Fotografie

Na odwrocie liczne piecz. i napisy identyfikujące atramentem: "Dworzec zdrojowy", "Łazienki" oraz liczne piecz. Stan bardzo dobry.
A. Lenkiewicz (1888-1941) - fotograf, którego największą pasją była fotografia i turystyka. Fotografował od 1921. Pierwsza jego wystawa odbyła się w 1926 na X Wystawie Fotografii Artystycznej we Lwowie. Od 1927 prezes Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Pełnił też funkcję prezesa przy Oddziale Lwowskim Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Był twórcą i realizatorem projektu utworzenia w Karpatach Wschodnich sieci schronisk. Działał w ruchu oporu wykorzystując znajomość tras górskich. Został aresztowany 17 III 1941.
Sanatorium Marconi jest bezapelacyjnie wizytówką Buska-Zdroju i najbardziej rozpoznawalnym budynkiem w mieście. Gmach dawnych „Łazienek” zaprojektowany został przez włoskiego architekta Henryka Marconiego i oddany do użytku w 1836 roku. Ma plan litery T wzorowany na rzymskich budowlach użyteczności publicznej. W holu głównym z okazałymi kolumnami w stylu korynckim znajduje się pijalnia wód jodkowo-bromkowych i siarczkowych. Tuż za nią usytuowana jest sala koncertowa, do której wiodą drzwi ozdobione posągami Orfeusza i Eurydyki. Po obu stronach sali znajdują się popiersia rzymskich bogów a także greckich lekarzy i filozofów. W tym zabytkowym budynku należącym do Uzdrowiska Busko-Zdrój S.A. mieści się sanatorium dysponujące 170 miejscami noclegowymi i nowoczesną bazą zabiegową. (za: https://www.busko.pl/turystyka/ciekawe-miejsca/zabytki/18822-busko-zdroj-lazienki-sanatorium-marconi.html).

Widok na rotundę usytuowaną w południowo-zachodniej części Wzgórza Zamkowego. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "H. Jandaurek Teschen" oraz odręcznie atramentem: "28 - 31. 10. 877 / Teschen --- ---". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Heinrich Jandaurek Teschen. Tiefe Gasse No 226 nachst dem Schlosse". Stan dobry. Więcej o rotundzie na: https://www.visitcieszyn.com/rotunda-romanska-pod-wezwaniem-sw-mikolaja
H. Jandaurek (1852-1912) - jeden z najstarszych zakładów fotograficznych w Cieszynie. Założony w 1870 przy ul. Arcyksiężnej Stefanii 56. Od 1895 atelier przeniosło się do domu własnego fotografa i istniało do roku 1945. Za wysoką jakość prac fotograficznych H. Jandaurek otrzymał w 1900 tytuł Cesarsko - królewskiego nadwornego fotografa.

W skład zestawu wchodzą:
1. tableau form. 17x22, 5 cm, wykonane przez studio fotograficzne "Tycjan". Tableau z podobiznami grona profesorskiego i absolwentów. Portrety ujęte w prostokątne ramki mieszczące się w kompozycji daty: "1937". W górnym fragmencie napis: "Ci których łączyła ława szkolna gimn.państw.drohobycz."
2. zdjęcie form. 12,6x17,5 cm. Uczniowie i wykładowcy podczas zajęć dydaktycznych w pracowni przyrodniczej.
Zdjęcia naklejone na karty z albumu. Stan dobry.

Przedstawia widok na taflę jeziora. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 3371. Jezioro Drywiaty [wpisane ołówkiem] / jezioro Drywiaty k Brasławia [wpisane maszynopisowo]. J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Orzeszkowej 3. 6000 obrazów fot. z całej Polski. Wszelkie prawa zastrzeżone", "Copyright by Jan Bułhak Wilno 1937" oraz ołówkiem: "Pow. Brasławski. Woj. Wileńskie". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Dwie sceny z filmu z m.in. Wandą Łuczycką jako jako Wiktorią Habryk, wspólniczką Aksamitowskiego. Na odwrocie piecz. z informacjami identyfikującymi. Stan dobry.
Głos z tamtego świata – polski dramat filmowy z 1962 roku w reżyserii Stanisława Różewicza na podstawie scenariusza jego brata Tadeusza i Kornela Filipowicza. Jest to historia lekarza-oszusta (Kazimierz Rudzki), który manipuluje ludźmi, udając, że nawiązuje kontakt z zaświatami. (Wikipedia).

Widok na Targ Węglowy - plac usytuowany bezpośrednio przed wjazdem na Drogę Królewską. W głębi nieistniejący do dzisiaj budynek teatru. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na prawym marginesie podkładu nadruki: "Das Theater.", "C. Ziemssen's Buch- u. Kunsthandlung (J. Pastor). Danzig". Stan dobry.

Para upozowana do pamiątkowej fotografii. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Photographie von J. F. Schmack in Sniatyn.". Zdjęcie nieco zabrudzone.

Widok na budynek schroniska w porze zimowej. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie m.in. piecz.: "Przemyskie Towarzystwo Narciarzy" oraz odręczny atramentowy napis identyfikujący: "Schronisko P.T.N. pod Pikulem". Stan dobry. Obszerne informacje na temat w: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 214.

Ujęcie w porze zimowej. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczne ołówkowe napisy identyfikujące: "Karpaty Wschodnie - Południowe stoki Czarnej Repy. Fot. A. Lenkiewicza". Stan bardzo dobry.
Czarna Repa (ukr. Чорна Ріпа, Czorna Ripa; 1285 m n.p.m.) – szczyt w ukraińskich Bieszczadach Wschodnich (Grzbiet Wierchowiński). Położony jest na granicy obwodów lwowskiego (na północy) i zakarpackiego (na południu). Na szczyt prowadzi czerwony szlak turystyczny ze Sławska; w okresie międzywojennym przebiegał przezeń Główny Szlak Karpacki kierujący dalej na Przełęcz Wyszkowską. (Wikipedia).
A. Lenkiewicz (1888-1941) - fotograf, którego największą pasją była fotografia i turystyka. Fotografował od 1921. Pierwsza jego wystawa odbyła się w 1926 na X Wystawie Fotografii Artystycznej we Lwowie. Od 1927 prezes Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Pełnił też funkcję prezesa przy Oddziale Lwowskim Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Był twórcą i realizatorem projektu utworzenia w Karpatach Wschodnich sieci schronisk. Działał w ruchu oporu wykorzystując znajomość tras górskich. Został aresztowany 17 III 1941.

Widok na pasmo górskie w porze letniej. Na odwrocie piecz. fotografa: "Jan Jaroszyński Inżynier Technolog Warszawa, ul. Szopena 4, tel. 88580" oraz maszynopisowy napis identyfikujący. Stan dobry.
Pop Iwan (ukr. Піп Іван, Pip Iwan) – trzeci co do wysokości (po Howerli i Brebeneskule) szczyt na południowo-wschodnim krańcu pasma Czarnohory – 2022 / 2019 m n.p.m. Od sąsiedniego Stogu, leżącego już w Górach Czywczyńskich oddzielony jest Przełęczą Szybeńską. (Wikipedia).
J. Jaroszyński (1876-1956) - artysta fotografik, działacz i popularyzator fotografii specjalizujący się w fotografii krajobrazowej gór. Od 1907 członek Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie.

Widok na pasmo górskie w porze letniej. Na odwrocie m.in. piecz. fotografa: "Jan Jaroszyński Inżynier Technolog Warszawa, ul. Szopena 4, tel. 88580" oraz atramentowy napis identyfikujący. Stan dobry.
Pop Iwan (ukr. Піп Іван, Pip Iwan) – trzeci co do wysokości (po Howerli i Brebeneskule) szczyt na południowo-wschodnim krańcu pasma Czarnohory – 2022 / 2019 m n.p.m. Od sąsiedniego Stogu, leżącego już w Górach Czywczyńskich oddzielony jest Przełęczą Szybeńską. (Wikipedia).
J. Jaroszyński (1876-1956) - artysta fotografik, działacz i popularyzator fotografii specjalizujący się w fotografii krajobrazowej gór. Od 1907 członek Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie.

Turyści podczas odpoczynku. Na odwrocie odręczny napis identyfikujący ołówkiem: "Koliba pod Pietrosem (2022)", "Fot. Z. Pręgowski" oraz piecz.: "Dr. Mieczysław Orłowicz Lwów". Stan dobry.
Petros (ukr. Петрос) - szczyt w Czarnohorze. Jeden z najwyższych (czwarty w kolejności) szczytów Ukrainy (2020 m n.p.m.). Położony między górą Szeszuł a Howerlą. Porośnięty w większości roślinnością subalpejską oraz pasami kosodrzewiny i lasu świerkowego. (Wikipedia).

Turyści podczas odpoczynku. Na odwrocie odręczny napis identyfikujący atramentem: "Gospoda i trafika nad Czeremoszem w miejscu gdzie wpada Bystrzec" oraz piecz.: "Zbiory Mieczysława Orłowicza". Stan dobry.

Widok na okazały budynek. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie piecz.: "Dr. Mieczysław Orłowicz Lwów" oraz ołówkowy napis identyfikujący. Dwa załamania służące kadrowaniu, stan dobry.

Na odwrocie odręczny napis identyfikujący atramentem: "Czarnohora: Połonina Maryszewska", ołówkiem: "Pow. Nadwórniański: Woj. Stanisławowskie" oraz liczne piecz. w tym piecz. fotografa: "Zakład Fotograficzny Skład przyborów fotogr. A. Błaź Worochta n. / Prutem". Stan dobry.
A. Błaź - fotograf działający w Worochcie i fotografujący Huculszczyznę. Wydawca pocztówek działający w latach 1923-1934 Aresztowany przez Rosjan i najprawdopodobniej zamordowany w 1941 r.

Widok na lokomotywę i dwa wagony na słynnym wiadukcie kolejowym nad rzeką Prut w miejscu zwanym Kamieniem Dobosza (stożkowatej skale położonej w pobliżu wiaduktu, która według legend była miejscem ukrycia skarbów przez zbójnika Ołeksego Dobosza), na Ukrainie, w miejscowości Jaremcze w Karpatach Huculskich. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczne ołówkowe napisy identyfikujące: "Wiadukt w Kamieniu Dobosza fot. A. Lenkiewicza". Stan dobry.
A. Lenkiewicz (1888-1941) - fotograf, którego największą pasją była fotografia i turystyka. Fotografował od 1921. Pierwsza jego wystawa odbyła się w 1926 na X Wystawie Fotografii Artystycznej we Lwowie. Od 1927 prezes Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Pełnił też funkcję prezesa przy Oddziale Lwowskim Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Był twórcą i realizatorem projektu utworzenia w Karpatach Wschodnich sieci schronisk. Działał w ruchu oporu wykorzystując znajomość tras górskich. Został aresztowany 17 III 1941.

Turyści na szlaku, potok widoczny na drugim planie kompozycji. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczne atramentowe napisy identyfikujące: "Przełom Probijny poniżej Szykman", "sierpień 1935", "fot. T. Dohnalik (Lwów)" oraz piecz.: "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Narożniki lekko załamane, miejscowe niewielkie zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
T. Dohnalik (1908-1992) - fotograf specjalizujący się w fotografii krajoznawczej, krajoznawca i bliski współpracownik Mieczysława Orłowicza, nauczyciel. Członek Zarządu Głównego PTTK i Członek Honorowy PTTK.

Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis identyfikujący: "Osmołoda / Koziarze w Gorganach", "Fot. inż. W. Wolański" oraz piecz.: "Dr. Mieczysław Orłowicz Lwów". Stan dobry.

Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczny atramentowy napis identyfikujący: "Na kolejce do Osmołody 16-VI-1927", "fot. J. ---". Stan dobry.

Na pierwszym planie kompozycji grupa turystów, w tle południowo-zachodnie zbocze Chomiaka z widocznym budynkiem nowego schroniska im. doktora Mieczysława Orłowicza wybudowanego przez oddział stanisławowski Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczne atramentowe napisy identyfikujące: "Chomiak (1544) i schronisko dr. Orłowicza z połoniny Chomiaków", "17-VIII-1935", "fot. T. Dohnalik" oraz piecz.: "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza".  Narożniki lekko załamane, miejscowe niewielkie zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry. Podobne ujęcie i obszerne informacje na temat w: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 242.
T. Dohnalik (1908-1992) - fotograf specjalizujący się w fotografii krajoznawczej, krajoznawca i bliski współpracownik Mieczysława Orłowicza, nauczyciel. Członek Zarządu Głównego PTTK i Członek Honorowy PTTK.

