich Carl, w 1872 roku w Dreźnie syn Rudolf Hugo. W 1872 roku przeniósł się do Drezna i firmę Th. Joop & Comp. przekazał swojemu szwagrowi Ernestowi Penz-Horn. W 1880 roku Th. Joop powrócił do Bydgoszczy i na Wilhelm Str. 15 otworzył nowe atelier pod nazwą Theodor Joop. Artystyczny Zakład Fotograficzny naprzeciwko teatru, gwarancja podobieństwa i niezanikalności obrazu, wykonujemy dagereotypie, fotografie każdego rodzaju w najlepszym wykonaniu, przy dostępnych cenach; sprzedaż ram najwyższego design. Th. Joop założone dnia 13.11.1860 roku. Filie: Bydgoszcz: Danziger Str. 486 (1860-,1867), Danziger Str. 7 (ca.1868-1872), Wilhelmstr. 15 (1880-1894); Berlin; Drezno; Gdańsk; Toruń; Inowrocław. Co roku odwiedzał Th. Joop miejscowości: Chojnice; Człóchów; Jastrowie; Złotów; Łobżenicę; Sępólno Krajeńskie; Wągrowiec; Gniezno; Strzelno; Trzemeszno. Nagrody: Nagrodzony: na wielu wystawach światowych: Paryż 1861, Berlin 1863, Bydgoszcz 1893; właściciel złotego medalu za wspaniałe osiągnięcia w portretowaniu. (biogram za: Leksykon Fotografów - http://www.fotorevers.eu/fotograf/Joop/709/).

Portretowane ujęte w całej postaci. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Wakarecy Bromberg No. 41, Friedrich-Strasse No. 41. Mengs (Vasallis) Conditorei". Miejscowe zaplamienia.

Portretowani siostrzyczka z bratem ujęci w całej postaci, pozują siedzą na krześle i stoliku. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "A. Engel Kamieniec" (cyrylicą). Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czarnym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "August Engel Fotografisches Atelier Ringplatz in Kamenetz Podolski". Stan dobry.
A. Engel - właściciel atelier założonego w Kamieńcu Podolskim przy rynku Starego Miasta w 1870 i działającego do co najmniej 1906. W 1902 na Pierwszej Wystawie Przemysłowo-Rolniczej w Kamieńcu Podolskim otrzymał wyróżnienie za wystawione prace. Był autor m.in. kilku widoków Kamieńca Podolskiego sprzed połowy lat 70. XIX w.

Portretowana ujęta w popiersiu. Na dolnym marginesie podkładu prawie zatarty nadruk: "Maliszewski i Rzymkowski". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie również prawie zatarta reklamowa winieta z nadrukiem: "W. Maliszewski M. Rzymkowski w Krakowie. Mały Rynek No. 430". Miejscowe zaplamienia. Nieczęste.
W. Maliszewski (1836-1885) - dagerotypista, zawodowy fotograf działający w Krakowie w l. 1848-1880. Prowadził założony w 1848 zakład dagerotypowy przy Małym Rynku 430 później przekształcony na fotograficzny. Następnie w 1856 otworzył zakład przy ul. św. Józefa III p., potem Nowy Świat nr 166 (ul. Straszewskiego 9). Od ok. 1870 do 1872 prowadził zakład przy Małym Rynku 432 (obecnie nr 7) wspólnie z Marcelim Rzymkowskim. Był pierwszym stałym dagerotypistą i fotografem w Krakowie. Był autorem siedmiu zdjęć Rynku Głównego posiadających unikatową wartość poznawczą, m.in. prezentowana fotografia Sukiennic z wieży Mariackiej. Wykonywał zdjęcia stereoskopowe, wydawał zestawy tematyczne zdjęć architektonicznych, kalendarze fotograficzne za l. 1867-1868 z widokami miasta, zabytków, a także fotografii aktorskich.

Fotografia podkolorowana. Portretowana ujęta w całej postaci, stoi przy postumencie z wazonem z kwiatami i na tle malowanej dekoracji. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Józefa Migurskiego w Odessie". Stan dobry.
K. J. Migurski (lata życia nieznane) - polski fotograf działający od l. 50. XIX w. do 1878 w Odessie. Według relacji innego fotografa Józefa Kordysza właśnie w 1878 zbankrutował. W 1853 napisał i wydał pierwszy podręcznik fotografii po rosyjsku pt. "Praktyczny podręcznik fotografii" zawierając w nim liczne porady techniczne dot. fotografii pejzażowej i portretowej. W 1869 prowadził korespondencję z Walerym Rzewuskim, zaś w l. 1877-1878 fotografował wojnę rosyjsko-turecką.

Portretowana ujęta w całej postaci, stoi bokiem wspierając prawą rękę o oparcie wyściełanego fotela. Ubrana w elegancką suknię. W prawym dolnym narożniku kliszy nr: "3751". Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "A. i F. Zeuschner w Poznaniu". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem tylko po polsku: "A. i F. Zeuschnera Zakład fotograficzny w Poznaniu Ulica Wilhelmowska 25. Stan dobry.
A. Zeuschner (1820-1899) i F. Zeuschner (1829-1886) - nadworni fotografowie prowadzący swe atelier w Poznaniu i Berlinie. W l. 1855-1878 przy ul. Wilhelmastresse 25, w l. 1878-1883 przy ul. Wilhelmstrasse 27, w l. 1886-1901 przy tej samej ulicy pod numerem 5, zaś w l. 1902-1905 pod numerem 24 oraz w Berlinie od V 1864 do 1870 przy ul. Unter den Linden 47 (pod Lipami 47 - obok Hotelu Victoria, narożnik ulicy Fryderykowskiej).

Portretowana ujęta w całej postaci. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z barwionymi na bordowo brzegami. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "JMieczkowski  w Warszawie Róg Senatorskiej i Miodowej Ner 496". Stan bardzo dobry.
J. Mieczkowski (1830-1889) - jeden z największych i najlepszych fotografów XIX w., konkurujący z Beyerem, wędrowny dagerotypista, wybitny portrecista (za swe portrety otrzymał wyróżnienie na Wystawie Powszechnej w Londynie w 1862 r.). Nagradzany na licznych salonach fotograficznych w Europie i Azji. Pierwszy zakład otworzył w 1847 r., od 1861 firma mieściła się przy rogu Senatorskiej i Miodowej. W 1887 wykonał zdjęcie Tytusa Chałubińskiego i Heleny Modrzejewskiej.

Portretowana ujęta w popiersiu, w owalu. Na dolnym marginesie nadruk: "Czechowicz Wilna". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z brązowym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Czechowicz, Wilna. dans sa propre maison au jardin botanique" oraz napisy atramentem po rosyjsku. Miejscowe zaplamienia. Nieczęste.
J. Czechowicz (1817-1887) - pierwszy wileński fotograf - pejzażysta, nazwany przez Jana Bułhaka ojcem fotografii wileńskiej. Atelier portretowe artysty należało do najbardziej cenionych w Wilnie. Przyczyniło się do tego m.in. nonszalanckie traktowanie ludzi. W stosunku do klientów był nerwowy i kapryśny, wymagał od nich szczególnych warunków fizycznych. Odmawiał portretowania osób, które mu się nie podobały. Nie uznawał żadnych zmian, retuszy. Mimo tego, miał wystarczający dochód z portretowania. Największą jednak jego zasługą były fotografie plenerowe, których stworzył około dwustu. Wprowadzał nowatorskie ujęcia, zmieniał perspektywę, kompozycję. Czechowicz również jako pierwszy w Wilnie fotografował peryferyjne dzielnice miasta i sceny z życia codziennego mieszkańców. Jego zdjęcia przedstawiające Wilno i okolice były bardzo popularne. Pozostały po nim liczne negatywy, na których zostało utrwalone Wilno jakiego już nie ma. Po śmierci fotografa zakład wraz z wyposażeniem odziedziczyła jego żona Anna. Rok później wyszła za mąż za malarza Wincentego Slendzińskiego. Anna Sleńdzińska nie uzyskała zezwolenia na prowadzenie zakładu i utraciła prawo do używania nazwiska Czechowicza jako znaku firmowego. Nowe odbitki sygnowane były na odwrocie pieczęcią tuszową z jej nazwiskiem. Studio fotograficzne zamknięto ok. 1900.

Portretowana ujęta w 3/4 postaci, z rozpuszczonymi, imponującej długości włosami. Na dolnym marginesie nadruk: "A. Strauss et Brzozovski". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "A. Strauss et Brzozovski a Vilna" oraz napis atramentem: "Balbina Apadolff?". Stan dobry.
A. W. Strauss (1834-1896) – wraz ze swoim wspólnikiem Jarosławem Brzozowskim otworzył w Wilnie (w domu Schmidtów przy ulicy Bolszaja) w 1864 zakład fotograficzny wyróżniający się wysoką jakością zdjęć. Po jego śmierci atelier prowadziła jego żona do 1915 roku.