Widok na pasmo górskie w porze zimowej. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczne ołówkowe napisy identyfikujące. Stan bardzo dobry.
Sywania Lolińska - (1643 m n.p.m.) szczyt w północno-zachodniej części Gorganów, które są częścią Beskidów Wschodnich. Szczyt ten znajduje się w ramieniu Jajka Ilemskiego, na północ od przełęczą Sołotwinka (1355 m n.p.m.). (Wikipedia).
A. Lenkiewicz (1888-1941) - fotograf, którego największą pasją była fotografia i turystyka. Fotografował od 1921. Pierwsza jego wystawa odbyła się w 1926 na X Wystawie Fotografii Artystycznej we Lwowie. Od 1927 prezes Lwowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Pełnił też funkcję prezesa przy Oddziale Lwowskim Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Był twórcą i realizatorem projektu utworzenia w Karpatach Wschodnich sieci schronisk. Działał w ruchu oporu wykorzystując znajomość tras górskich. Został aresztowany 17 III 1941.

Na odwrocie odręczny napis identyfikujący atramentem: "Beskidy Huculskie: Biała Kobyła i Hega Gaboriańska" i ołówkiem: "Pow. Kosów Woj. Stanisławowskie" oraz liczne piecz., w tym piecz. fotografa: "fot. Dr. Mieczysław Dobija Warszawa, ul. Akademicka 3". Stan dobry.
M. Dobija (1887-1979) - dziennikarz i wydawca, fotograf-amator, pasjonat fotografii i badacz kultury Karpat Wschodnich. Współwłaściciel i dyrektor Koncernu Ilustrowany Kurier Codzienny (szwagier Mariana Dąbrowskiego). Prezes Cracovii od 31 I 1932 do 17 XII 1933, później prezes honorowy. Uczestnik wystawy "Piękno Polski" zorganizowanej w Warszawie w 1926 20, rocznicy powstania Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego.

Turyści na szczycie najbardziej na południe wysuniętego szczytu II Rzeczypospolitej, od nazwy którego pochodziła nazwa elitarnej turystycznej grypy turystów Mieczysława Orłowicza "Hnitessa - Klub". Na odwrocie m.in. piecz. fotografa: "Jan Jaroszyński Inżynier Technolog Warszawa, ul. Szopena 4, tel. 88580" oraz maszynopisowy napis identyfikujący: "Hnitessa 1767 m południowy cypel Polski na tle Kreczuli". Stan dobry.
J. Jaroszyński (1876-1956) - artysta fotografik, działacz i popularyzator fotografii specjalizujący się w fotografii krajobrazowej gór. Od 1907 członek Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie.

Przedstawia narciarzy przed budynkiem nieistniejącego do dzisiaj schronu narciarskiego Wintersportklubu na północnym stoku Skrzycznego, tuż pod jego szczytem. Na odwrocie piecz. naklejony pasek papieru z odręcznym tekstem: "Landheim Skryczny 25//26. 12. 1929". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry. Obszerne informacje na temat w: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 122.

Ujęcie w porze zimowej. Na odwrocie odręczne zapiski ołówkiem. Stan dobry. Obszerne informacje na temat i inne ujęcia reprod. w: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 116-118.

Widok na dawne, znajdujące się na wys. 740 m - najwyżej położone schronisko w Beskidzie Niskim. Zostało otwarte w  schronisko, otwarte w 1955, a w 2021 wyłączone z eksploatacji. Na zdjęciach (2 odbitki w form. 9x14 cm współczesne) ujęcia z lat 60. XX w. Dołączono 1 zdjęcie form. 5,5x8,2 cm z odręcznym ołówkowym napisem na odwrocie: "23. VII 1957 Markowe Szczawiny". Stan dobry.

Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym bramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "Ulica Krupnicza ASzubert No 17 w Krakowie" i napis ołówkiem: "Dunajec". Stan zachowania idealny.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.

Widoczni górale w różnym wieku upozowani do pamiątkowej fotografii. Brak piecz. fotografa. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Na odwrocie naklejona fotografia wykonana w zakładzie Awita Szuberta (wycisk w prawym dolnym narożniku). Zdjęcie nieco wyblakłe. Podkład mocno uszkodzony.
Awit Szubert (1837-1919) Pierwszym wybitnym fotografem Tatr i Pienin był Awit Szubert, słuchacz Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, kolega Jana Matejki i Artura Grottgera, uczeń Rudolfa von Bohra i Ludwika Angerera w Wiedniu, a także kurier w powstaniu styczniowym. W 1865 roku zaczął fotografować Pieniny, gdzie trafił na kurację zdrowotną. Dwa lata później otworzył zakład w Krakowie. W Tatry wybrał się po raz pierwszy w 1871 roku. Zdjęcia z tego wyjazdu były reprodukowane w postaci drzeworytów w „Tygodniku Ilustrowanym" z 1872 i 1873 roku. Na wystawie fotograficznej w Wiedniu w 1873 roku Szubert otrzymał medal za te właśnie tatrzańskie widoki i portrety. Obok tych tematów Awit Szubert, wykorzystując własny patent na błyski magnezji, pierwszy sfotografował podziemia kopalni w Wieliczce. Za wstawiennictwem Walerego Eljasza w 1876 roku Towarzystwo Tatrzańskie zamówiło u Szuberta serię fotografii. Artysta zorganizował kilka wypraw górskich. Góralska furka wyładowana sprzętem ponownie ruszyła na tatrzańskie bezdroża. Powstały dwa zestawy zdjęć: Album widoków tatrzańskich (1876) i Widoki Tatr i Pienin (1878). Artysta wykonał wtedy w sumie 58 fotografii, choć rzeczywista liczba negatywów była znacząco większa ze względu na powtórki tych samych ujęć. Awit Szubert uwieczniał Tatry na materiałach światłoczułych aż do 1898 roku, kiedy to odbył swą ostatnią wyprawę górską, tym razem do Wodogrzmotów Mickiewicza, nowym gościńcem przez Głodówkę. Jego zdjęcia były wykorzystywane przez Towarzystwo Tatrzańskie w promocji Zakopanego i Tatr. W tym celu powielano je metodą światłodruku (heliograwiury) i oferowano w formie albumów, pocztówek lub dodatków do „Pamiętnika Towarzystwa Tatrzańskiego". Szczawnicki epizod w życiu Awita Szuberta rozpoczął się w 1865 roku. Dwa lata później fotograf równocześnie prowadził już dwa zakłady: w Krakowie i Szczawnicy — w Willi pod Różami. Wykonywał głównie portrety, ale co jakiś czas wyruszał na wyprawy w Pieniny i Tatry. W 1908 roku autor Widoków Tatr i Pienin zaczął fotografować w barwach naturalnych. Uprzednio często ręcznie kolorował widoki lub portrety dla wybranych klientów. Zachowało się kilka przeźroczy barwnych wykonanych na materiale Autochrom, przedstawiających samego Szuberta, jego żonę, martwą naturę oraz Dunajec w Pieninach. W 1884 roku Awit Szubert otworzył zakład w budynku Dworca Gościnnego w Szczawnicy. Jego atelier w Kursalonie było wyposażone w trzy kamery fotograficzne z obiektywami Voigffindera i Dallmayera. W 1907 roku fotograf wybudował swój drugi dom, zaprojektowany przez Stanisława Eljasza-Radzikowskiego. Po śmierci Szuberta szczawnicki zakład do 1928 roku prowadziła jego żona Amalia. (za: I. i J. Majcher, Szybkowski B. „Historia fotografii tatrzańskiej. Mistrzowie obiektywu 1859-1939”, Opole 2021, str. 42).

Na odwrocie odręczny napis identyfikujący: "Szałasy pasterskie na Hali Gąsienicowej'. Stan dobry.

Turyści na trasie z Zakopanego do Morskiego Oka przy Polskim Urzędzie Celnym w Łysej Polanie na granicy z Czechosłowacją. Na odwrocie piecz.: "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza" oraz napis atramentem: "Die Polnischen Tatra: Die Landstrasse von Zakopane nach Morskie Oko, die Zollwache auf der Łysa Polana, an der Cschesko-slovakeischen Grenze", "phot. Ing. J. Jaroszyński". Niewielkie miejscowe zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Jaroszyński (1876-1956) - artysta fotografik, działacz i popularyzator fotografii specjalizujący się w fotografii krajobrazowej gór. Od 1907 członek Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie.

Widok na budynek schroniska Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, które zostało odbudowane po pożarze w 1920 i które ponownie spłonęło w 1960. Na odwrocie m.in. piecz.: "Henryk Poddębski. Warszawa, ul. Zajęcza 7,Tel. 526-39. Zbiór Fotografji Krajoznawczej /  Miejscowość: "Pologne". Określenie: "Zakopane". Stan bardzo dobry. Obszerne informacje na temat w: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 99, fot. 121, choć z wymienionym innym fotografem.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Ujęcie czterech młodych mężczyzn w strojach regionalnych z instrumentami. Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące atramentem: "Tatry: orkiestra góralska", "fot. Woźny". Miejscowe zaplamienia na odwrocie, stan ogólny dobry.

Ujęcie szczytu Beskid (2012 m n.p.m.) w Tatrach Zachodnich, położony niedaleko Kasprowego Wierchu, w porze zimowej. Na odwrocie piecz. fotografa: "Fot. Am. S. Pennar Nowy Sącz" oraz odręczny napis ołówkiem: "Beskid obok Kasprowego" i atramentem: "'Baca' 12". Stan dobry.
Beskid (2012 m) – najdalej na wschód wysunięty szczyt w grani głównej Tatr Zachodnich, położony pomiędzy Suchą Przełęczą (1950 m) a przełęczą Liliowe (1952 m) w głównej grani Tatr. (Wikipedia).
S. Pennar (1907-1944) - fotograf - amator pochodzący ze znanej w Nowym Sączu kupieckiej rodziny, mieszkającej i mającej sklep przy ul. Jagiellońskiej 4. Był również działaczem Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Razem ze wspólnikiem otworzył przy ul. Jagiellońskiej zakład fotograficzny „Fotosport” który w okresie okupacji służył za punkt kontaktowy konspiracyjnej komórki wywiadu.

Na odwrocie odręczny ołówkowy napis: "St. Burnatowicz 1962-64' oraz piecz.: "Sp-nia Pracy 'Foto - Jedność' - Zakopane. Fot. St. Burnatowicz [...]". Miejscowe lekkie załamanie, lekkie zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.

Przedstawia widok cerkiew z czworoboczną wieżą na wzgórzu. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 2156 [wpisane ołówkiem] Nowogr. Cerkiew w Rajcy  [wpisane ołówkiem] J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Orzeszkowej 3. 6000 obrazów fot. z całej Polski. Wszelkie prawa zastrzeżone", "Copyright by Jan Bułhak Wilno 1934", "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Narożniki nieco otarte, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Przedstawia widok nieistniejące do dzisiaj zabudowania. W prawym dolnym narożniku wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 2687 [wpisane ołówkiem] Kresy. Dwór w Worończy [wpisane ołówkiem]. J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, ul. Jagiellońska 8.", "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Niewielkie załamanie na dolnym marginesie, niewielkie miejscowe zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Ujęcie od strony podjazdu na pawilon pałacowy nazywany "dworkiem myśliwskim Sobieskiego". Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie napis identyfikujący atramentem: "nr. 834 Janów: dworek Sobieskiego fot. J. Jaworski [...]", ołówkiem: "woj. lwowskie" oraz piecz. Miejscowe niewielkie zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry. Więcej informacji w: R. Aftanazy "Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej", Wr. 1995, t. 7, str. 30-316.
J. Kościesza-Jaworski - głuchoniemy artysta malarz i fotograf działający we Lwowie w latach 1911-1918 przy ul. Łyczakowskiej 41 i później, m.in. na zlecenie archiwum miasta Lwowa, czy Ministerstwa Robót Publicznych, tworząc dokumentację fotograficzną miasta. (więcej o fotografie w: A. Żakowicz "Dawna fotografia lwowska 1839-1939", Lwów 2004, str. 186-196).

Cztery ujęcia jednej osoby - masarza Natana Finka?. W tle widoczne m.in. szyldy: "Sklep masarski Natan Fink?", "Lody:, "Piwiarnia". Stan dobry.