Portretowana ujęta w popiersiu, patrzy na wprost. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. W prawym dolnym fragmencie kompozycji wycisk: "1898". Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk fotografa. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z medalami nagrodowymi. Stan dobry.
A. Fedecki (ur. 1857 w Żytomierzu, zm. 21 lipca 1902 w Mińsku) - jeden z najznakomitszych fotografików Ukrainy pochodzenia polskiego końca XIX i początku XX w. Alfred Fedecki urodził się w 1857 roku w Żytomierzu w polskiej rodzinie. Wykształcenie fotograficzne zdobył w Akademii Sztuki w Wiedniu. Pracę zawodową rozpoczął w Kijowie pod kierunkiem znakomitego fotografika, Włodzimierza Wysockiego. Następnie w 1886 r. otworzył własne atelier fotograficzne w Charkowie. W swojej samodzielnej pracy artystycznej Fedecki zaczął odchodzić od obowiązującej statycznej „rodzinnej” kompozycji zdjęcia w kierunku „malarskiego” portretowania osób. Nowatorskie, jak na owe czasy, zdjęcia przyniosły artyście dużą popularność oraz liczne nagrody na krajowych i zagranicznych wystawach. Jego wysokie umiejętności doceniły czołowe osobistości życia politycznego i artystycznego. Znane są fotograficzne portrety carów – Aleksandra III i Mikołaja II, prawosławnego duchownego – ojca Jana Kronsztackiego, kompozytorów – Piotra Czajkowskiego i Konstantego Gorskiego. Współpracował z wieloma wydawnictwami, a jego prace były zamieszczane w najbardziej poczytnych czasopismach w Moskwie i Petersburgu. A. Fedecki interesował się także wszelkimi nowościami technicznymi, które starał się wykorzystywać w fotografii. Często w swojej pracy eksperymentował, m.in. podjął próby zapisywania dźwięków, zastosowania artystycznego fotografii rentgenowskiej, wykonywał pierwsze kolorowe fotografie, a także jako pierwszy w ówczesnym imperium rosyjskim zorganizował publiczny pokaz kinematograficzny w Charkowie w dniu 2 grudnia 1896 r. Zmarł w Mińsku. Pochowany został w Charkowie. (Wikipedia).

Portretowana ujęta w całe postaci, w kostiumie scenicznym, upozowana na tle ekranu. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. W prawym dolnym fragmencie kompozycji wycisk: "1899". Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk fotografa. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z medalami nagrodowymi. Stan dobry.
A. Fedecki (ur. 1857 w Żytomierzu, zm. 21 lipca 1902 w Mińsku) - jeden z najznakomitszych fotografików Ukrainy pochodzenia polskiego końca XIX i początku XX w. Alfred Fedecki urodził się w 1857 roku w Żytomierzu w polskiej rodzinie. Wykształcenie fotograficzne zdobył w Akademii Sztuki w Wiedniu. Pracę zawodową rozpoczął w Kijowie pod kierunkiem znakomitego fotografika, Włodzimierza Wysockiego. Następnie w 1886 r. otworzył własne atelier fotograficzne w Charkowie. W swojej samodzielnej pracy artystycznej Fedecki zaczął odchodzić od obowiązującej statycznej „rodzinnej” kompozycji zdjęcia w kierunku „malarskiego” portretowania osób. Nowatorskie, jak na owe czasy, zdjęcia przyniosły artyście dużą popularność oraz liczne nagrody na krajowych i zagranicznych wystawach. Jego wysokie umiejętności doceniły czołowe osobistości życia politycznego i artystycznego. Znane są fotograficzne portrety carów – Aleksandra III i Mikołaja II, prawosławnego duchownego – ojca Jana Kronsztackiego, kompozytorów – Piotra Czajkowskiego i Konstantego Gorskiego. Współpracował z wieloma wydawnictwami, a jego prace były zamieszczane w najbardziej poczytnych czasopismach w Moskwie i Petersburgu. A. Fedecki interesował się także wszelkimi nowościami technicznymi, które starał się wykorzystywać w fotografii. Często w swojej pracy eksperymentował, m.in. podjął próby zapisywania dźwięków, zastosowania artystycznego fotografii rentgenowskiej, wykonywał pierwsze kolorowe fotografie, a także jako pierwszy w ówczesnym imperium rosyjskim zorganizował publiczny pokaz kinematograficzny w Charkowie w dniu 2 grudnia 1896 r. Zmarł w Mińsku. Pochowany został w Charkowie. (Wikipedia).

Portretowany ujęty w 3/4 postaci, stoi wspierając prawą rękę o postument. W prawym dolnym narożniku kompozycji wycisk: "D. Zoner". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry. Rzadkie.
D. Zoner (1815-1883) - właściciel najstarszego zakładu fotograficznego w Łodzi założonego w połowie 1861 i działającego do początku lat 80. XIX w. przy ul. Konstantynowskiej (obecnie ul. Legionów). Najprawdopodobniej pierwszy łódzki fotograf.

Portretowany ujęty w popiersiu, w owalu. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "D. Zoner Lodz". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Atelier Photographique D. Zoner Lodz." oraz odręczny atramentowy napis. Stan bardzo dobry.
D. Zoner (1815-1883) - właściciel najstarszego zakładu fotograficznego w Łodzi założonego w połowie 1861 i działającego do początku lat 80. XIX w. przy ul. Konstantynowskiej (obecnie ul. Legionów). Najprawdopodobniej pierwszy łódzki fotograf.

Mężczyzna ujęty w 3/4 postaci, z lewą ręką w kieszeni spodni. Ubrany w szamerowaną kurtkę. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "F. Wyspiański". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Fotografia Franciszka  Wyspiańskiego we Lwowie". Stan bardzo dobry.
F. Wyspiański (ok. 1836-1901) - rzeźbiarz, fotograf, autor fotografii wizytowych i pierwszych fotografii Pienin. Ojciec dramaturga i malarza Stanisława Wyspiańskiego. W l. 1861-1865 prowadził zakład fotograficzny we Lwowie, później po przeprowadzce do Krakowa w l. 1866-1872 prowadził zakład przy ul. Krupniczej 26. 31 III 1873 otworzył zakład fotograficzny w Białej koło Bielska. Współtwórca Stowarzyszenia Czytelni Polskiej w Białej, członek Towarzystwa Naukowej Pomocy dla Śląska Cieszyńskiego.

Portretowany ujęty w 3/4 postaci, w mundurze i z szablą. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "S. T. Pijanowski we Lwowie przy placu Maryjackim obok hotelu Europejskiego pod L. 6.". Stan dobry.
S. T. Pijanowski - fotograf działający we Lwowie od 1863 w zakładzie przy ul. Halickiej 456 i później do lat 70. XIX w. przy pl. Mariackim obok Hotelu Europejskiego.

Portretowany ujęty w całej postaci na tle malowanej dekoracji, stoi wsparty o laskę. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem po niemiecku i polsku: "Ottego Sieverta Zakład Fotograficzny w Poznaniu Plac Wilhelmowski No 6.". Stan dobry. Rzadkie.

Portretowany ujęty w całej postaci, stoi wspierając lewą rękę o blat rzeźbionego stolika. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Photographisches Atelier von A. Jacobi Thorn.". Stan niemal bardzo dobry.

Portretowany ujęty w 3/4 postaci na tle kotary, z profilu. W lewym dolnym narożniku podkładu nadruk: "B. Brand & J. Eder.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z wyzłoc. z nadrukiem po niemiecku i polsku: "Zakład malarsko-fotograficzny Bernharda Branda i Józefa Edera Hotel Angielski w Lwowie" oraz odręczny ołówkowy napis: "Skurzyński". Stan bardzo dobry.
B. Brand - fotograf lwowski od ok. 1860. Okresowo (w l. 1861-1865) współpracował z Józefem Ederem prowadząc "zakład malarsko-fotograficzny" w Hotelu Angielskim przy ul. Karola Ludwika.
J. Eder (1831-1903) - fotograf lwowski, właściciel zakładu w Hotelu Angielskim w l. 1861-1888. Prowadził filie w Stanisławowie, Jassach, Kołomyi, Zakopanem.

Portretowany ujęty w całej postaci, stoi patrząc na wprost i wspierając prawą rękę na postumencie. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Walery Rzewuski Fotografował w Krakowie. / Ulica Kopernika No 29 naprzeciw Zakładu klinicznego". Marginesy zabrudzone, poza tym stan dobry.
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.

Mężczyzna w stroju i pozie gimnastycznej. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Jan Mieczkowski Fotograf róg Senatorskiej i Miodowej Ner 496 w Warszawie". Stan bardzo dobry.
J. Mieczkowski (1830-1889) - jeden z największych i najlepszych fotografów XIX w., konkurujący z Beyerem, wędrowny dagerotypista, wybitny portrecista (za swe portrety otrzymał wyróżnienie na Wystawie Powszechnej w Londynie w 1862 r.). Nagradzany na licznych salonach fotograficznych w Europie i Azji. Pierwszy zakład otworzył w 1847 r., od 1861 firma mieściła się przy rogu Senatorskiej i Miodowej. W 1887 wykonał zdjęcie Tytusa Chałubińskiego i Heleny Modrzejewskiej.

Portretowany ujęty w popiersiu. Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk: "Michel Greim Kamienic Pod.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złotym obramowaniem. Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry. Nieczęste.
M. Greim (także Michał Grejm; ur. 15 września 1828 w Żelechowie, zm. 15 stycznia 1911 w Kamieńcu Podolskim) – polski drukarz, fotograf, kolekcjoner starożytności, zbieracz książek, archeolog amator, antykwariusz i numizmatyk, członek wielu towarzystw naukowych. Ojciec malarza Jana Greima i muzyka Józefa Greima. Urodził się w spolonizowanej rodzinie mieszczańskiej pochodzącej z Salzburga. Ukończył szkołę powiatową, po czym przeprowadził się do Warszawy. Typografii uczył się w drukarni Adolfa Krethlowa, gdzie pracował do 1848 roku, współpracując m.in. z Karolem Beyerem, pionierem fotografii w Polsce. Później Greim przeniósł się do Lublina i do 1852 roku pracował jako zecer w pojezuickiej drukarni, kiedy to został powołany przez wicegubernatora Podola na stanowisko starszego zecera w Drukarni Rządowej w Kamieńcu Podolskim. Od 1856 do 1872 roku pełnił funkcję jej zarządcy, kiedy to został zwolniony z powodu polskiego pochodzenia. Od tej chwili dużo czasu poświęcał swoim szerokim zainteresowaniom. Od roku 1871 Greim stopniowo poznawał arkana sztuki fotograficznej, aby przejąć na przełomie 1871 i 1872 roku zakład fotograficzny w Kamieńcu Podolskim po Józefie Kordyszu. Na swoich fotografiach Greim przedstawiał Podole i Besarabię (widoki Kamieńca Podolskiego i innych miast i wsi regionu (Bar, Chocim, Żwaniec). Fotografował także sceny rodzajowe i typy ludności tam wówczas mieszkającej: chłopów, żebraków, psychopatów, polską szlachtę i Żydów. Uprawiał także fotografię reporterską, uwieczniając pożar w Kamieńcu. Część swoich zbiorów wysłał Elizie Orzeszkowej z okazji jej jubileuszu literackiego (z czego 163 zdjęcia znalazły się ostatecznie w zbiorach Uniwersytetu Łódzkiego). Drugi taki sam zbiór Greim przekazał Cesarskiemu Towarzystwu Etnograficznemu w Moskwie, dzięki czemu został członkiem korespondentem moskiewskiego Towarzystwa Etnograficznego. W latach 1875–1902 przesyłał również w formie darów fotografie Komisji Antropologicznej Polskiej Akademii Umiejętności, której był członkiem korespondentem. Do dziś w Zbiorach Specjalnych Biblioteki Naukowej PAU i PAN w Krakowie przechowywanych jest 80 jego fotografii, w tym unikatowe duże i wieloczęściowe panoramy Kamieńca Podolskiego, zdjęcia wnętrz i wyposażenia kościołów w tym mieście, widoki Husiatyna, Kuryłowiec, Paniowiec, Przewrocia i Zbrzyzia. Nie mniejszą wartość posiadają reprodukcje portretów olejnych przedstawicieli podolskich rodzin magnackich, m.in. Chodkiewiczów, Kossakowskich, Potockich czy Rzewuskich, oraz obrazów pędzla Jana Greima, Tadeusza Goreckiego i Kazimierza Mireckiego. Pozostała część tego daru (tj. 46 zdjęć) znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Etnograficznego, natomiast 18 fotografii uznaje się za zaginione. Prócz wyżej wspomnianych, twórczość fotograficzną Michała Greima posiada m.in.: Muzeum Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku, Muzeum Narodowe w Krakowie, Biblioteka Jagiellońska, Biblioteka Zakładu im. Ossolińskich we Wrocławiu, Muzeum Narodowe w Warszawie i Biblioteka Narodowa. Po zebraniu około 1890 r. kolekcji zdjęć pamiątek świadczących o obecności Turków na tych terenach, wysłał ją sułtanowi do Stambułu. Podczas wystawy warszawskiej w 1900 dostał srebrny medal za kolekcję 30 pocztówek ze zdjęciami wsi i typów ludowych Podola. Zbiory jego fotografii były wystawiane w Paryżu. Prócz fotografii, Greim zajmował się także restaurowaniem obrazów i numizmatyką. Publikował głównie na łamach Zapisków Numizmatycznych (1884-1889) i Wiadomości Numizmatyczno-Archeologicznych. Zmarł w Kamieńcu Podolskim. Zgromadzone przez niego dzieła sztuki zostały sprzedane na licytacji. (Wikipedia).
 .

Portretowani mężczyźni ujęci w całej postaci. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "F. Świątoniowski". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład fotografii F. Swiątoniowskiego w Brodach". Stan bardzo dobry.
F. Świątoniowski (1833-1900) - w latach 70. XIX w. prowadził zakład fotograficzny w Brodach i do 1894 w Jassach. W 1894 przeprowadził się do Lwowa i zaprzestał działalności w zawodzie.

Portretowany ujęty w popiersiu, w owalu. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "A. Szubert w Krakowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z medalami nagrodowymi i nadrukiem: "A.Szubert w Krakowie Ulica Krupnicza No 17.". Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.

Portretowany ujęty w popiersiu, w owalu. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na dolnym marginesie wydrukowany na czerwono nadruk: "Walery Rzewuski Kraków Wesoła Dom własny". Na odwrocie w górnym fragmencie herb Krakowa wśród ornamentów z wici roślinnej i napis: "Matryca przechowuje się dwa lata", poniżej reklamowa winieta atelier (w kolorze zielonym; wariant nr 11 z widokiem domu Rzewuskiego i nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Walerego Rzewuskiego w Krakowie, Wesoła, ulica Kolejowa No 27.B". Stan dobry.
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.

Portretowany ujęty w całej postaci, stoi upozowany na tle dekoracji z fragmentem rynku i kościołem Mariackim. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Szymon Balicer w Krakowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z niebieskim obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Szymona Balicera w Krakowie ulica Kolejowa No 16 obok kasyna wojskowego". Górny margines lekko przycięty, poza tym stan dobry.
S. Balicer (zm. 1895) - fotograf portrecista, którego zakład mieścił się przy ul. Grodzkiej 79, 80-81 oraz Wesołej i Kolejowej 16 (obok kasyna wojskowego) w latach 1890-1904. Zakład istniał od 1849 do ok. 1905, choć po śmierci właściciela w 1895 firmę prowadził krewny o takim samym imieniu i nazwisku. Rozpoczynał od używania rewersów firm Brunck F.Sohne z Norymbergi i Huth Gebruder z Drezna, aby potem pozostać wiernym firmom wiedeńskim: K. Krziwanek, Kühle & Miksche, E. Türkel, L. Türkel, B. Wachtl.

Portretowany ujęty w całej postaci, na tle malowanej dekoracji, wsparty o balustradę. Ubrany w kontusz z rozcinanymi rękawami przepasany pasem kontuszowym, futrzaną czapkę i w szerokie spodnie do wysokich butów. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Alfred Silkiewicz". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Alfreda Silkiewicza w Tarnopolu". Miejscowe zaplamienia.
A. Silkiewicz (1845-1903) - popularny galicyjski fotograf, zwany również Józefem Alfredem de Wierusz. Od lat 60. XIX w. do ok. 1894 właściciel zakładu fotograficznego w Tarnopolu przy ul. Trzeciego Maja i filii, która mieściła się w Złoczowie. Atelier  funkcjonowało pod nazwą A.Silkiewicz, później "Janina". Około 1894 Silkiewicz przeniósł zakład do Nowego Sącza, przy przy ul. Jagiellońskiej 5, później Szujskiego 5 (obecnie Narutowicza 5) również pod nazwą "Janina". Początkowo współpracował z Ignacym Stadnikiem, następnie ten ostatni przejął zakład. Pracownia w Nowym Sączu miała też filie w Gorlicach i Krynicy.