Rozmowy podczas spacerów dla podreperowania zdrowia w położonym w pobliżu Stryja kurorcie słynącym z uzdrowiskowych wód i borowiny, stanowiącym w okresie międzywojennym ośrodek żydowskiego życia towarzyskiego i kulturalnego. Na odwrocie piecz.: "Foto - Skład M. Jędryk Morszyn-Zdrój pensj. 'Hubert'", "16 LIP. 1936". Stan dobry.

Grupa upozowana do pamiątkowej fotografii na alejce parkowej. Stan dobry.

Odbitka z zabrudzonej kliszy, poza tym stan dobry.

Stan dobry.

Na odwrocie odręczny napis identyfikujący ołówkiem oraz pieczątki. Zdjęcie wykonał prawdopodobnie Juliusz Kłos (1881-1933) – architekt, historyk architektury, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, kierownik Wydziału I architektury i opieki nad krajobrazem w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919 roku. […] Badał i inwentaryzował architektoniczne zabytki północno-wschodniej części kraju, i je fotografował. (Wikipedia). Stan bardzo dobry.

Widok na nieistniejące do dzisiaj - spalone podczas wojny domy we wsi Bochotnica. Na odwrocie piecz.: "Henryk Poddębski. Warszawa, ul. Zajęcza 7,Tel. 526-39. Zbiór Fotografji Krajoznawczej /  Miejscowość: Określenie: "Bochotnica k Kazimierza [wpisane maszynowo]"., "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Stan bardzo dobry.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Album form. ca 15x22 cm, kart 12, grzbiet przewiązany sznurkiem. Na pierwszej karcie naklejona kartka z odręczną dedykacją Leopolda Węgrzynowicza zapewne dla Seweryna Udzieli - "Kochanemu Panu Koledze Sewerynowi w dowód wdzięczności za współpracę LWęgrznowicz Kraków dn. 28.X.1936 r.". Zdjęcia naklejone na karty albumu. Na pierwszym zdjęciu, wykonanym przez Agencję Fotograficzną Światowida (wycisk w prawym dolnym narożniku), ujęcie zbiorowe z widocznym m.in. Leopoldem Węgrzynowiczem siedzącym na tle sztandaru Koła Krajoznawczego Młodzieży Szkolnej z 1919; wokół uczestnicy wystawy, często w strojach regionalnych. Na pozostałych poszczególne sale wystawowe, eksponaty. Stan dobry.
L. Węgrzynowicz (1881-1960) – nauczyciel i krajoznawca, propagator krajoznawstwa wśród młodzieży, publicysta krajoznawczy. W 1900 zdał maturę, a potem rozpoczął studia matematyczno-fizyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Działał w stowarzyszeniu Eleusis. W latach 1906–1908 pracował w bibliotece Towarzystwa Uniwersytetu Ludowego w Krakowie, a w 1909 był starszym prefektem Bursy Urzędników Prywatnych we Lwowie. W 1909 rozpoczął zatrudnienie jako nauczyciel szkoły średniej w Kutach, a potem pracował w Borszczowie. W latach 1914–1916 służył w wojsku austriackim, a potem podjął obowiązki nauczyciela gimnazjalnego w Stryju, które następnie kontynuował w Nowym Targu. 1 stycznia 1919 rozpoczął pracę w Filii Gimnazjum św. Jacka (późniejsze VII Gimnazjum im. Adama Mickiewicza) w Krakowie, gdzie w pełni rozwinął pasję krajoznawczą. Od 1917 do 1920 był komendantem hufca harcerskiego w Krakowie. W 1919 został członkiem Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Został mianowany przewodniczącym komisji do spraw młodzieży. Rozwijał od tego momentu działalność popularnonaukową w młodzieżowych kołach krajoznawczych. Od 1920 redagował pismo krajoznawcze dla młodzieży „Orli Lot”. Był organizatorem wycieczek, obozów, kursów, czy ekspozycji poświęconych tematyce krajoznawczej. W 1927 został przewodniczącym nowo powstałej Komisji Kół Krajoznawczych Młodzieży Szkolnej Rady Głównej Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, a także członkiem Komisji Etnograficznej Polskiej Akademii Umiejętności. W czasie okupacji niemieckiej kontynuował zajęcia z młodzieżą. W 1947 został ponownie redaktorem naczelnym Orlego Lotu. Od 1948 był honorowym członkiem Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego. W 1950 przeszedł przymusowo na emeryturę i powrócił do Dobrej. Po 1956, w czasie odwilży, zaapelował do nauczycieli o rozwijanie pracy krajoznawczej z młodzieżą. W 1956 został powołany przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania na przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Krajoznawstwa i Turystyki Szkolnej. Współdziałał z czasopismami „Poznaj swój kraj” i „Ziemia”. Pozyskiwany w trakcie swoich licznych wyjazdów naukowych materiał fotograficzny, obok zebranych obiektów związanych z kulturą Huculszczyzny, Podola i Beskidów, przekazywał do Muzeum Etnograficznego w Krakowie, gdzie znajduje się do dziś. Zmarł i został pochowany w Dobrej koło Limanowej. (Wikipedia).

Przedstawia wzgórze wawelskie z murem obronnym od strony zachodniej, z zamkiem od strony rzeki. O lewej widoczne m.in. dzwonnica Zygmuntowska, wieże Zegarowa i Srebrnych Dzwonów, w centrum szpital rekonwalescentów wojennych z lat 1860-1862, z prawej w głębi baszta Sandomierska i dworki na Rybakach. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład bez nadruku zakładu fotograficznego. Na odwrocie atramentowy napis: "W. Maliszewski w Krakowie Mały Rynek - Zamek Królewski w Krakowie na Wawelu (część od zachodu)". Ujęcie z obszernym opisem reprod. w: "Wawel na starej fotografii do 1939 roku", MN, str. 46. Zdjęcie wyblakłe, podkład z miejscowymi zaplamieniami.
W. Maliszewski (1836-1885) - dagerotypista, zawodowy fotograf działający w Krakowie w l. 1848-1880. Prowadził zakład dagerotypowy przy Małym Rynku 430 później przekształcony na fotograficzny. Następnie w 1856 otworzył zakład przy ul. św. Józefa III p., potem Nowy Świat nr 166 (ul. Straszewskiego 9). Od ok. 1870 do 1872 prowadził zakład przy Małym Rynku 432 wspólnie z M. Rzymkowskim. Był pierwszym stałym dagerotypistą i fotografem w Krakowie. Był autorem siedmiu zdjęć Rynku Głównego posiadających unikatową wartość poznawczą. Wykonywał zdjęcia stereoskopowe, wydawał zestawy tematyczne zdjęć architektonicznych, kalendarze fotograficzne za l. 1867-1868 z widokami miasta, zabytków, a także fotografii aktorskich.

Widok fragmentu wnętrza sali w gmachu Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego, przekształconego na pocz. XIX w. w bibliotekę. Na dolnym marginesie kliszy nadruk: "153". Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "J. Kriegr". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu. Nieco inne ujęcie reprod. w: E. Gaczoł, T. Kwiatkowska "Ignacy Krieger. Wybór fotografii i oprac.", Muz. Histor. m. Krakowa, Kraków 2017, str. 52 z podpisem: "Sala Librarii Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego, lata 80. XIX w. Późnogotyckie wnętrze w południowym skrzydle Collegium. Podczas XIX-wiecznej przebudowy salę podzielono neogotyckimi arkadami wzmacniającymi sklepienie. W latach 1931-1939 wzniesiono nowy gmach biblioteki, do którego w 1940 przeprowadzono zbiory". Stan bardzo dobry.
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860, gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1903) oraz córka Amelia (do 1926).

Przedstawia widok na zamek królewski. Nad kompozycją nadruk: "5. Kraków. Katedra na Wawelu.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Stan dobry.

Fragment panoramy miasta. Nad kompozycją nadruk: "6. Kraków. Widok ze Zwierzyńca.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Przedstawia widok na zamek królewski Wawelu. Nad kompozycją nadruk: "8. Kraków. Ogólny widok na Wawel.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Przedstawia widok na masywny neogotycki gmach z czworoboczną wieżą nieistniejącej do dzisiaj willi Rożnowskich zbudowanej w zakolu Wisły, na Bulwarze Poleskim, niemal na wprost Wawelu. Nad kompozycją nadruk: "9. Kraków. Widok z Wawelu.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Pani spacerująca z pieskiem. Na drugim brzegu widok boczny neogotyckiego gmachu nieistniejącej do dzisiaj willi Rożnowskich zbudowanej w zakolu Wisły, na Bulwarze Poleskim, niemal na wprost Wawelu. Nad kompozycją nadruk: "37. Kraków. U stóp Wawelu.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Przedstawia widok na Pomnik Grażyny (bohaterki poematu Mickiewicza), przedstawiający scenę, w której Grażyna nocą wykrada śpiącemu Litaworowi rynsztunek rycerski by poprowadzić w jego imieniu wojsko litewskie do wojny z Krzyżakami; pomnik powstał w 1884 według projektu Alfreda Dauna, a ufundował go Henryk Jordan. Nad kompozycją nadruk: "18. Pomnik Grażyny.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Przedstawia widok na zamek królewski. Nad kompozycją nadruk: "21. Kraków. Na Wawel.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Stan dobry.

Widok na plac i kościół św. Floriana w głębi kompozycji. Nad kompozycją nadruk: "29. Kraków. Plac Matejki.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Widok na dorożkę przed Barbakanem i Bramą Floriańską w tle. Nad kompozycją nadruk: "34. Kraków. Do bramy Florjanskiej.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Widok od strony Plant na neogotycki gmach wzniesiony w latach 1883-1887. Nad kompozycją nadruk: "36. Uniwersytet.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Miejscowe zaplamienia na odwrocie i prawym marginesie, poza tym stan dobry.

Panorama z widokiem na kopiec Kościuszki w tle. Nad kompozycją nadruk: "49. Kraków. Wisła. Zwierzyniec. Kop. Kościuszki.", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. W lewym dolnym narożniku lewego ujęcia na kliszy nadruk firmowy. Stan dobry.

Ujęcia wnętrza kościoła parafialnego przy ul. św. Anny 13. Niektóre ze zdjęć odręcznie opisane, m.in.: "GŁ. Ołtarz w kośc. św. Anny", "Nawa boczna", "Wnętrze kośc.", "Kaplica M. B. Niep. Pocz.", "Ołtarz św. Katarzyny", "Św. Jan Kanty", "Grób św. Jana Kantego", "Ze stalli", "Anioł", ""Pieta", "św. Jan Ew.", "Fragment stiuków"Na odwrocie jednego ze zdjęć odręczne zapiski atramentem, na odwrocie wszystkich ślady po odklejeniu z albumu.

Ujęcie z góry. W głębi Sukiennic widoczny ogródek kawiarni Noworolskiego. W tle wieża ratuszowa i na horyzoncie kopiec Tadeusza Kościuszki. Na odwrocie piecz.: "Kolowca Stanisław Art. Fotograf Kraków Smoleńsk 9. Serja [niewypełnione] No 1 [...]". Dwa narożniki jednego ze zdjęć nieco załamane, poza tym stan dobry.
S. Kolowca (1904-1968) - miłośnik sztuki, znawca architektury i wybitny fotograf dokumentator. Uczeń A. Pawlikowskiego, absolwent szkoły graficznej w Wiedniu. Od 1945 dokumentalista Centralnej Agencji Fotograficznej. Od 1949 kierownik pracowni fotograficznej w Miejskim Muzeum Przemysłowo-Technicznym i Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Od 1949 członek ZPAF. Współpracował ze Stanisławem Muchą. Właściciel pracowni fotograficznej przy ul. Loretańskiej w Krakowie. Swym fotografiom dokumentacyjnym nadawał wybitne walory artystyczne. Prace artysty należą do klasyki fotografii zarówno pod względem jakości jak i wartości dokumentacyjnych. Jego dokumentacja fotograficzna obejmuje zbiory wszystkich większych muzeów w Polsce.

Jedna z pierwszych po wyzwoleniu zbiórek harcerskich. Na szczególną uwagę zasługuje tło, czyli budynek muzeum, przebudowany w czasie wojny na potrzeby kasyna dla żołnierzy Wehrmachtu, w wojennym kamuflażu. Stan bardzo dobry.