Portretowani pozują na tle malowanej dekoracji, siedząc na balustradzie i wspierając się na zabawkowym koniku. Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk: "Bernard Etteles we Lwowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoconymi brzegami. Na odwrocie wyzłoc. reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Bernard Etteles we Lwowie Ulica Grodecka l. 19". Miejscowe otarcia, stan ogólny dobry. Nieczęste.
format zdjęcia - mignonette (wym. minionet) - niewielki, prostokątny format zdjęć, popularny pod koniec XIX wieku idealny do przechowywania i noszenia w kieszeni.
B. Etteles - lwowski fotograf działający w l. 1889-1912 w zakładzie przy ul. Gródeckiej 19 i w 1913 przy ul. Zygmuntowskiej 17.

Portretowany ujęty w 3/4 postaci, siedzi na krześle, patrząc na wprost. Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk firmowy. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem firmowym po rosyjsku oraz atramentowe odręczne zapiski i data: "19 3/IV 13". Prawy górny narożnik lekko otarty, poza tym stan dobry.
L. Hartwig (1883-1975) – polski artysta fotograf. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Zasłużony mieszkaniec Lublina. Ludwik Hartwig (syn rzemieślnika Andrzeja Hartwiga, pochodzącego ze Lwowa) wczesne dzieciństwo spędził w Kijowie. W 1896 roku- po ukończeniu szkoły powszechnej przy kościele św. Katarzyny w Odessie (1985) - został czeladnikiem w zakładzie fotograficznym Jakuba Tyraspolskiego w Odessie. W latach 1899-1901 pracował w filii zakładu fotograficznego Jakuba Tyraspolskiego w Łodzi oraz od 1901 roku w kolejnej filii w Warszawie. Po wyjeździe do Moskwy, w latach 1903-1906 pracował w zakładzie fotograficznym Apelta. Od 1906 roku do 1917 prowadził własny zakład fotograficzny w Moskwie. W 1917 roku po wybuchu rewolucji październikowej w Rosji wyjechał z rodziną (żoną i dziećmi - Walentym, Edwardem, Heleną, Zofią) na tereny dzisiejszej Polski, do Lublina. W Lublinie od 1919 roku prowadził własny zakład fotograficzny, specjalizujący się w fotografii portretowej. Ludwik Hartwig oprócz fotografii portretowej wykonywał wiele innych zleceń fotograficznych, współpracując m.in. z lubelskimi czasopismami, w latach 1926-1927 współpracował z Teatrem Miejskim w Lublinie. W 1928 roku był współzałożycielem lubelskiego cechu fotografów, w którym pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji Egzaminacyjnej dla fotografów w Lublinie. Po wybuchu II wojny światowej, po największym w czasie wojny bombardowaniu Lublina - 9 września 1939 roku - dla potrzeb magistratu sporządził dokumentację fotograficzną zniszczeń tego miasta. Wówczas został zniszczony również jego zakład fotograficzny (m.in. sprzęt oraz archiwum fotograficzne Ludwika Hartwiga i jego syna Edwarda). W 1942 roku Ludwik Hartwig był współzałożycielem Wspólnoty Fotografów w Lublinie. Po zakończeniu II wojny światowej prowadził kolejny zakład fotograficzny (należący do jego drugiej żony), który następnie został przejęty przez spółdzielnię Zorza w 1950 roku. W 1947 roku został członkiem Rady Naukowej Naukowego Instytutu Rzemieślniczego w Lublinie. W 1953 roku został przyjęty w poczet członków Związku Polskich Artystów Fotografików (legitymacja nr 171). (Wikipedia).
 .

Portretowani ujęci w całej postaci. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "M. Fajans Ul. Długa No 550 w Warszawie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Zakład Artystyczno-Litograficzny i Fotograficzny Maxymiljana Fajansa w Warszawie Ulica Długa No 550". Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry.
M. Fajans (1827-1890) - rysownik, litograf i fotograf. Ukończył w 1848 Szkołę Sztuk Pięknych w Warszawie u Piwarskiego. W 1849 wyjechał do Akademii Paryskiej, aby przez dwa lata szkolić techniki drukarskie u Lemerciera, a fotograficzne u Nadara. Powrócił do Warszawy i otworzył zakład artystyczno-litograficzny i fotograficzny w 1853 przy ul. Długiej 550. Za swe prace zdobywał liczne medale na wystawach krajowych i międzynarodowych. W 1868 przeniósł swój zakład z ul. Długiej na ul. Krakowskie Przedmieście 52. Słynął z wykonywania doskonałych portretów, lecz nie ograniczał się tylko do wykonywania fotografii portretowej, ale wyruszał w teren na wyprawy fotograficzne. Dostarczał zdjęcia do czasopism, m.in.: "Tygodnika Ilustrowanego", "Kłosów".

Małżeństwo z trójką potomstwa upozowane do fotografii na tle malowanej dekoracji. Na dolnym marginesie wydrukowany na fioletowo nadruk: "W. Rzewuski w Krakowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z fioletowym obramowaniem. Na odwrocie w górnym fragmencie herb Krakowa wśród ornamentów z wici roślinnej i napis: "Matryca przechowuje się dwa lata", poniżej reklamowa winieta atelier (w kolorze fioletowym; wariant nr 6 z widokiem domu Rzewuskiego i nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Walerego Rzewuskiego w Krakowie, Wesoła, ulica Podwale, No 27.B.". Stan dobry.
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.

Portretowani ujęci na tle malowanej dekoracji. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Poznań / E. Mirska / Posen". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Poznań Ulica Fryderykowska No 25 / E. Mirska / Posen Driedrichstr. No 25". Miejscowe otarcia.
E. Mirska, właśc. Balbina Mirska (1818-1896), z domu Zwierzchlejska - jedna z pierwszych Polek zajmujących się fotografią, której nauczyła się w Paryżu. Po powrocie dawała lekcje paniom w sztuce fotografowania. Używała także imion Emilia, Emma. W 1875 kupiła atelier fotograficzne przy ul. Fryderykowskiej 25 (dziś ul. 23 Lutego) niemieckiego Bernarda Filechne. Zakład, przetrwał długo po jej śmierci, jako Atelier Rubens i był jednym z najdłużej funkcjonujących zakładów fotograficznych na ziemiach polskich.

Portretowani ujęci w całej postaci, ujęci na tle dekoracji. Kobieta w efektownej sukni z wachlarzem w dłoni, mężczyzna mundurze i z szablą przy boku. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "A. Szubert w Krakowie i Szczawnicy". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "A.Szubert Fotograf w Krakowie Ulica Krupnicza 7 i Szczawnicy w Cursalonie." oraz odręczny napis: "Krakau 1889". Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.

Portretowana ujęta w całej postaci. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Kordysz Kijów". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie ołówkiem data: "1874". Stan dobry. Nieczęste.
J. Kordysz, także jako Joseph Kordysch, ros. Иосиф Кордыш (ur. 1824, zm. 21 lipca 1896) – polski fotograf działający w Kamieńcu Podolskim i Kijowie. Nosił tytuł „fotografa Uniwersytetu św. Włodzimierza”. Nie wiadomo, gdzie i u kogo uczył się fotografii. Pierwszy zakład prowadził w Kamieńcu Podolskim, który – po przeniesieniu się Kordysza w 2. połowie lat 60. do Kijowa – przez pewien czas pełnił rolę filii. Prowadził ją Włodzimierz Zagórski, a gdy studio to popadło w problemy finansowe, w 1871 r. odkupił go Michał Greim. W 1875 r. Kordysz przeniósł zakład kijowski pod nowy adres, na Kreszczatiku, jednak już w tym samym roku pisał do Greima: fotografować kto inny będzie – sprzedać mam zamiar koniecznie, bo sam dalej interesu tego prowadzić nie mogę. W trakcie wojny rosyjsko-tureckiej w 1878 r. jako fotograf przebywał w Ruszczuku, na krótko wchodząc w spółkę z Karolem Józefem Migurskim. W 1880 r. zakład przejął  Zagórski, odtąd prowadząc pod własnym nazwiskiem, a sam Kordysz przeprowadził się. W 1890 r., jak wynika z jego listu do Greima, otworzył w Kijowie zakład w lokalu po innym fotografie, Włodzimierzu Wysockim, ale wkrótce on upadł. Był żonaty z Leonią z domu Chevalier-Schiffelholtz. Jego chrześnicą była córka Greima, Modesta. W zbiorach Ossolineum zachowały się listy Kordysza do Michała Greima. (Wikipedia).