Widok zewnętrzny gmachu, klatka schodowa i panie przy przepisywaniu. Na odwrocie piecz.: "Polskie Wydawnictwo Muzyczne Przedsiębiorstwo Państwowe Wyodrębnione Kraków, Al. Krasińskiego 11. Stan bardzo dobry.
Polskie Wydawnictwo Muzyczne (PWM) – polskie wydawnictwo muzyczne założone w 1945 w Krakowie, wydawca Encyklopedii muzycznej PWM (1979–2012); znacjonalizowane w 1946, sprywatyzowane w 2001, powtórnie znacjonalizowane w 2016. Polskie Wydawnictwo Muzyczne przez wiele lat było jedynym wydawnictwem muzycznym w Polsce, publikującym nuty oraz książki o muzyce. Pierwszym jego dyrektorem został Tadeusz Ochlewski. W 1954 redaktorem naczelnym, a w 1965 dyrektorem został Mieczysław Tomaszewski, który obie funkcje sprawował do 1988 roku. (Wikipedia).

Widok z charakterystycznymi skałami. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis identyfikujący: "Krakowska Jura" oraz piecz.: "Fot. A. Wisłocki", "Dr. Mieczysław Orłowicz Lwów". Stan bardzo dobry.
A. Wisłocki (1888-1943) - fotograf, filmowiec, sportowiec, turysta, ratownik tatrzański. Uprawiał narciarstwo, turystykę i taternictwo. Realizował filmy krajoznawcze, m.in. "Tatry w zimie" (1928), "Pieniny latem i zimą" (1930).

Widok na fragment miasta. Na dolnym marginesie zdjęcia odręcznie atramentem: "Krosno 1943 r. Fot. Inż. Adam Smorągiewicz". Niewielkie zaplamienia na odwrocie, miejscowe niewielkie otarcia i załamania, mimo to stan dobry.

Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie napisy identyfikujące ołówkiem: "Klasztor Krystynopol", "Fot. J. Jaworski" oraz piecz.: "Dr. Mieczysław Orłowicz Lwów". Stan dobry.
J. Kościesza-Jaworski - głuchoniemy artysta malarz i fotograf działający we Lwowie w latach 1911-1918 przy ul. Łyczakowskiej 41 i później, m.in. na zlecenie archiwum miasta Lwowa, czy Ministerstwa Robót Publicznych, tworząc dokumentację fotograficzną miasta. (więcej o fotografie w: A. Żakowicz "Dawna fotografia lwowska 1839-1939", Lwów 2004, str. 186-196).

Widok na Bramę Grodzką, zwaną też Bramą Żydowską od strony dzielnicy żydowskiej. W prawym dolnym narożniku lekko przycięty wycisk: "J. Bułhak. Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "La Pologne en images photogr. de J. Bułhak / J. Bułhak. Art. Phot. Wilno, Orzeszkowej 3. / Copyright by J. Bułhak 1937 / No "5299. Lublin Brama Grodzka od str. zamku" [wpisane ołówkiem]"; "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Narożniki lekko otarte, niewielkie zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok zewnętrzny kościoła - jednego z najciekawszych zabytków w mieście. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "La Pologne en images photogr. de J. Bułhak / J. Bułhak. Art. Phot. Wilno, Orzeszkowej 3. / Copyright by J. Bułhak 1937 / No "5274. Lublin / Kościół Sgo Józefa Karmelicki [wpisane ołówkiem]"; "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Narożniki lekko otarte, miejscowe zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na kościół pobernardyński od strony ul. Bernardyńskiej. W prawym dolnym narożniku niezbyt wyraźny wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie również niezbyt wyraźne piecz.: "La Pologne en images photogr. de J. Bułhak / J. Bułhak. Art. Phot. Wilno, Orzeszkowej 3. / Copyright by J. Bułhak 1937 / No "5265. Lublin / Kośc OO Bernardynów od ul. Bernardyńskiej [wpisane ołówkiem]"; "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Narożniki lekko otarte, ślady załamań na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Przedstawia widok na fragment nieistniejącego do dzisiaj pierwszego lwowskiego dworca prywatnego Towarzystwa Akcyjnego Kolei im. Karola Ludwika, którego otwarcie miało miejsce 4 listopada 1861 i uruchomiło regularne pasażerskie połączenie między Wiedniem a Lwowem, przez Kraków i Przemyśl. Zdjęcie należy do cyklu: Widoki miasta Lwowa". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z wyokrąglonymi narożnikami. Na odwrocie reklamowa winieta atelier z nadrukiem: "Z zakładu fotograficznego Kar. Fer. Lang Fotograf we Lwowie". Niewielkie miejscowe zaplamienia, poza tym stan bardzo dobry.
K. F. Lang (1811-1906) - fotograf lwowski, uczestnik powstania listopadowego. W l. 1863-1870 prowadził zakład fotograficzny mieszczący się w Klasztorze pp. Benedyktynek.

Przedstawia widok na kamienice. Zdjęcie należy do cyklu: Widoki miasta Lwowa". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z wyokrąglonymi narożnikami. Na odwrocie reklamowa winieta atelier z nadrukiem: "Z zakładu fotograficznego Kar. Fer. Lang Fotograf we Lwowie". Stan bardzo dobry.
K. F. Lang (1811-1906) - fotograf lwowski, uczestnik powstania listopadowego. W l. 1863-1870 prowadził zakład fotograficzny mieszczący się w Klasztorze pp. Benedyktynek.

Ujęcie jednej z sal w gmachu Banku Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, mieszczącego się przy ul. Kopernika 4 we Lwowie. Budynek został wzniesiony w latach 1912-1913, obecnie funkcjonuje jako siedziba banku w Ukrainie. W prawym dolnym narożniku wycisk: "M. Münz Lwów, Jagiellońska 15". Stan dobry.
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Licznie zgromadzona grupa oficjeli, wojskowych i mieszkańców miasta zgromadzonych na Placu Mariackim z okazji przyznania marszałkowi Ferdynandowi Fochowi tytułu doktora honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza i Politechniki Lwowskiej. Odbitka wykonana ze zdjęcia wykonanego przez lwowskiego fotografa upamiętniającego znaczące wydarzenia w mieście. Prawy dolny margines odbitki nierówno przycięty, odbitka w stanie dobrym; zdjęcie z którego ją wykonano z miejscowymi zaplamieniami.
F. Foch (1851-1929) - franc. dowódca i teoretyk wojskowy, marszałek Francji, Wielkiej Brytanii i Polski, naczelny wódz Sił Sprzymierzonych w I wojnie św.
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Na odwrocie odręczny ołówkowy napis: "Kondukt pogrzebowy ś/p. Ks. Arcyb. Hryniewieckiego we Lwowie. Rodzina - przyjaciele Woj. Gołuchowski [Wojciech Gołuchowski (188-1960) - w latach 1928-1930 wojewoda lwowski] D.O.K.  --- władze rząd." oraz piecz.: "Zakład art. fotogr. i powiększeń Marka Münza Lwów, ul. Jagiellońska 15". Stan dobry.
K. Hryniewiecki (ur. 13 grudnia 1841 w Pulszach, zm. 14 kwietnia 1929 we Lwowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, działacz polityczny II RP, biskup diecezjalny wileński w latach 1883–1889, od 1891 arcybiskup tytularny Perge, poseł na Sejm Litwy Środkowej (marszałek senior). (Wikipedia).
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Na prawym marginesie podkładu wyzłoc. nadruk tytułowy po niemiecku i "Die Marienburg. Westseite. Ferd. Schwarz. Marienburg w/Pr.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład w kolorze czarnym z wyzłoc. obramowaniem. Na odwrocie piecz. księgarska B. Teicherta z Królewca. Niewielkie otarcia krawędzi, poza tym stan bardzo dobry.
F. Schwarz (1852-1927) - jeden z najlepszych malborskich fotografów zdobywający medale na wystawach w Królewcu w 1885 (wielki srebrny), Grudziądzu w 1886 (srebrny), Berlinie w 1896 (złoty), którego zakład mieścił się przy ul. Szewskiej 243 (później nr 9). Zajmował się fotografią portretową i pejzażową, wykonywał też zdjęcia stereoskopowe. Od 1883 do 1898 współpracował z Zarządem Odbudowy Zamku w Malborku. Prócz zamku fotografował także wielką powódź w 1888, wizytę pary cesarskiej w 1894, czy pożar w 1899. Bardziej obszerny biogram fotografa - https://straty.zamek.malbork.pl/ferdinand-schwarz-1852%E2%80%921927/.

Przedstawia widok na drewniany budynek schroniska nad jeziorem Narocz, będącym największym w przedwojennej Polsce jeziorem położonym w województwie wileńskim, zwanym "polskim morzem". W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 3436.  Schronisko nad jez. Narocz [wpisane atramentem]. J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Orzeszkowej 3. 6000 obrazów fot. z całej Polski. Wszelkie prawa zastrzeżone", "Copyright by Jan Bułhak Wilno 1934" oraz ołówkiem: "Pow. Postawski. Woj. Wileński". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Zdjęcia form. 13x18 cm i 11x15,5 cm. Wszystkie zdjęcia wyposażone w naklejone na odwrocie maszynopisowe opisy przedstawionych na fotografii wydarzeń. Na zdjęciach: II Festiwal Pokoju (ruch WiP), Białogóra, VII-VIII 1988 (5 zdjęć); Happening Pomarańczowej Alternatywy w Karkonoszach, 19 VIII 1988 (2 zdjęcia); Strajki w Szczecinie, 21 VIII 1988 (11 zdjęć, w tym 3 jednakowe); Strajk okupacyjny w Stoczni Gdańskiej, 25 VIII 1988 (14 zdjęć); Międzynarodowa Konferencja Praw Człowieka w Krakowie, 26 VIII 1988 (3 zdjęcia). Stan bardzo dobry.
NAF Dementi – "agencja fotograficzna działająca poza komunistycznym monopolem prasowym w Polsce założona w sierpniu 1982 roku. W latach 1982-1989 agencja funkcjonowała w drugim obiegu wydawniczym jako zakonspirowana grupa. Zakończyła działalność w 1991 roku. 'Niezależna Agencja Fotograficzna Dementi była swoistym fenomenem. W czasie swojej wieloletniej działalności dała wyjątkową dokumentację, ilustrującą najważniejsze wydarzenia nie tylko w Polsce, ale i w Europie Wschodniej' (Jerzy Giedroyć)". (Wikipedia).

Przedstawia widok na zabudowania. W prawym dolnym narożniku wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 2744 [wpisane ołówkiem] Kresy. Walówka (kaplica) Nowogródzkie [wpisane ołówkiem]. J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, ul. Jagiellońska 8.", "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Niewielkie załamanie prawego dolnego narożnika, niewielkie miejscowe zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Zestaw slajdów szklanych wykonanych m.in. w pracowni fotograficznej Stanisława Szalaya, służących głównie do ilustracji odczytów popularnonaukowych, krajoznawczych najczęściej dla młodzieży. Niektóre z odczytów przeprowadzał zapewne Aleksander Janowski (1866-1944) - podróżnik, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego i jego prezes w l. 1922-1929. Pedagog, pionier i popularyzator krajoznawstwa, entuzjasta wycieczek po kraju, przewodnik wycieczek dla młodzieży obdarzony niezwykłym talentem gawędziarskim, znajomy Stanisława Szalaya.
* Na dolnych marginesach 13 slajdów zamontowano paski papieru z nadrukami: "Stanisław Szalay Warszawa Chmielna 140" (4 szt.) oraz "Stanisław Szalay Warszawa Al. Jerozolimska 34" (9 szt., z opisami, m.in.: Wytrysk ropy naftowej na Kaukazie, Gibraltar z lotu ptaka, Rio de Janeiro, Beira-Mar)
* Na części klisz podpisy identyfikujące atramentem - m.in:
1. ABISYNIA – 45 szt. – Nil Błękitny, Karwana przechodzi przez Nil Błękitny, Kolisty obóz i stado bawołów w szerokich dolinach wyżyn, Orka, Osad Ghiedo, Wnętrze chaty Tukul, Dłużnik i wierzyciel skuci jednym łańcuchem, Uczta krajowców, Trębacze i grajkowie, Włoska szkoła misyjna Addis Abeba, Mężczyzna i kobieta szczepu Galla, Kobiety szczepu Galla noszą wodę w naczyniach z tykwy, Młodzież abisyńska zbrojna w karabinki i dzidy, Świątynia chrześcijańska, Orszak damy abisyńskiej wjeżdża do Addis Abeba, Przełęcz Tsada Amed koło Adua, Las pierwotny w Caffa, Kamienne ręczne żarna, Wioska zabudowana w stylu feudalnym, Addis Abeba. Dzielnica europejska. Plac Menelika, Ruiny portugalskiego zamku w Gondarze, Dire Daua. Komendant policji i jego świta, Dire Daua. Główna ulica, Mapa etnograficzna. Abisynja, Mapa opadów, Mapa wyznań, [Mapa] Uprawa roślin i hodowla, Menelik II. 1814-1913, Lidj Yasu.Wnuk Menelika II w r. 1916 pozbawiony praw do tronu, Mnich abisyński, Kapłan obrządku koptyjskiego, Wojownik abisyński, Somalijka, Typ Beni Amer. Wybrzeże M. czerwonego, Typ antropologiczny. Kręcone włosy i grube wargi – jednak nie murzyn, Typ Habab. Wybrzeże M. Czerwonego, Typ Amhara, Typ Saho
2. ERYTREA – 5 szt. – Droga bita, wijąca się po płaskowyżu prowadzi do granicy Abisynji, Saliny morskie w Massaua. Kanał doprowadza wodę z morza Czerwonego, Zbiór soli w salinach morskich w Massaua, Kapitan włoski dowodzi oddziałem krajowców, Przysięga chłopców erytrejskich należących do organizacji Balilla!
3. WYSPY i inne – 11 szt. – Hawai. Wulkan, Wyspy Sandwich. Lawospad, Gęsta lawa. Wyspy Sandwich, Rafa koralowa. Wyspa Thursday, Australia, Park narodowy w St. Pierre na Martynice (podkolorowane), Posąg cesarzowej Józefiny na Martynice (podkolorowane),Santorin (podkolorowane), Zlew rzek w jask. Marble – Arch (Irlandja) (podkolorowane), Grota Fingala (bazalt) i wyspa Staffa (podkolorowane)
4. RUMUNIA – 10 szt. – Bukareszt. Pałac król. Krzyż w parku pałacowym, Dom B. Branescu w Branesti-Dambovita, Dom p. Cartieni w Cartin-Gorj, Piec, Delta Dunaju, Fauna szczytów karpackich, Ptactwo na mierzei Razim
5. MUZEUM Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie – 6 szt. – Lakkolity, Uskoko węgla kamiennego w Durham, Odcisk 4 gatunków paproci na glinie łupkowej, Odcisk na glinie łup. Lepidodendronu, Gałęź Kalamitów z liśćmi Asterophylites foliscus. Annularia feotilisi. Sphenophyllum, Canony w Kolorado. Ogólny widok (podkolorowane)
6. POZOSTAŁE – 30 szt. – Plac św. Marka w Wenecji (5 szt.), Jatkowa ulica, Szczątki więzienia w St. Pierre po wybuchu, Działanie erozji jeziornej (Taras brzegowy), Serya II. Nr 46. Król Stefan Batory pod Pskowem.
Kilka klisz uszkodzonych, większość pozytywów w stanie dobrym.
S. Szalay (1867-1920) – fotograf, publicysta. Członek założyciel Towarzystwa Fotograficznego Warszawskiego. W 1901 roku był współzałożycielem Towarzystwa Fotograficznego Warszawskiego. Był współtwórcą Komisji Fotograficznej przy Polskim Towarzystwie Krajoznawczym, był członkiem założycielem Kasy Emerytalnej i Pomocy dla Fotografów. W 1904 roku został członkiem komitetu redakcyjnego miesięcznika Fotograf Warszawski, będącego organem Towarzystwa Fotograficznego Warszawskiego. Stanisław Szalay był zwolennikiem oraz prekursorem fotografii barwnej. Jego fotografie były prezentowane na wystawach fotograficznych; indywidualnych oraz zbiorowych (m.in. Krajobraz Polski w Warszawie – wystawa indywidualna w 1912). Miejsce szczególne w jego twórczości zajmowała fotografia architektury, fotografia pejzażowa, fotografia portretowa oraz fotografia socjologiczna. (Wikipedia).

Przedstawia dyplomatów wychodzących z pawilonu polskiego podczas Światowej Wystawy w Paryżu. Na zdjęciu tylna elewacja pawilonu projektu Józefa Czajkowskiego, z widocznym fragmentem charakterystycznej "wieży światła". Na odwrocie odręczne zapiski ołówkiem i kredką oraz piecz. fotografa: "Défense de reproduire sans mention Henri Manuel". Prawy dolny narożnik zdjęcia naderwany i podklejony paskiem papieru, poza tym stan dobry.
H. Manuel (1874-1947) - fotograf francuski. W latach 1914-1944 oficjalny fotograf rządu francuskiego.

Na odwrocie m.in. piecz.: "[...] Photo-Plat 57, Nowy-Świat, tel. 307-47 Warsaw." i odręcznie atramentem: "Polesie z nad Styru". Stan bardzo dobry.
Photo-Plat - agencja i pracownia fotograficzna działająca w Warszawie w okresie międzywojennym. Założycielem firmy był Stefan Plater-Zyberk (1891-1943) - malarz i fotograf. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie specjalizujący się w fotografii. Fotografował nastrojowe pejzaże, podejmował próby nowatorskiego fotografowania architektury współczesnej, eksperymentował w fotografii małoobrazkowej.

Na odwrocie nadruk: "Łasice (Mustela nivalis ) nad ofiarą. Fot. Wł. Puchalski / 1938 [...] Oryginalna fotografia". Wydawca: Książnica Atas. Miejscowe zaplamienia i otarcia krawędzi, poza tym stan dobry.
W. Puchalski (1909-1979) - przyrodnik, myśliwy, fotografik, reżyser filmów przyrodniczych. Zarażony pasją fotografowania od wczesnych lat dziecięcych. W wieku czternastu lat otrzymał pierwszy aparat fotograficzny od swego dziadka Hieronima Sykory. Uczęszczał do XII Gimnazjum Państwowego we Lwowie, następnie do Korpusu Kadetów nr 1. Służbę wojskową odbył w podchorążówce artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1933 rozpoczął studia na Akademii Rolniczej w Dublanach i zakończył je uzyskując dyplom inżyniera agronoma. W l. 1933-1936 pracował jako asystent prof. Witolda Romera w Katedrze Fotochemii Filmotechniki Polskiej. W 1937 został asystentem prof. Kazimierza Wodzickiego w Katedrze Anatomii i Fizjologii Zwierząt SGGW W Warszawie. W 1936 zorganizował pierwszą w Polsce wystawę o tematyce przyrodniczo-myśliwskiej. Stał się znanym fotografem, otrzymywał wiele zamówień do czasopism krajowych i zagranicznych. Sześciokrotnie zdobywał pierwsze miejsce w konkursach fotograficznych organizowanych przez redakcję "Łowca Polskiego". W kampanii wrześniowej brał udział jako porucznik artylerii. Podczas II wojny św. (1940-1944) pracował jako leśniczy w majątku Brzóza (pow. tarnobrzeski). Współpracował z partyzantką w Puszczy Sandomierskiej. Po wojnie osiadł w Krakowie. W 1946 organizował krakowski Instytut Filmowy. Od 1949 pracował w Instytucie Zootechniki Uniwersytetu Jagiellońskiego tworząc dział dokumentacji fotofilmowej. Od 1956 aż do końca życia współpracował z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi. Wziął udział w dwóch wyprawach na Spitsbergen (1957, 1958), zaś w 1978 brał udział w wyprawie zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk na Antarktykę, podczas której zmarł w trakcie wykonywania zdjęć na Wyspie Króla Jerzego. Dwukrotnie żonaty, druga żona Alana Gröo. W l. 1947-1979 nakręcił kilkanaście filmów i wydał kilkadziesiąt książek o tematyce przyrodniczej. Za swą pracę został kilkukrotnie nagrodzony w Polsce i za granicą, a także odznaczany, m.in.: Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Komandorskim Polonia Restituta.

Prace w ogrodzie. T. Wilczyński w latach 1920-1922 pracował jako asystent Zakładu i Ogrodu Botanicznego przy Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Stan dobry.
Tadeusz Wojciech Wilczyński (1888-1981) - polski botanik, profesor, znawca flory Karpat Wschodnich. Ukończył gimnazjum w Bochni, następnie studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim (1908-1912), w Krajowej Szkole Ogrodniczej w Wólce Kapitańskiej pod Lwowem (1908-1909) i w Akademii Rolniczej w Dublanach (1912-1913). W latach 1912–1920 był asystentem w Stacji Chemiczno-Rolniczej Akademii Rolniczej w Dublanach, w latach 1920-1922 asystentem Zakładu i Ogrodu Botanicznego przy Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w latach 1922-1929 asystentem (później adiunktem) Państwowej Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. W 1926 uzyskał stopień doktora. W późniejszych latach prowadził wykłady i ćwiczenia zarówno na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej (z botaniki w l. 1923-1927) jak i na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego (z botaniki i farmakognozji w l. 1932-1939). Na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego objął kierownictwo Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Ogrodu Doświadczalnego Roślin Lekarskich. Pracował także jako kustosz w dziale botanicznym Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej czynnie uczestniczył przy odbudowywaniu zniszczonej Stacji Botaniczno-Rolniczej na Pożyżewskiej w Czarnohorze, będącej Połoninowym oddziałem Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. Wznowiła ona swoją działalność dopiero w 1923 roku. W 1929 założył we Lwowie, przy ul. Piekarskiej – na działce o powierzchni 5,5 hektara – Ogród Roślin Leczniczych, stanowiący zaplecze do badań dla Katedry Farmacji Uniwersytetu Lwowskiego. Badał roślinność Karpat Wschodnich i Podola. Odkrył na tych terenach kilka nowych gatunków o dużym znaczeniu dla nauki. Członek lwowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Polskiej Akademii Umiejętności. Autor m.in. Zapisków florystycznych z Karpat Pokuckich, publikował m.in. w czasopiśmie Krajobrazy roślinne Polski (wydawnictwo Kasy Imienia Mianowskiego). Po 1945 i wysiedleniu Polaków ze Lwowa udało mu się pozostać w mieście. Decyzją Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego ZSRR, z 25 grudnia 1948 uzyskuje stopień doktora nauk, który odpowiadał habilitacji. Odbyło się to na podstawie dorobku ocenionego przez komisję atestacyjną. Na podstawie innej decyzji z tego samego dnia, został mianowany profesorem nauk biologicznych i kierownikiem katedry farmakognozji. W latach 1946–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Farmacji Lwowskiego Instytutu Medycznego. W 1963 r. Wilczyński przyjechał do Krakowa i odwiedził rodzinę w Bochni. Była to już jego ostatnia wizyta w Polsce. W 1964 przeszedł na emeryturę. Był ostatnim żyjącym uczniem pioniera ochrony przyrody w Polsce prof. Mariana Raciborskiego. Swoje zbiory zgromadzone podczas pracy zawodowej przekazał do Instytutu Biologii PAN w Krakowie na potrzeby nauki polskiej. Nie założył rodziny. Zmarł w samotności we Lwowie i został pochowany na nekropolii Łyczakowskiej. (Wikipedia).