Portretowany ujęty w całej postaci. Zdjęcie bez nadruku z nazwiskiem fotografa. Na dolnym marginesie podkładu napis ołówkiem: "Kijów". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie ołówkiem data: "1874". Stan dobry. Nieczęste.
J. Kordysz, także jako Joseph Kordysch, ros. Иосиф Кордыш (ur. 1824, zm. 21 lipca 1896) – polski fotograf działający w Kamieńcu Podolskim i Kijowie. Nosił tytuł „fotografa Uniwersytetu św. Włodzimierza”. Nie wiadomo, gdzie i u kogo uczył się fotografii. Pierwszy zakład prowadził w Kamieńcu Podolskim, który – po przeniesieniu się Kordysza w 2. połowie lat 60. do Kijowa – przez pewien czas pełnił rolę filii. Prowadził ją Włodzimierz Zagórski, a gdy studio to popadło w problemy finansowe, w 1871 r. odkupił go Michał Greim. W 1875 r. Kordysz przeniósł zakład kijowski pod nowy adres, na Kreszczatiku, jednak już w tym samym roku pisał do Greima: fotografować kto inny będzie – sprzedać mam zamiar koniecznie, bo sam dalej interesu tego prowadzić nie mogę. W trakcie wojny rosyjsko-tureckiej w 1878 r. jako fotograf przebywał w Ruszczuku, na krótko wchodząc w spółkę z Karolem Józefem Migurskim. W 1880 r. zakład przejął  Zagórski, odtąd prowadząc pod własnym nazwiskiem, a sam Kordysz przeprowadził się. W 1890 r., jak wynika z jego listu do Greima, otworzył w Kijowie zakład w lokalu po innym fotografie, Włodzimierzu Wysockim, ale wkrótce on upadł. Był żonaty z Leonią z domu Chevalier-Schiffelholtz. Jego chrześnicą była córka Greima, Modesta. W zbiorach Ossolineum zachowały się listy Kordysza do Michała Greima. (Wikipedia).

Portretowana ujęta w całej postaci na tle płotku. Ubrana w koszulę z długimi rękawami, spódnicę z zapaską i haftowany serdak, na szyi poczwórny sznur korali. Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk: "A. Szubert Kraków Ulica Krupnicza 7.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "A.Szubert Fotograf w Krakowie ulica Krupnicza 7 i Szczawnicy w Cursalonie [...]" oraz odręczny napis atramentem: "Kasia - niania St. Skwirczyńskiego.". Miejscowe zaplamienia i otarcia, poza tym stan dobry.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.

Portretowana ujęta w 3/4 postaci z dzieckiem na kolanach. Ubrana w koszulę z krótkimi rękawami, spódnicę z zapaską i serdak, na głowie czepiec, na szyi potrójny sznur korali. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "W. Rzewuski w Krakowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowy nadruk: "Zakład Fotograficzny Walerego Rzewuskiego w Krakowie Wesoła, ulica Podwale, No 27.B." oraz odręczna dedykacja atramentem: "Dla Pani Babinskiej". Krawędzie zaplamienie, szczególnie na odwrocie, poza tym stan dobry.
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.

Portretowana ujęta w całej postaci, stoi oparta lewą ręką o oparcie rzeźbionego krzesło. Ubrana w kolorowy gorset włożony na białą bluzkę, spódnicę i zapaskę, na szyi poczwórny sznur korali, na głowie czepiec, na ramionach chusta z frędzlami. Pod zdjęciem nadruk: "J. Krieger". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Krieger Fotograf w Krakowie w Glownym Rynku przy ulicy Sgo Jana w domu naroznym pot L.37.". Poniżej nadruk: "Naśladowanie zastrzega się" po polsku i niemiecku. Stan dobry.
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860 r., gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1904) oraz córka Amelia.

Portretowana ujęta w całej postaci, stoi na rzeźbionym krześle, wspierając lewą rękę o stolik. Ubrana w gorset włożony na białą bluzkę z długimi rękawami, spódniczkę, na szyi podwójny sznur korali i krzyżyk. Pod zdjęciem nadruk: "J. Krieger w Krakowie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Krieger Fotograf w Krakowie w głównym Rynku przy ulicy Sgo Jana w domu narożnym pod L.1.". Poniżej nadruk: "Naśladowanie zastrzega się" po polsku i niemiecku oraz odręczny ołówkowy napis: "Anna v. Horvath". Stan dobry.
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860 r., gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1904) oraz córka Amelia.

Portretowany w ujęciu do pasa, patrzy na wprost. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "S. Balicer". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Fotograf Szymon Balicer w Krakowie ulica Grodzka No 80 naprzeciwko kościoła św. Idziego przy c.k. urzędzie pocztowym". Podkła zaplamiony i lekko uszkodzony, stan zdjęcia dobry.
S. Balicer (zm. 1895) - fotograf portrecista, którego zakład mieścił się przy ul. Grodzkiej 79, 80-81 oraz Wesołej i Kolejowej 16 (obok kasyna wojskowego). Zakład istniał od 1849 do ok. 1905, choć po śmierci właściciela w 1895 firmę prowadził krewny o takim samym imieniu i nazwisku. Rozpoczynał od używania rewersów firm Brunck F.Sohne z Norymbergi i Huth Gebruder z Drezna, aby potem pozostać wiernym firmom wiedeńskim: K. Krziwanek, Kühle & Miksche, E. Türkel, L. Türkel, B. Wachtl.

Artystka ujęta w całej postaci, w roli Katarzyny w scenie z baletu "Katarzyna córka bandyty" Cesare Pugni. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Fot. Jan Mieczkowski No 496 w Warsz.". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Jana Mieczkowskiego w Warszawie przy rogu Ulic Miodowej i Senatorskiej w domu W. Piotrowskiego No 496". Stan dobry.
M. Freytag, także Frejtag, Freitag (1835-1873) – polska tancerka baletowa. Była żoną kompozytora Gabriela Rożnieckiego, z którym miała córkę Józefę. Ukończyła szkołę baletową w Warszawie, po raz pierwszy wzmiankowana jest na scenie w 1844 roku, kiedy to wykonała rolę jednego z niewolników w balecie Poranek indyjski. Od 1852 roku należała do zespołu baletowego Warszawskich Teatrów Rządowych, debiutowała jako solistka w 1854 roku w roli tytułowej w balecie Esmeralda. Wykonała m.in. role Zośki w Weselu w Ojcowie, Angeli w Marco Spada, Królowej w Dziewicach jeziora, Giselle w Giselle. Występowała także za granicą, w Paryżu (1857) oraz Berlinie i Hamburgu (1861). W 1863 roku z powodu zwichnięcia nogi musiała wycofać się ze sceny. (Wikipedia).
J. Mieczkowski (1830-1889) - jeden z największych i najlepszych fotografów XIX w., konkurujący z Beyerem, wędrowny dagerotypista, wybitny portrecista (za swe portrety, serię tancerek baletu otrzymał wyróżnienie na Wystawie Powszechnej w Londynie w 1862 r.). Nagradzany na licznych salonach fotograficznych w Europie i Azji. Pierwszy zakład otworzył w 1847 r., od 1861 firma mieściła się przy rogu Senatorskiej i Miodowej. W 1887 wykonał zdjęcie Tytusa Chałubińskiego i Heleny Modrzejewskiej.

Ujęcie w gabinecie podczas obowiązków. Zdjęcie naklejona na oryg. podkład z wyzłoc. brzegami. Na dolnym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk firmowy atelier fotograficznego. Na odwrocie napisy identyfikujące po niemiecku. Niewielkie naderwanie na lewym marginesie podkładu, poza tym stan bardzo dobry.
Agenor Maria Adam Gołuchowski herbu Leliwa, niekiedy "Agenor Gołuchowski Młodszy" (ur. 25 marca 1849 we Lwowie, zm. 28 marca 1921 tamże) – galicyjski hrabia, polski prawnik, dyplomata i konserwatywny polityk, II ordynat na Skale, kawaler maltański, minister spraw zagranicznych Austro-Węgier (1895–1906). (Wikipedia).
C. Scolik (1854-1928) - wiedeński fotograf, jeden z najbardziej utytułowanych fotografów w Europie. W latach 1885-1888 wraz z Friedrichem Mallmannem prowadził „doświadczalne laboratorium fotochemiczne”. W 1886 roku założył pracownię w ósmej dzielnicy. Jeszcze przed 1. wojną św. stał się jednym z czołowych wiedeńskich fotografów portretowych, jego klientami były znane osobistości z kraju i zagranicy. Od lat 90. XIX w. fotografował również wydarzenia publiczne (zasłynął jako specjalista dzięki „fotografii chwil”). Publikował  zdjęcia w prasie. Był członkiem-założycielem „Stowarzyszenia Pracowników Fotograficznych” w 1882, wspierał założenie „Klubu Fotografów Amatorów w Wiedniu” w 1887, a od 1891 udzielał lekcji amatorom.