Na odwrocie 2 zdjęć odręczne napisy identyfikujące ołówkiem. Stan dobry.
Tadeusz Wojciech Wilczyński (1888-1981) - polski botanik, profesor, znawca flory Karpat Wschodnich. Ukończył gimnazjum w Bochni, następnie studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim (1908-1912), w Krajowej Szkole Ogrodniczej w Wólce Kapitańskiej pod Lwowem (1908-1909) i w Akademii Rolniczej w Dublanach (1912-1913). W latach 1912–1920 był asystentem w Stacji Chemiczno-Rolniczej Akademii Rolniczej w Dublanach, w latach 1920-1922 asystentem Zakładu i Ogrodu Botanicznego przy Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w latach 1922-1929 asystentem (później adiunktem) Państwowej Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. W 1926 uzyskał stopień doktora. W późniejszych latach prowadził wykłady i ćwiczenia zarówno na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej (z botaniki w l. 1923-1927) jak i na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego (z botaniki i farmakognozji w l. 1932-1939). Na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego objął kierownictwo Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Ogrodu Doświadczalnego Roślin Lekarskich. Pracował także jako kustosz w dziale botanicznym Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej czynnie uczestniczył przy odbudowywaniu zniszczonej Stacji Botaniczno-Rolniczej na Pożyżewskiej w Czarnohorze, będącej Połoninowym oddziałem Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. Wznowiła ona swoją działalność dopiero w 1923 roku. W 1929 założył we Lwowie, przy ul. Piekarskiej – na działce o powierzchni 5,5 hektara – Ogród Roślin Leczniczych, stanowiący zaplecze do badań dla Katedry Farmacji Uniwersytetu Lwowskiego. Badał roślinność Karpat Wschodnich i Podola. Odkrył na tych terenach kilka nowych gatunków o dużym znaczeniu dla nauki. Członek lwowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Polskiej Akademii Umiejętności. Autor m.in. Zapisków florystycznych z Karpat Pokuckich, publikował m.in. w czasopiśmie Krajobrazy roślinne Polski (wydawnictwo Kasy Imienia Mianowskiego). Po 1945 i wysiedleniu Polaków ze Lwowa udało mu się pozostać w mieście. Decyzją Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego ZSRR, z 25 grudnia 1948 uzyskuje stopień doktora nauk, który odpowiadał habilitacji. Odbyło się to na podstawie dorobku ocenionego przez komisję atestacyjną. Na podstawie innej decyzji z tego samego dnia, został mianowany profesorem nauk biologicznych i kierownikiem katedry farmakognozji. W latach 1946–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Farmacji Lwowskiego Instytutu Medycznego. W 1963 r. Wilczyński przyjechał do Krakowa i odwiedził rodzinę w Bochni. Była to już jego ostatnia wizyta w Polsce. W 1964 przeszedł na emeryturę. Był ostatnim żyjącym uczniem pioniera ochrony przyrody w Polsce prof. Mariana Raciborskiego. Swoje zbiory zgromadzone podczas pracy zawodowej przekazał do Instytutu Biologii PAN w Krakowie na potrzeby nauki polskiej. Nie założył rodziny. Zmarł w samotności we Lwowie i został pochowany na nekropolii Łyczakowskiej. (Wikipedia).

Na odwrocie odręczne napisy identyfikujące ołówkiem: "Zygmuntów pod Lublinem", "Hodowla nasion Konarskiego". Stan dobry.
Tadeusz Wojciech Wilczyński (1888-1981) - polski botanik, profesor, znawca flory Karpat Wschodnich. Ukończył gimnazjum w Bochni, następnie studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim (1908-1912), w Krajowej Szkole Ogrodniczej w Wólce Kapitańskiej pod Lwowem (1908-1909) i w Akademii Rolniczej w Dublanach (1912-1913). W latach 1912–1920 był asystentem w Stacji Chemiczno-Rolniczej Akademii Rolniczej w Dublanach, w latach 1920-1922 asystentem Zakładu i Ogrodu Botanicznego przy Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w latach 1922-1929 asystentem (później adiunktem) Państwowej Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. W 1926 uzyskał stopień doktora. W późniejszych latach prowadził wykłady i ćwiczenia zarówno na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej (z botaniki w l. 1923-1927) jak i na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego (z botaniki i farmakognozji w l. 1932-1939). Na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego objął kierownictwo Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Ogrodu Doświadczalnego Roślin Lekarskich. Pracował także jako kustosz w dziale botanicznym Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej czynnie uczestniczył przy odbudowywaniu zniszczonej Stacji Botaniczno-Rolniczej na Pożyżewskiej w Czarnohorze, będącej Połoninowym oddziałem Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. Wznowiła ona swoją działalność dopiero w 1923 roku. W 1929 założył we Lwowie, przy ul. Piekarskiej – na działce o powierzchni 5,5 hektara – Ogród Roślin Leczniczych, stanowiący zaplecze do badań dla Katedry Farmacji Uniwersytetu Lwowskiego. Badał roślinność Karpat Wschodnich i Podola. Odkrył na tych terenach kilka nowych gatunków o dużym znaczeniu dla nauki. Członek lwowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Polskiej Akademii Umiejętności. Autor m.in. Zapisków florystycznych z Karpat Pokuckich, publikował m.in. w czasopiśmie Krajobrazy roślinne Polski (wydawnictwo Kasy Imienia Mianowskiego). Po 1945 i wysiedleniu Polaków ze Lwowa udało mu się pozostać w mieście. Decyzją Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego ZSRR, z 25 grudnia 1948 uzyskuje stopień doktora nauk, który odpowiadał habilitacji. Odbyło się to na podstawie dorobku ocenionego przez komisję atestacyjną. Na podstawie innej decyzji z tego samego dnia, został mianowany profesorem nauk biologicznych i kierownikiem katedry farmakognozji. W latach 1946–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Farmacji Lwowskiego Instytutu Medycznego. W 1963 r. Wilczyński przyjechał do Krakowa i odwiedził rodzinę w Bochni. Była to już jego ostatnia wizyta w Polsce. W 1964 przeszedł na emeryturę. Był ostatnim żyjącym uczniem pioniera ochrony przyrody w Polsce prof. Mariana Raciborskiego. Swoje zbiory zgromadzone podczas pracy zawodowej przekazał do Instytutu Biologii PAN w Krakowie na potrzeby nauki polskiej. Nie założył rodziny. Zmarł w samotności we Lwowie i został pochowany na nekropolii Łyczakowskiej. (Wikipedia).

Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis identyfikujący: "Stary Sambor", "Fot. Bron. Schworm" oraz piecz.: "Dr. Mieczysław Orłowicz Lwów". Stan dobry.

Widok na jeden z najpiękniejszych gmachów pocztowych w Polsce. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu nadruki: "87. Das neue Postgebäude", "Phot. u. Verl. v. Sophus Williams, Berlin 1880."; na lewym: "Stettin und Umgebung.". Stan dobry.
Sophus Williams, właśc. Sophus Vilhelm Schou (1835-1900) – niemiecki fotograf i wydawca duńskiego pochodzenia. Aktywny w Berlinie przez większość lat 60. i 80. XIX wieku. Brał udział w Wystawie Światowej w Wiedniu w 1873 roku. Jego firma wydawnicza była znana z wykonywania zdjęć w wielu formatach, w tym zdjęć stereoskopowych, carte de visite,  gabinetowych i leporello.
obecnie Poczta nr 2 – Urząd Pocztowy Poczty Polskiej w Szczecinie mieszczący się przy ul. Dworcowej na Nowym Mieście.
Budynek wykonany jest z czerwonej cegły, w stylu neorenesansu niemieckiego. W górnych partiach elewacji znajdują się tympanony zwieńczone końskimi łbami, a w nadprożach okien – orły. W holu pierwszego z budynków poczty znajduje się szklany dach oraz strop wsparty na kolumnach. Zespół budynków pocztowych jest najstarszym zachowanym przykładem XIX-wiecznej architektury pocztowej. Gmach zbudowany został etapami w latach 1872–1905 według projektu Carla Schwatlo. Był rozbudowywany w roku 1877 i późniejszych, aż do czasów I wojny światowej. Autorami poprawek byli m.in. August Endell oraz Hucke. Po II wojnie światowej mieściły się tutaj: Urząd Pocztowy nr 2, inspekcja radiowa, laboratorium telekomunikacyjne oraz Technikum Łączności. W latach 1994–1995 budynek poddano konserwacji i gruntownie odremontowano. (Wikipedia).

Zdjęcie bez piecz. fotografa. Na odwrocie napisy identyfikujące atramentem oraz piecz. Niewielkie uszkodzenia na dolnym marginesie i w prawym górnym narożniku, miejscowe niewielkie zaplamienia, poza tym stan dobry.
J. Kościesza-Jaworski - głuchoniemy artysta malarz i fotograf działający we Lwowie w latach 1911-1918 przy ul. Łyczakowskiej 41 i później, m.in. na zlecenie archiwum miasta Lwowa, czy Ministerstwa Robót Publicznych, tworząc dokumentację fotograficzną miasta. (więcej o fotografie w: A. Żakowicz "Dawna fotografia lwowska 1839-1939", Lwów 2004, str. 186-196).

Przedstawia widok ruin. Ujęcie w typie fotografii autorstwa Jana Bułhaka, z jego cyklu "Polska w obrazach fotograficznych", bez piecz. fotografa. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Stan bardzo dobry.

Przedstawiają uroki podmiejskiej wycieczki. Krawędzie nieco otarte, miejscowe zaplamienia,.

Widok na najstarszy z istniejących klasztorów w Polsce, usytuowany na wapiennym Wzgórzu Klasztornym nad Wisłą. Na odwrocie piecz. : "OO. Benedyktyni Tyniec, P. Skawina" oraz odręcznie długopisem: "10 VI 71". Odbitki nieco wygięte, poza tym stan dobry.

Widok na świątynię wybudowaną w Wambierzycach na początku XVIII w. w miejscu drewnianej kaplicy z 1263. Powstanie w miejscowości sanktuarium maryjnego związane jest z XII-wiecznym przekazem, wedle którego niewidomy Jan z Ratna miał w tym miejscu odzyskać wzrok, a jego oczom miała ukazać się postać Matki Bożej. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Na odwrocie odręczne ołówkowe zapiski. Stan dobry.
Wambierzyce (niem. Albendorf[4], czes. Vambeřice) - wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Radków. Ośrodek pielgrzymkowy i turystyczny, zwany śląskim Jeruzalem. (Wikipedia).

Prace przy budowie pierwszego stalowego mostu na Wiśle w Warszawie. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Karola Beyera Krakowskie Przedmieście w Warszawie" oraz napis atramentem: "nad wislanski most". Obcięte narożniki zdjęcia, miejscowe zaplamienia, stan ogólny dobry.
Most Kierbedzia, oficjalnie most Aleksandryjski, także I most - pierwszy warszawski stalowy most na Wiśle, zbudowany w latach 1859–1864 według projektu Stanisława Kierbedzia. Most został wysadzony w sierpniu 1915 przez wojska rosyjskie oraz we wrześniu 1944 przez wojska niemieckie. Współcześnie w jego miejscu znajduje się most Śląsko-Dąbrowski. (Wikipedia).
K. Beyer (1818-1877) - jedna z największych indywidualności w dziejach fotografii polskiej. Był kolekcjonerem, naukowcem-amatorem oraz działaczem patriotycznym w okresie 1861-1863, co przypłacił zesłaniem na Syberię, gdzie oczywiście też robił zdjęcia. Pierwszy zakład otworzył w 1844 jako pracownię dagerotypów, by później przekształcić go w atelier fotograficzne. W 1857 przeniósł się do lokalu przy Krakowskim Przedmieściu 389, gdzie działał do ok. 1863. Główną specjalnością zakładu były fotografie portretowe, zwłaszcza wizytowe. Pracował na rzecz spraw publicznych wykonując portrety osób biorących udział w wydarzeniach politycznych i społecznych, m.in. zestaw portretów tzw. pięciu poległych w manifestacji patriotycznej z 27 II 1861 w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu. Był w składzie Delegacji Miejskiej - komitetu powołanego w celu zapewnienia spokoju publicznego po tejże manifestacji.

Widok na elewację i taras południowy Pałacu na Wodzie w wyjątkowej kompozycji z lustrzanym odbiciem fragmentu bryły budynku; od strony stawu. Na lewym marginesie zdjęciem nadruk: "Kloch & Dutkiewicz à Varsovie". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z medalami nagrodowymi i nadrukiem: "Atelier Photographique Kloch & Dutkiewicz Faubourg de Cracovie, 411 à Varsovie" oraz odręczny napis atramentem: "1872". Miejscowe zaplamienia, głównie na odwrocie, poza tym stan dobry.
Kloch & Dutkiewicz - Meletiusz Dutkiewicz w 1865 roku przeniósł się do Warszawy i objął w zakładzie Karola Beyera posadę głównego asystenta. Zaprzyjaźnił się z jednym z pracowników Ferdynandem Klochem i wspólnie założyli w 1866  samodzielny zakład przy Krakowskim Przedmieściu 7. Zakład cieszył się powodzeniem u arystokracji, głównie dzięki powiązaniom Klocha, który był baronem. W 1867 otrzymali srebrny medal na Powszechnej Wystawie w Paryżu.

Widok w gmach ratusza. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu naklejka z nadrukiem: "Widoki Warszawy". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Jana Mieczkowskiego w Warszawie". Stan bardzo dobry. Zdjęcie należy do rzadko dziś spotykanych ujęć stereoskopowych fotografa z cyklu: 'Widoki Warszawy".
J. Mieczkowski (1830-1889) - jeden z największych i najlepszych fotografów XIX w., konkurujący z Beyerem, wędrowny dagerotypista, wybitny portrecista (za swe portrety otrzymał wyróżnienie na Wystawie Powszechnej w Londynie w 1862 r.). Nagradzany na licznych salonach fotograficznych w Europie i Azji. Pierwszy zakład otworzył w 1847 r., od 1861 firma mieściła się przy rogu Senatorskiej i Miodowej. W 1887 wykonał zdjęcie Tytusa Chałubińskiego i Heleny Modrzejewskiej.

Widok na plac z ruchem ulicznym. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Zdjęcie bez piecz. fotografa. Miejscowe zaplamienia, stan ogólny dobry Rzadkie.
K. Brandel (1838-1920) - jeden z pionierów polskiej fotografii, artysta fotograf, konstruktor, wynalazca, kronikarz Warszawy. Współpracownik K. Beyera. W 1865 otworzył własny zakład na Nowym Świecie w Warszawie, z którego pochodzi m.in. wiele widoków miasta, portretów znanych i mniej znanych, a także reprodukcji dzieł sztuki. W 1884 skonstruował aparat do zdjęć migawkowych, tzw. fotorewolwer - jeden z pierwszych aparatów wykonujących zdjęcia reportażowe. Wykorzystanie wynalazku umożliwiło artyście fotografowanie życia codziennego stolicy i jej walorów architektonicznych. Wiele z tych fotografii publikowanych było w ówczesnej prasie (Brandel współpracował z "Tygodnikiem Ilustrowanym").

Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na dolnym prawym marginesie podkładu nadruk: "11822. Cow Market, Warsaw, Poland, Russia", "Copyright 1897, by B. W. Kilburn". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Photographed and Published by B. W. Kilburn, = Littleton, N. H.". Stan dobry. Zdjęcie należy do rzadko dziś spotykanych ujęć stereoskopowych wydanych przez amerykańską firmę braci Kilburn, z rzadkiego ujęcia wykonanego przez Melecjusza Dutkiewicza. 
Polecamy obszerny artykuł w temacie autorstwa Ryszarda Bogdziewicza opublikowany w periodyku "Filokartysta. Rocznik poświęcony fotografii i pocztówce", r. 17, nr 19 z 1924, str. 59-67.
M. (Meletiusz) Dutkiewicz (1836-1898) - „inż. chemik, fotograf zawodowy, ur. we wsi Sołuków, pow. dolińskiego, woj. stanisławowskiego, z ojca księdza unickiego, ukończył gimnazjum w Buczaczu. Mając lat 17 wstąpił w r. 1853 w Wiedniu do Wyższej Szkoły Technicznej, którą ukończył w r. 1858. Był następnie profesorem szkoły realnej w Wiedniu. Pod wpływem van Monchhovena poświęcił się fotografii, wstąpił do zakładu L. Angerera i wkrótce stał się jego głównym asystentem. W r. 1861 na żądanie króla szwedzkiego Karola XV Angerer wysłał D-a do Sztokholmu. Tam przez rok D. wykonywał różne zdjęcia na dworze. W dowód uznania otrzymał od króla przy odjeździe złoty medal. Robił następnie dla Angerera zdjęcia przez całe lato w Karpatach, Beskidach i Tatrach. W r. 1865 sprowadził go K. Beyer do Warszawy. W r. 1866 D. do spółki z Klochem otworzył przy Krak. Przed. 7 zakład fotograficzny, który się świetnie rozwinął. W r. 1869 D. wszedł prócz tego w spółkę z K. Beyerem i po odbyciu kilkumiesięcznej praktyki w Monachium uruchomił światłodrukarnię. W swym zakładzie wykonał szereg wybornych fotokopii, jak ‘Rybik’, preser Tow. Zach. Sztuk Piękn., ‘Albumy gnieźnieńskie’, ‘Album Kopernika’ i inne. Włożony w światłodrukarnię duży nakład spowodował załamanie się dobrze prosperującego zakładu fotograficznego. Potem D. uruchomił fabrykę płyt bromożelatynowych. Rozwojowi jej stanęły na przeszkodzie: brak odpowiedniego szkła w kraju oraz konkurencja zagraniczna_ Pod koniec życia D. musiał ciężko walczyć z losem. Wybitny fotograf, zamiłowany botanik, świetny wykładowca o bystrym umyśle i nadzwyczajnej pamięci, zakończył życie w początku 1897 r. pozostawiwszy żonę z kilkorgiem dzieci.” (za: PSB, t. 6, str. 15-16).
Kilburn Brothers Stereoscopic View Company - jedna z największych na świecie i najdłużej działająca amerykańska wytwórnia fotografii stereoskopowych, założona przez braci Kilburn: Benjamina Westa (1827-1909) i Edwarda (1830-1884), działająca w Littleton na północy stanu New Hampshire, w latach 1865-1909.

Przedstawia widok na most Kierbedzia z dziećmi na pierwszym planie kompozycji oraz fragmentem panoramy miasta na drugim planie. Nad kompozycją nadruk: "[2]. Warszawa. Widok z pod star. mostu na starą Warszawę", pod nadruk tytułowy po rosyjsku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. Stan bardzo dobry.

Przedstawia widok na ruch uliczny na Placu Aleksandra (od 1919 Trzech Krzyży) z kościołem św. Aleksandra w tle. Pod i na prawym marginesie nadruk tytułowy po niemiecku, francusku, rosyjsku i polsku: "17. Warszawa. Plac i kościół św. Aleksandra". Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. Stan bardzo dobry.

Lejb-Gwardyjski Grodzieński Pułk Huzarów na koniach. Nad kompozycją nadruk: "Warszawa. Ulica Agrykola", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Przycięty prawy margines podkładu, miejscowe zaplamienia na odwrocie.
Lejb-Gwardyjski Grodzieński Pułk Huzarów - Grodzieński Pułk Huzarów Lejb Gwardii (ros. Лейб-гвардии Гродненский гусарский полк) – pułk kawalerii okresu Imperium Rosyjskiego, sformowany 19 lutego 1824 za panowania cara Aleksandra I Romanowa. Pułk brał udział w działaniach zbrojnych okresu I wojny światowej. Został rozformowany w 1918. Święto pułkowe: 11 lipca. Dyslokacja w 1914: Warszawa, przy obecnej ul. 29 Listopada 1. Cerkwią pułkową od 1903 była cerkiew św. Olgi w Warszawie. Jeden z budynków dawnych koszar wojskowych na terenie Łazienek Królewskich przy ul. 29 Listopada 5 w Warszawie wzniesiono na przełomie XIX i XX wieku. Po II wojnie światowej budynek dalej użytkowało wojsko, potem stał się własnością komunalną, a następnie trafił do prywatnego inwestora – Polmos Lublin. W 2008 koszary kupiła firma Parkview Terrace, która w październiku 2011 dokonała wyburzenia obiektu. Wchodził w skład 2 Dywizji Kawalerii Gwardii. (Wikipedia).

Przedstawia ruch uliczny. Nad kompozycją nadruk: "38. Warszawa. Ulica Marszałkowska", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku, z prawej strony po niemiecku. Brak nadruku wydawniczego na odwrocie. Stan bardzo dobry.

Przedstawia ruch uliczny przed zabudowaniami dworca Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Nad kompozycją nadruk: "39. Warszawa. Dworzec Warszawsko-Wiedeński", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Stan bardzo dobry.

Przedstawia ruch uliczny przed gmachem ratusza. Nad kompozycją nadruk: "45. Warszawa. Ratusz", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Stan bardzo dobry.

Przedstawia widok na gmach Wielkiej Synagogi na Tłomackiem. Nad kompozycją nadruk: "50. Warszawa. Synagoga", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy i piecz. Stan bardzo dobry.

Przedstawia widok na kościół oraz kobiety i dzieci przed kościołem. Nad kompozycją nadruk: "54. Warszawa. Kościół Panny Maryi", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Niewielkie miejscowe zaplamienia, głównie na odwrocie, poza tym stan dobry.

Przedstawia ruch uliczny przed gmachem ratusza. Nad kompozycją nadruk: "60. Warszawa. Wilanów, Prom", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy i ołówkowe odręczne zapiski. Lico nieco zabrudzone, miejscowe zaplamienia na odwrocie.

Mieszkańcy miasta na wiślanej przystani. Pod kompozycją nadruk: "45. Varsovie: Pentecote. Dèbarcadère.". Brak nadruku wydawniczego na odwrocie.Odcięte lewe narożniki podkładu, miejscowe zaplamienia.

Ujęcie podczas zawodów. Nad kompozycją nadruk: "31. Warszawa. Turniej", pod nadruk tytułowy po rosyjsku i francusku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Stan bardzo dobry.

Przedstawia ruch uliczny przy ul. Krakowskie Przedmieście, przed pomnikiem. Pod kompozycją nadruk tytułowy: "208. Warszawa. Pomnik Mickiewicza. " i po rosyjsku oraz niemiecku. Nadruk wydawniczy na odwrocie zaklejony reklamówką warszawskiego Domu Towarowego Henryka Politura. Miejscowe zaplamienia na odwrocie, stan ogólny dobry.

Przedstawia mieszkańców przed wejściem do jednej z najstarszych świątyń miasta - Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny. Pod kompozycją nadruk tytułowy: "210. Warszawa. Kościół N. M. P. na Nowem Mieście" i po rosyjsku oraz niemiecku. Na odwrocie nadruk wydawniczy. Nieliczne miejscowe zaplamienia na odwrocie, stan ogólny dobry.

Widok na fragment neoklasycystycznego gmachu mieszczącego na siedzibę pensję żeńskiej szkoły Jadwigi Sikorskiej, przebudowanego w wyniku rozbudowy siedziby dawnego rosyjskiego IV Gimnazjum im. Aleksieja Mikołajewicza, według projektu Józefa Handzelewicza w latach 1923-1924. Na odwrocie atramentowy napis: "Gimnazjum im. Królowej Jadwigi Warszawa przebudowane w 1925 r.". Krawędzie nieco otarte, lewy dolny narożnik lekko naddarty, prawy górny nieco uszkodzony, poza tym stan dobry.

Na odwrocie napisy identyfikujące atramentem, numery: "03443", "02447" i piecz.: "Redakcja 'Światowida' Ilustrowanego Kurjera Tygodniowego w Warszawie [...] dnia 17. V 1926 [wpisane atramentem]". Stan dobry.
Warszawski zamach stanu, znany jako przewrót majowy (12–15 maja 1926 r.), przyniósł znaczne ofiary wśród żołnierzy i ludności cywilnej. Łącznie w walkach na ulicach Warszawy zginęło 215 żołnierzy i 164 cywilów, a setki osób zostały ranne. Wspólny uroczysty pogrzeb części ofiar zamachu majowego odbył się 17 maja 1926 r. Brali w nim udział przedstawiciele nowego rządu z premierem Kazimierzem Bartlem na czele. Ofiary były chowane na różnych warszawskich cmentarzach, w tym na cmentarzu Powązkowskim (Wojskowym) oraz na cmentarzu izraelickim. Część ofiar przewrotu majowego, w tym osoby wyznania mojżeszowego, spoczęła na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej na Woli. W walkach majowych śmierć ponieśli zarówno żołnierze, jak i cywile, a pogrzeby na cmentarzu izraelickim były wyrazem tragizmu bratobójczych walk. Polegli w walkach majowych zostali upamiętnieni w specjalnych kwaterach. Mogiły te, często zbiorowe, stały się miejscem pamięci o przewrocie, w którym Piłsudski przejął władzę. (Wikipedia).