Na odwrocie m.in. piecz.: "J. Bułhak Art. Fotograf Wilno, ul. Jagiellońska 8" oraz ołówkowy napis identyfikujący. Zdjęcie lekko przycięte od dołu, niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry.
W. Hulewicz (1895-1941) – kapitan łączności Wojska Polskiego, poeta, krytyk literacki, tłumacz i wydawca, od XII 1927 kierownik programowy Rozgłośni Wileńskiej Polskiego Radia
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Prócz aktorki wcielającej się w rolę Heleny Księżakowej, widoczny również Daniel Olbrychski jako Marek Arens - główny bohater. Na odwrocie piecz. fotografa i napis identyfikujący ołówkiem. Stan dobry.
"Jowita"  – polski film psychologiczno-obyczajowy z 1967 roku w reżyserii Janusza Morgensterna, do którego scenariusz napisał Tadeusz Konwicki na podstawie powieści Stanisława Dygata Disneyland. Opis fabuły: Marek Arens (Daniel Olbrychski) – sportowiec, a zarazem architekt spotyka na balu przebierańców dziewczynę z zakrytą kwefem twarzą – Jowitę – i ulega fascynacji nią. Nawiązuje znajomość, a później romans z Agnieszką (Barbara Kwiatkowska), siostrzenicą prezesa klubu, w którym ćwiczy, która prowadzi z nim wyrafinowaną grę; często wspomina ową Jowitę, która – jak utrzymuje – jest jej przyjaciółką. 
Sport traci dla niego znaczenie, co irytuje jego trenera (Zbigniew Cybulski), a frapuje żonę trenera (Kalina Jędrusik), która ulega nieodwzajemnionej fascynacji Arensem. Znalezienie Jowity staje się dla niego obsesją. Pewnego dnia, oglądając taśmy ze swojego treningu bokserskiego, spostrzega prostytutkę Lolę Fiat 1100 (Iga Cembrzyńska), jego zdaniem odpowiedzialną za samobójstwo swojego trenera boksu, który zastępował mu ojca i dochodzi do wniosku, że Lola i Jowita to ta sama osoba. Atakuje ją na dancingu w hotelu Cracovia. W końcowej scenie, już jako więzień odśnieżający wzgórze wawelskie, dowiaduje się od Agnieszki, że ta wychodzi za mąż i że to ona właśnie była wówczas na balu ową Jowitą. (Wikipedia).
K. Jędrusik (1930-1991) - aktorka teatralna i filmowa, piosenkarka, żona S. Dygata, absolwentka PWST w Krakowie (1953), debiutowała w Gdańsku, od 1955 w teatrach warszawskich. Ceniona wokalistka, wykonawczyni piosenek z Kabaretu Starszych Panów, do słów Agnieszki Osieckiej.

Ujęcie w Urzędzie Stanu Cywilnego. W pierwszym rzędzie w centrum przyszłe małżeństwo, po bokach świadkowie Kalina Jędrusik i Olgierd Łukaszewicz. Z lewej strony stoi pielęgniarka trzymająca na ręku dziecko młodej pary. Z tyłu goście, w tym koleżanki z Zespołu Pieśni i Tańca "Śląsk" w strojach regionalnych, w którym to druga żona K. Kutza była tancerką. Na odwrocie piecz.: "Fot. Jan Hanusik fotoreporter 'Poglądów'. Prawa autorskie zastrzeżone". Stan dobry.
K. Jędrusik (1931-1991) - aktorka i piosenkarka, żona S.Dygata, absolwentka PWST w Krakowie (1953), debiutowała w Gdańsku w "Barbarzyńcach" M. Gorkiego. Od 1955 r. w Warszawie w teatrach: Narodowym (do 1957), Współczesnym (1957-1963), Komedia (1964-1967), Rozmaitości i Polskim. Jej ważniejsze kreacje aktorskie to m.in.: Polly w "Operze za trzy grosze" B. Brechta (1958), Luzzi w "Pierwszym dniu wolności" L. Kruczkowskiego (1959), Holly Golightly w adaptacji "Śniadania u Tiffany'ego" T. Capote'a (1965), George Sand w "Lecie w Nohant" J. Iwaszkiewicza (1978). Grała w takich filmach jak m.in.: "Jowita" (1967, reż. J. Morgenstern), "Lalka" (1969, reż. W. Has), "Ziemia obiecana" (1974, reż. A. Wajda), "Hotel Polanów i jego goście" (1981, reż. H. Seemann), "C.K. Dezerterzy" (1985, reż. J. Majewski), "Podwójne życie Weroniki" (1991, reż. K. Kieślowski). Ceniona wokalistka, wykonawczyni piosenek z Kabaretu Starszych Panów.

Prócz aktorki, która w filmie zagrała w epizodach i była konsultantką widoczni m.in.: Jacek Borkowski, Wiktor Zborowski. Stan dobry.
"Misja specjalna" – polski film komediowy z 1987 roku w reżyserii Janusza Rzeszewskiego. Jest środek II wojny światowej. Porucznik Karol Romański, agent wywiadu, ma zostać przerzucony do okupowanej Polski. Jego zadanie polega na odnalezieniu w okolicach Przemyśla hitlerowskiego lotniska, na którym Niemcy ukryli skrzynię z tajemniczym podarunkiem dla Hitlera. Romański ma dostarczyć przesyłkę do sztabu brytyjskiego lotnictwa. Przed akcją zaprzyjaźnia się z kucharzem Janem, którego zaprasza do swej kwatery, przez przypadek kucharz zostaje uznany za niego i wysłany z misją do Polski. (Wikipedia).
K. Jędrusik (1930-1991) - aktorka teatralna i filmowa, piosenkarka, żona S. Dygata, absolwentka PWST w Krakowie (1953), debiutowała w Gdańsku, od 1955 w teatrach warszawskich. Ceniona wokalistka, wykonawczyni piosenek z Kabaretu Starszych Panów, do słów Agnieszki Osieckiej.

Stan dobry. Dołączono 10 pasków klisz fotograficznych z ujęciami w temacie.
Krzysztof Klenczon i Trzy Korony – W styczniu 1970 roku Krzysztof Klenczon na skutek różnic artystycznych opuścił Czerwone Gitary i założył niezależny zespół Trzy Korony. W pierwszym składzie zespołu znaleźli się ponadto: Grzegorz Andrian, Ryszard Klenczon (kuzyn Krzysztofa) i Marek Ślazyk. Po kilku miesiącach Ślazyka zastąpił Piotr Stajkowski i w takim składzie grupa nagrała swoją pierwszą i, jak się okazało, jedyną płytę długogrającą (XL/SXL 0779). Rok później Klenczon wyemigrował do USA, a Trzy Korony, z nową wokalistką Marią Głuchowską, zakończyły działalność. Płyta długogrająca polskiego zespołu rockowego Trzy Korony została wydana w czerwcu 1972 roku i zyskała sobie miano obowiązkowej pozycji w kanonie polskiego rocka, a piosenka „10 w skali Beauforta” jest dziś jednym z najbardziej znanych utworów Krzysztofa Klenczona. (Wikipedia).

Portretowana ujęta w popiersiu, z urokliwym uśmiechem na ustach, w kostiumie, w którym występowała w filmie "Co za radość żyć (Che gioia vivere)" z 1961, w reżyserii René Clémenta, jako Franca Fossati. Miejscowe zaplamienia, poza tym stan dobry.
B. Kwiatkowska, pseud. art. Barbara Lass (1940-1995) - aktorka filmowa.

Portretowana ujęty w pół postaci. Według informacji od właściciela obiektu portretowana to prawdopodobnie żona basa opery Włodzimierza Apollonowicza Łosskiego. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. obramowaniem. Na dolnym marginesie zdjęcia odręczny napis atramentem. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "W. Wysocki / Kieff". Krawędzie nieco otarte, stan ogólny dobry.
Włodzimierz Wysocki (ur. 1846 w Romanowie na Wołyniu, zm. 11 sierpnia 1894) – polski fotograf i poeta, publicysta, wiceprezes Towarzystwa Technicznego w Kijowie. W 1873 roku otworzył atelier na rogu Chreszczatyku i ul. Luterańskiej w Kijowie. Obok Franza de Mezera był najpopularniejszym fotografem w mieście – łącznie zamawiano u nich ponad połowę portretów w Kijowie. W 1882 roku otrzymał srebrny medal na wystawie fotograficznej w Moskwie. Fotografował wiele znanych postaci rosyjskiego życia publicznego, m.in. rodzinę carską, za co był nagradzany. Otrzymał tytuł nadwornego fotografa wielkiej księżnej Aleksandry Pietrowny. Przez pewien czas był również naczelnym fotografem Uniwersytetu Kijowskiego. Po śmierci Wysockiego jego atelier przejęła żona i syn Włodzimierz.Włodzimierz Wysocki był również publicystą i poetą. W swoich utworach wiele miejsca poświęcał sławnej przeszłości polskiej szlachty na Ukrainie i jej walce z muzułmańskim zagrożeniem dla chrześcijaństwa. (biogram za: https://kresy24.pl/matka-dala-mu-serce-a-bog-dusze-polski-mistrz-poezji-i-fotograf-z-kijowa-wlodzimierz-wysocki/).

Portretowany rabin ujęty w 3/4 postaci, stoi patrząc na wprost i wspierając prawą rękę na księgach leżących na stoliku. W lewym dolnym narożniku kompozycji wycisk: "W. Rzewuski". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Walery Rzewuski Fotografował w Krakowie. / Ulica Kopernika No 29 naprzeciw Zakładu klinicznego" oraz ołówkowy napis identyfikujący. Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan bardzo dobry.
Dow Ber Meisels (1798-1870) - naczelny rabin Krakowa w l. 1832-1856, przedsiębiorca, polityk, sympatyk powstań.
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.

Portretowany ujęty w popiersiu, w owalu. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Miejscowe niewielkie zaplamienia, poza tym stan dobry.
Mikołaj II Aleksandrowicz Romanow (1868 w Sankt Petersburgu, zm. w nocy z 16 na 17 lipca 1918 w Jekaterynburgu) – cesarz rosyjski, koronowany jako ostatni 14 maja?/26 maja 1896 w Moskwie, panujący w latach 1894–1917; syn Aleksandra III z dynastii Romanowów i jego żony carycy Marii Fiodorowny. Święty Kościoła prawosławnego. (Wikipedia).

Aktorka ujęta w 3/4 postaci, z profilu. Fotografia wykonana przez Walerego Rzewuskiego uważanego za nadwornego fotografa artystki. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z fioletowym obramowaniem. Na dolnym marginesie wydrukowany na fioletowo nadruk: "W. Rzewuski w Krakowie". Na odwrocie w górnym fragmencie herb Krakowa wśród ornamentów z wici roślinnej i napis: "Matryca przechowuje się dwa lata", poniżej reklamowa winieta atelier (w kolorze fioletowym; wariant nr 6 z widokiem domu Rzewuskiego i nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Walerego Rzewuskiego w Krakowie, Wesoła, ulica Podwale, No 27.B.". Na odwrocie atramentowy napis: "Helena Modrzejewska". Stan dobry.
H. Modrzejewska (1840-1909) - wybitna polska aktorka, gwiazda scen polskich i amerykańskich, jedna z najwybitniejszych aktorek w historii teatru i odtwórczyni najznakomitszych ról tragicznych w sztukach Williama Szekspira. Wyemigrowała do Ameryki w 1876.
W. Rzewuski (1837-1888) - fotograf krakowski, działacz społeczny, jeden z pionierów polskiej fotografii. Studiował w Instytucie Technicznym w Krakowie i w l. 1857-1858 na politechnice w Wiedniu. Od 1859 pracował jako fotograf, najpierw na wolnym powietrzu, później w pracowni w wynajętym pokoju przy ul. Grodzkiej 83. W 1861 otworzył zakład przy ul. Krupniczej 6, następnie przy ul. Kopernika 29. W l. 1864-1867 wystawił dom przy ul. Kolejowej 27b, gdzie 1 XI 1867 otworzył swój renomowany zakład z nowocześnie wyposażonym atelier laboratorium. Wybitny obywatel i radny miasta Krakowa. Znany z fotografii etnograficznej, pejzaży Tatr, tworzył tzw. "żywe obrazy". Autor portretów, w tym powstańców z 1863 i pierwszych albumowych zdjęć aktorów.

Aktorka ujęta w popiersiu. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Modjeska", "707 Broadway, N. Y." oraz faksymile podpisu fotografa. Niewielkie uszkodzenie prawego górnego narożnika, poza tym stan dobry.
H. Modrzejewska (1840-1909) - wybitna polska aktorka, gwiazda scen polskich i amerykańskich, jedna z najwybitniejszych aktorek w historii teatru i odtwórczyni najznakomitszych ról tragicznych w sztukach Williama Szekspira. Wyemigrowała do Ameryki w 1876.
José María Mora (1847-1926) - kubańsko-amerykański fotograf portrecista, działający w Nowym Jorku w latach 70. i 80. XIX wieku.

Portretowana ujęta w popiersiu, zwrócona w lewo. Włosy ufryzowane w loki, efektowne kolczyki w uszach, na szyi naszyjnik. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Pod zdjęciem nadruk: "Karoli & Pusch w Warszawie". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Karoli & Pusch Fotografia Teatrów Rządowych w Warszawie Ulica Miodowa No 4" oraz napis ołówkiem: "Modrzejewska". Stan dobry.
H. Modrzejewska (1840-1909) - wybitna polska aktorka, gwiazda scen polskich i amerykańskich, jedna z najwybitniejszych aktorek w historii teatru i odtwórczyni najznakomitszych ról tragicznych w sztukach Williama Szekspira. Wyemigrowała do Ameryki w 1876.
A. Karoli (1838-1916) - fotograf, wynalazca, konstruktor. Syn Jana Karolego, założyciela zakładu fotograficznego w Warszawie w 1852. Uczeń Karola Beyera. Jedna z najważniejszych postaci w historii fotografii polskiej i europejskiej. Jeden z prekursorów fotografii teatralnej. W 1882 wspólnie z Maurycym Puschem, warszawskim fotografem i litografem założyli zakład pod firmą "Karoli i Pusch - fotografia teatrów rządowych". Firma istniała 10 lat. Później przez rok prowadził atelier wspólnie z Edwardem Toczewskim. Od 1894 działał samodzielnie.Autor podręcznika do fotografii wydanego w Krakowie w 1893.
M. Pusch (1828-1901) - uczeń i kontynuator prac J. Giwartowskiego, pierwszego fotografa warszawskiego. Ok. 1882 wspólnie założyli zakład pod firmą "Karoli i Pusch - fotografia teatrów rządowych". Firma istniała 10 lat. Od 1892 prowadził zakład samodzielnie przy ul. Miodowej 1.

Kompozytor ujęty w popiersiu, patrzy na wprost, ubrany w płaszcz z futrzanym kołnierzem i kapelusz. Fotografia wykonana w 40. rocznicę pierwszej wizyty w Nowym Jorku. Na odwrocie liczne piecz. z datami, np.: "Jan 22 2022", "Nov 17 1938", "Oct 18 1939", "Feb 13 1941" oraz naklejony pasek z maszynopisowym tekstem objaśniającym po angielsku. Liczne załamania, miejscowe zaplamienia, odcięty prawy dolny narożnik tekstu objaśniającego.
I. J. Paderewski (1860-1941) - pianista, kompozytor, polityk, premier Polski i minister spraw zagranicznych, działacz niepodległościowy, profesor konserwatorium w Warszawie. Jedna z najwybitniejszych postaci w historii Polski.

Marszałek ujęty w 3/4 postaci, w mundurze, salutuje. Na odwrocie piecz. prasowa i piecz. z datami, np.: "May 9 - 1932", "Jun 2 5 1932"oraz naklejony pasek z maszynopisowym tekstem objaśniającym po angielsku. Stan bardzo dobry.

Portretowana ujęta w 3/4 postaci, w owalu. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Karola Beyera Krakowskie Przedmieście No 389 w Warszawie" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem: "Panna Maryja Plater-Zyberg" i długopisem: "Iza Comtesse Plater-Zyberk [Elżbieta Izabela hr. Plater-Zyberk (1844-1907] --- Comte Przezdziecki --- 1844". Naddarcie na prawym marginesie, ślady lepca na odwrocie, poza tym stan dobry. 
K. Beyer (1818-1877) - jedna z największych indywidualności w dziejach fotografii polskiej. Był kolekcjonerem, naukowcem-amatorem oraz działaczem patriotycznym w okresie 1861-1863, co przypłacił zesłaniem na Syberię, gdzie oczywiście też robił zdjęcia. Pierwszy zakład otworzył w 1844 jako pracownię dagerotypów, by później przekształcić go w atelier fotograficzne. W 1857 przeniósł się do lokalu przy Krakowskim Przedmieściu 389, gdzie działał do ok. 1863. Główną specjalnością zakładu były fotografie portretowe, zwłaszcza wizytowe. Pracował na rzecz spraw publicznych wykonując portrety osób biorących udział w wydarzeniach politycznych i społecznych, m.in. zestaw portretów tzw. pięciu poległych w manifestacji patriotycznej z 27 II 1861 w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu. Był w składzie Delegacji Miejskiej - komitetu powołanego w celu zapewnienia spokoju publicznego po tejże manifestacji.