Obrazek z życia mieszkańców stolicy w czasach międzywojennych. Na szczególną uwagę zasługuje sposób prezentacji towaru, stosowany do czasów obecnych. Na odwrocie ołówkowy napis identyfikujący. Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Na fotografii członkowie Zgromadzenia Narodowego po uroczystości zaprzysiężenia prezydenta RP Ignacego Mościckiego w dniu 9 V 1933 na Zamku Królewskim w Warszawie. Widoczni m.in. poseł Karol Waligóra, senator Tadeusz Potworowski, poseł Tadeusz Żebracki, poseł Andrzej Lubomirski, poseł Jan Choiński-Dzieduszycki. Na odwrocie piecz. redakcji "Dziennika Polskiego" oraz maszynopisowy tekst identyfikujący w brzmieniu: "16. X. 1952 r. MASKARADA NA ZAMKU. Poprzebierani w kontusze i siermięgi obszarnicy, reprezentujący w sanacyjnym sejmie masy chłopskie, zebrali się na Zamku Warszawskim z okazji zaprzysiężenia prez. Mościckiego, odpowiedzialnego według sanacyjnej konstytucji "wobec Boga i historii" za losy państwa. Na zdjęciu widoczni m.inn.: ks. Lubomirski, hr. Dzieduszycki i hr. Potworowski.". Stan dobry.
I. Mościcki (1867-1946) - polityk, prezydent RP w l. 1926-1939, budowniczy przemysłu chemicznego w Polsce. Drugie zaprzysiężenie odbyło się po ponownym wyborze, 9 maja 1933 roku, również na Zamku Królewskim.

Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "Tscheckowitsch Photographe.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Atelier de Photographie Artiste-Photographe J. Tscheckowitsch Vilna au Jardin Botanique". Miejscowe zaplamienia. Nieczęste.
J. Czechowicz (1817-1887) - pierwszy wileński fotograf - pejzażysta, nazwany przez Jana Bułhaka ojcem fotografii wileńskiej. Atelier portretowe artysty należało do najbardziej cenionych w Wilnie. Przyczyniło się do tego m.in. nonszalanckie traktowanie ludzi. W stosunku do klientów był nerwowy i kapryśny, wymagał od nich szczególnych warunków fizycznych. Odmawiał portretowania osób, które mu się nie podobały. Nie uznawał żadnych zmian, retuszy. Mimo tego, miał wystarczający dochód z portretowania. Największą jednak jego zasługą były fotografie plenerowe, których stworzył około dwustu. Wprowadzał nowatorskie ujęcia, zmieniał perspektywę, kompozycję. Czechowicz również jako pierwszy w Wilnie fotografował peryferyjne dzielnice miasta i sceny z życia codziennego mieszkańców. Jego zdjęcia przedstawiające Wilno i okolice były bardzo popularne. Pozostały po nim liczne negatywy, na których zostało utrwalone Wilno jakiego już nie ma. Po śmierci fotografa zakład wraz z wyposażeniem odziedziczyła jego żona Anna. Rok później wyszła za mąż za malarza Wincentego Slendzińskiego. Anna Sleńdzińska nie uzyskała zezwolenia na prowadzenie zakładu i utraciła prawo do używania nazwiska Czechowicza jako znaku firmowego. Nowe odbitki sygnowane były na odwrocie pieczęcią tuszową z jej nazwiskiem. Studio fotograficzne zamknięto ok. 1900.
Jezus Śnipiski to rzeźba niosącego krzyż Chrystusa, która znajdowała się w kapliczce przy Zielonym Moście. Kaplicę zbudowano w 1710 r., w roku klęski morowej, w miejscu, gdzie zbierali się pielgrzymi przed wyruszeniem na drogę krzyżową. Rzeźba stanęła prawdopodobnie około 1720 r. na pagórku, gdzie były pochowane ofiary dżumy 1709-1710 r. Postawili ją jezuici, by w ten sposób przypomnieć wilnianom również o ofiarności braci rochitów, którzy zostali w mieście, aby opiekować się chorymi i wszyscy zmarli na dżumę. Rzeźba Jezusa Śnipiskiego słynęła z cudów, dlatego jej kopie i wizerunki rozeszły się po całej Litwie. Była uwieczniona m.in. na litografiach i obrazkach Jana Kazimierza Wilczyńskiego, zdjęciach Józefa Czechowicza i Jana Bułhaka oraz na różnych medalikach. Rzeźba zaginęła w 50. latach XX w. po zburzeniu kapliczki przez władze sowieckie. W 2017 roku dokonano niespodziewanego odkrycia w piwnicy kościoła św. Rafała Archanioła. Figura była bardzo zniszczona, dlatego proboszcz ks. Mirosław Grabowski zdecydował o oddaniu jej w ręce specjalistów z Muzeum Dziedzictwa Kościelnego w Wilnie,...,rzeźba została odrestaurowana przez Gretę Žičkuvienė i Rolandasa Vičysa. (za: https://rapolo.lt/index.php/pl/jezus-snipiski).

W prawym dolnym narożniku przycięty wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "J. Bulhako Foto - Atelje Vilnius, Ožeškienes 3.", "10000 obrazów fot z całej Polski / J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Orzeszkowej 3", "Copyright by Jan Bułhak 1937". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Przedstawia widok na późnobarokową bryłę Kościóła Świętego Ducha i klasztor dominikanów na drugim planie kompozycji. W prawym dolnym narożniku wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No --- Wilno", "J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, ul. Jagiellońska 8.". Narożniki lekko uszkodzone, lewy górny lekko załamany, dolny z ubytkiem, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na jeden z korytarzy wydziałowych. W prawym dolnym narożniku zdjęcia i podkładu wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Odwrocie czyste. Stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie św. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na trzy szafy biblioteczne wypełnione książkami - pomocami wykładowymi. W prawym dolnym narożniku zdjęcia i podkładu wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Odwrocie czyste. Stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie św. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na most na Dniestrze. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. obramowaniem. Na prawym marginesie wyzłoc. nadruk: "J. Eder we Lwowie". Na odwrocie atramentowy napis identyfikujący po niemiecku. Miejscowe zabrudzenia.
J. Eder (1831-1903) - fotograf lwowski, właściciel zakładu w Hotelu Angielskim w latach 1861-1888. W latach 1861-1865 współpracował z Józefem Ederem prowadząc "zakład malarsko-fotograficzny" w Hotelu Angielskim przy ul. Karola Ludwika. Prowadził filie w Stanisławowie, Jassach, Kołomyi, Zakopanem.

Na odwrocie korespondencja: "Kochany Tyciu! Przesyłam Ci kartkę (zdjęcie) 'przywitanie Hallera na dworcu w Warszawie, przemowa posła Grabskiego. Pa! Mamy już tanki! Genek. Warszawa, 22/IV 1919". Krawędzie nieco otarte, poza tym stan dobry.
J. Haller von Hallenburg (1873-1960) - generał broni, legionista, harcmistrz, przewodniczący ZHP, działacz polityczny i społeczny.

Oficerowie i pozostali uczestnicy upozowani jesienią 1919 roku do pamiątkowej fotografii na dziedzińcu Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego przy ul. św. Anny w Krakowie. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis: "Dziedziniec Colegjum Medicum św. Anny ulica". Prawy górny narożnik lekko załamany, poza tym stan dobry.

W centrum widoczni siedzący generałowie Robert Lamezan de Salins, Henryk Minkiewicz (po jego lewej) i Stanisław Haller (po jego prawej). Obok oficjele i licznie zgromadzona publiczność. Odbitka wykonana ze zdjęcia wykonanego przez lwowskiego fotografa upamiętniającego znaczące wydarzenia w mieście. Marginesy górny i dolny z podklejonymi naddarciami, podklejone uszkodzenie w dolnym fragmencie kompozycji.
Robert Franciszek Walenty Lamezan de Salins (1869-1930) - hrabia, generał major Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał dywizji Wojska Polskiego. 11 I 1920 dowódca Okręgu Generalnego "Pomorze", w III przeniesiony na stanowisko dowódcy Okręgu Generalnego "Lwów". W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził Frontem Południowo-Wschodnim i 6. Armią. Odznaczany Orderem Virtuti Militari.
Henryk Minkiewicz-Odrowąż (1880-9 kwietnia 1940 w Katyniu) - generał dywizji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, dowódca Korpusu Ochrony Pogranicza, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej. (Wikipedia).
Stanisław Haller (1872-wiosna 1940 w Charkowie) - generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej; kuzyn gen. Józefa Hallera. (Wikipedia).
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Podporucznik ujęty w popiersiu. Na piersi widoczna odznaka wojskowa Krzyż Walecznych na Polu Chwały. Na odwrocie podpis identyfikujący ołówkiem. Stan dobry.
20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej (20 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Widoczna m.in. orkiestra wojskowa. Na odwrocie odręczny atramentowy napis: "c.d. Defilada przed Naczelnym Wodzem Anglia 1940 r.". Narożniki lekko otarte, poza tym stan dobry.

Na odwrocie piecz. oraz odręczny napis ołówkiem: "Prez. Wł. Raczkiewicz i Gen. Sikorski w mieszkaniu na Park Str. (1942 (?)". Krawędzie otarte, miejscowe zaplamienia.
W. Sikorski (1881-1943) - polski dowódca wojskowy i Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych, mąż stanu, polityk, minister spraw wojskowych w l. 1924-1925. W l. 1939-1943 premier polskiego rządu na Uchodźstwie.
W. Raczkiewicz (1885-1947) - działacz polityczny, społeczny, wojskowy. Minister spraw wewnętrznych w l. 1921, 1925-1926, 1935-1936, senator, prezydent RP na uchodźstwie w l. 1939-1947. Prezes Rady Organizacji Polaków z Zagranicy (1929), Światowego Związku Polaków z Zagranicy (1934), Towarzystwa Przyjaciół Młodzieży Akademickiej (od 1934), Towarzystwa Popierania Budowy Szkół Powszechnych oraz Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Wielokrotnie odznaczany.

Generał na trybunie, przed nim żołnierze z 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich, będącego jednym z najbardziej zasłużonych jednostek kawalerii polskiej (widoczne proporczyki pułkowe). Na odwrocie piecz. oraz odręczny napis ołówkiem: "Szkocja, 16 stycznia 1943: przemówienie do żołnierzy po powrocie z USA". Stan dobry.
W. Sikorski (1881-1943) - polski dowódca wojskowy i Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych, mąż stanu, polityk, minister spraw wojskowych w l. 1924-1925. W l. 1939-1943 premier polskiego rządu na Uchodźstwie.

Generał ujęty w całej postaci - przygląda się terenowi niedawnych walk o Monte Cassino w maju 1944. Na odwrocie odręczny napis: "Władysław Anders". Na odwrocie wyraźne zaplamienia, przebijające na prawy górny narożnik lica zdjęcia.
W. Anders (1892-1970) - generał broni Wojska Polskiego, Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych w l. 1944-1945. Dowódca Armii Polskiej na Wschodzie i 2. Korpusu Polskiego, którym dowodził w kampanii włoskiej (bitwa o Monte Cassino). Następca prezydenta RP w l. 1950-1954. Zagorzały antykomunista. Jeden z najwybitniejszych Polaków XX w.

Na odwrocie odręczny napis identyfikujący oraz piecz.: "Oddz. Prop. Kult. A.P.W. Referat Fotograficzny / Polish Public Relations Photo Section". Stan dobry.

Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem identyfikującym oraz piecz.: "Oddz. Prop. Kult. A.P.W. Referat Fotograficzny / Polish Public Relations Photo Section. Photo fot. K. Hrynkiewicz". Niewielkie ślady po odklejeniu z albumu na odwrocie, poza tym stan dobry.

Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem identyfikującym oraz piecz.: "Oddz. Prop. Kult. A.P.W. Referat Fotograficzny / Polish Public Relations Photo Section. Photo fot. inz. W. Ostrowski". Ślady po odklejeniu z albumu na odwrocie, poza tym stan dobry.

Komendant ujęty w 3/4 postaci. Ubrany w długi płaszcz z futrzanym kołnierzem. Fotografia wykonana w czasie pobytu Piłsudskiego w Zakopanem w XII 1914. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Ryś Zakopane". Krawędzie nieco otarte, na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
J. Ryś (1889-1939?) - zawodowy fotograf pracujący głównie dla prasy.

Na odwrocie piecz.: "Fot. Saryusz Wolski Krak. Przedm. No 4." oraz odręczny napis atramentem: "Marszałek J. P. z prezydentem Narutowiczem". Miejscowe zaplamienia na licu i odwrocie.

Odbitka późniejsza? z przystawioną na odwrocie obowiązującą wcześniej pieczątką: "Menaż Ofic. II. B. 5. P. 2 Bryg. Leg. Pol." z ok. 1916. Za marszałkiem widoczni m.in. adiutanci prezydenta I. Mościckiego rtm. Kazimierz Jurgielewicz i kpt. Tadeusz Nagórny oraz  ppłk Zygmunt Wenda. Krawędzie lekko otarte, miejscowe niewielkie zaplamienia, poza tym stan dobry.