Pianista ujęty podczas rozmowy. Na odwrocie piecz. i data: "June, 1980" oraz odręczny napis identyfikujący: "Washington D.C / 1972 / Franz Pariser - Arthur Rubinstein in the Pariser's apartment". Na odwrocie dwa ślady po taśmie przeźr., poza tym stan bardzo dobry.
A. Rubinstein (1887-1982) - polski pianista, wirtuoz pochodzenia żydowskiego, od 1939 mieszkał poza granicami kraju. Do 1977 koncertował na całym świecie.

Portretowany ujęty w w półpostaci z profilu, siedzi na wyściełanym fotelu. Reprodukcja fotograficzna z fotografii Jana Mieczkowskiego wykonanej w 1900. Na dolnym marginesie podkładu nadruk tytułowy po rosyjsku: "Sienkiewicz". Na odwrocie korespondencja, znaczek i stempel pocztowy. Niewielkie zaplamienia, stan dobry.
H. Sienkiewicz (1846-1916) - nowelista, powieściopisarz, publicysta. Jeden z najpopularniejszych pisarzy polskich przełomu XIX i XX w. Laureat nagrody Nobla w 1905 w dziedzinie literatury za całokształt twórczości.

Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych ujęty w popiersiu, w mundurze z licznymi odznaczeniami, patrzy na wprost. Na odwrocie piecz. prasowa oraz naklejony pasek z maszynopisowym tekstem objaśniającym po angielsku. Pasek z tekstem objaśniającym nieco uszkodzony, poza tym stan dobry.
W. Sikorski (1881-1943) - polski dowódca wojskowy i Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych, mąż stanu, polityk, minister spraw wojskowych w l. 1924-1925. W l. 1939-1943 premier polskiego rządu na Uchodźstwie.

Podwójna noblistka i późniejsza noblistka ujęte podczas wyjścia z pracy w laboratorium przy ul. P. Curie, przed zaplanowanym wyjazdem do Ameryki. Na odwrocie piecz. prasowa z opisem po francusku oraz odręczny napis identyfikujący ołówkiem. Pionowe załamanie, poza tym stan dobry.
M. Skłodowska-Curie (1867-1934) – polsko-francuska uczona w dziedzinach fizyki doświadczalnej i chemii fizycznej, podwójna noblistka – laureatka Nagrody Nobla z fizyki (1903) i chemii (1911). 
I. Joliot-Curie (1897-1956) – francuska fizykochemiczka, laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, członkini Prezydium Honorowego PKWN we Francji w 1944. Córka Polki Marii Skłodowskiej-Curie i Francuza Pierre’a Curie. Irène Curie poślubiła Frédérica Joliota 9 X 1926. (Wikipedia).

Portretowana ujęta w 3/4 postaci. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Walery Photographer to the Queen  / 164 Regent Street London". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Photographer to the Queen / 164 Regent Street / [...]". Stan bardzo dobry.
Stanisław Julian Ostroróg (ur. 1834 lub 1835 w Mohylewie, zm. 31 maja 1890 w Londynie) – polski fotograf działający we Francji i Anglii pod pseudonimem „Walery”. Właściciel zakładów fotograficznych o tej samej nazwie w Marsylii, Paryżu i Londynie. Działalność Ostroroga w Londynie – wraz z jego pseudonimem, Walery – przejął jego syn, Stanisław Julian Ignacy Ostroróg. Ukończył Korpus Paziów w Petersburgu. Z gwardii cesarskiej, gdzie służył w randze kapitana, podczas wojny krymskiej w nieznanych okolicznościach trafił do polskiego oddziału, Dywizji Kozaków Sułtańskich. Pełnił rolę Adiutanta gen. Władysława Zamoyskiego. Według informacji przekazanej przez Nadara w jego wspomnieniach pt. Quand j’étais photographe, Ostroróg fotografią (a dokładniej dagerotypią) zajął się jeszcze w trakcie wojny. Inny niepotwierdzony przekaz głosi, że w 1855 roku wykonał zdjęcie Adama Mickiewicza na łożu śmierci. Po zakończeniu wojny w 1856 roku prawdopodobnie krótko przebywał w Anglii, a rok później znalazł się w Paryżu, gdzie prowadził prace nad opatentowanym przez siebie instrumentem muzycznym o nazwie melodina. Zajmował się także – bez większych sukcesów – publicystyką i poezją. W 1862 roku, po uzyskaniu obywatelstwa brytyjskiego, ożenił się z Teodozją Walerią Gwozdecką, nieślubną córką solistki baletu Teodozji Gwozdeckiej i prezesa dyrekcji Warszawskich Teatrów Rządowych, Ignacego Abramowicza (od której imienia być może pochodził pseudonim „Walery”). 12 września 1863 roku w Londynie urodził się ich syn Stanisław Julian Ignacy (zm. 1929), w Marsylii drugi syn, Julian Alfred (zm. 1867 w Warszawie), a 20 czerwca 1867 trzeci syn, Leon Walerian, doktor prawa koranicznego i doradca rządu tureckiego (zm. 1932)[. W Paryżu doczekali się jeszcze dwóch synów w 1874 i 1875. Od 1864 r. Ostroróg prowadził zakład fotograficzny w Marsylii, gdzie pozostał do około 1871 roku, poza roczną przerwą w Warszawie (1866–1867). W 1874 r. w Paryżu przy rue de Londres 9bis otworzył studio pod nazwą „Walery”. Problemy finansowe spowodowane upadkiem Société de l’Union Général zmusiły go do wydzierżawienia w 1878 roku paryskiego atelier. W roku 1884 otworzył przedsiębiorstwo przy Conduit Street 5 w Londynie, które z zakładu produkującego emalię szybko przekształcił z kolejne studio fotograficzne. Dwa lata później sfotografował królową Wiktorię, a dzięki patronatowi królewskiemu posługiwał się tytułem „Photographer to the Queen”. Wkrótce przeniósł studio na Regent Street 164, posługując się w latach 1887–1890 nazwą „Walery Limited”. Zatrudniał kilku fachowców do kolorowania zdjęć, m.in. Richarda Henry’ego Ramsdena, i drukował je na emalii lub na jedwabiu. Oprócz tego firma Sampson Low, Son & Co. publikowała jego prace w serii Celebrity Portraits. Wśród osobistości których zrobił portrety byli, Gustave Eiffel, Victor Hugo, Frederic Leighton, Ferdynand Lesseps, Louis Pasteur, Henry Morton Stanley i członkowie brytyjskiej rodziny królewskiej. Zmarł w 1890 roku, został pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie. Zakład fotograficzny przejął starszy syn, prowadząc go z partnerem Anglikiem, Alfredem Ellisem, w latach 1890–1900 przy 51 Baker Street pod nazwą „Alfred Ellis & Walery”. (Wikipedia).

Prymas ujęty w 3/4 postaci. Lekko załamany prawy górny narożnik, poza tym stan dobry.
S. Wyszyński (1901-1981) - duchowny rzymsko-katolicki, prymas Polski w l. 1948-1981, od 1953 kardynał. Jeden z największych Polaków XX w., określany mianem Prymasa Tysiąclecia, mąż stanu, obrońca Kościoła w czasach stalinowskich, internowany przez władze PRL. Beatyfikowany 12 IX 2021.

Portretowana ujęta w 3/4 postaci, siedzi wspierając lewą rękę na giętym stoliku. Ubrana w efektowną suknię. W lewym dolnym narożniku podkładu, pod zdjęciem nadruk: "G. Sachowicz". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie ołówkowy napis identyfikujący. Niewielkie zaplamienia, stan ogólny dobry. Nieczęste.
Róża z Potockich Andrzejowa Zamoyska (1802-1862) - hrabina, córka Antoniego i Róży z Potockich.
G. Sachowicz (1819–1877) - artysta malarz, miniaturzysta,portrecista,  fotograf, właściciel warszawskich zakładów fotograficznych przy ul. Mazowieckiej 4 (w latach 1855–1864) i przy ul. Krakowskie Przedmieście 1, obok kościoła świętego Krzyża. Wydawał reprodukcje fotograficzne dzieł malarskich.

Fotografie pozowane podczas górskiej wycieczki. Zdjęcia naklejone na kartonowe podkłady. Na odwrocie odręczne napisy identyfikujące ołówkiem. Podkład jednego ze zdjęć naddarty, poza tym stan dobry.
S. Żurawski (1889-1976) - malarz. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni Józefa Mehoffera i Wojciecha Weissa w l. 1907-1913. W trakcie studiów wielokrotnie nagradzany. Członek Cechu Artystów Plastyków "Jednoróg", z którym w l. 1925-1932 stale wystawiał. Malował w żywej kolorystyce, głównie akty i półakty, ale także martwe natury, pejzaże, portrety, kompozycje figuralne. W pracach artysty wyraźnie zarysowuje się inspiracja sztuką Wojciecha Weissa.