Fotografie

Pracownicy warsztatów mechanicznych Grodzieckiego Towarzystwa, założonego w 1899 przez przemysłowca i właściciela dóbr Grodziec – Stanisława Ciechanowskiego (1845-1927), upozowani do pamiątkowej fotografii na tle budynku. Niewielkie miejscowe zaplamienia na odwrocie, stan ogólny dobry.

Widok na monumentalny gmach klasztory wzniesiony z czerwonej cegły. W prawej części kompozycji dominuje wysoka wieża zwieńczona spiczastym hełmem, w lewej ogrodzenie. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "AJacobi" i medale nagrodowe. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie rozbudowana reklamowa winieta zakładu. Stan dobry.

Widok na średniowieczne miasto na wzgórzu z sylwetami gotyckich kościołów, murów obronnych wraz z historyczną zabudową na pierwszym planie kompozycji. W centrum panoramy widoczny Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, będący jednym z najważniejszych zabytków gotyku w Polsce. Na odwrocie skromne zapiski i nieczytelna piecz. fotografa. Zdjęcie przyklejone do kartonowego podkładu na odwrocie górnego marginesu. Stan dobry.

Widok wnętrza kuźni Huty Bismarcka i pracowników przy największym w Polsce młocie spadowym EUMUCO, z bijakiem o masie 18 ton, wykorzystywanym w produkcji wałów silnikowych, w który wyposażono hutę na przełomie 1928 i 1929 roku. W prawym dolnym narożniku wycisk: "Max Steckel Katowice". Stan dobry.
Huta Batory (1922–1933 Huta Bismarck, też: Huta Bismarcka; niem. Bismarckhütte) – huta żelaza, która istniała jako podmiot gospodarczy w latach 1873–2013 w Chorzowie-Batorym. (Wikipedia).
M. Steckel (1870-1947) - jeden z najwybitniejszych śląskich fotografów końca XIX i pierwszej poł. XX w., pionier fotografii przemysłowej, a także fotografowania dzikich zwierząt.

Widok zewnętrzny nieistniejącej do dzisiaj willi. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy ze złoc. obramowaniem. Na prawym marginesie wyzłoc. nadruk: "B. Alpern w Kutnie". Na odwrocie wyzłoc. nadruk reklamowy: "Fotografja Artystyczna BAlpern w Kutnie". Miejscowe zabrudzenia, stan ogólny dobry.
Bernardi - właścicielem zakładu w Warszawie przy ul. Marszałkowskiej 129 był Bernard Alpern. Firma w l. 1904-1930 działała przy ul. Marszałkowskiej 114. Posiadała również filie przy ul. Nowy Świat 43 w Warszawie działającą pod nazwą "Moro", a także w Ciechocinku, Mławie, Kutnie działającą pod nazwą "B. Alpern".

Ujęcia portretowe grona nauczycielskiego ujęte w prostokątne ramki - widoczni m.in. Feliks Sikorski (1. z lewej, dyrektor szkoły w latach 1899-1912), Ludwik Birkenmajer (1. z lewej w dolnym rzędzie); absolwentów - widoczny m.in. Franciszek Rupniewski (1. z prawej w 2. rzędzie) i odręcznie podpisany zielonym atramentem. Z lewej strony kompozycji herb powstania styczniowego, z prawej widok gmachu, na dolnym marginesie atrybuty związane z profilem szkoły dla właścicieli majątków ziemskich. W centrum dolnego marginesu kompozycji: "J. P. 12/VI 1902". Na odwrocie odręcznie zielonym atramentem: "Czernichów - Szkoła Rolnicza". Miejscowe zaplamienia, szczególnie na marginesach podkładu i odwrocie.
Szkoła Rolnicza w Czernichowie - obecnie znajduje się w nim Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Franciszka Stefczyka. Inicjatorem, założycielem i fundatorem Szkoły Rolniczej w Czernichowie było Towarzystwo Gospodarczo-Rolnicze Krakowskie. Otwarcie szkoły nastąpiło 20 czerwca 1860. Jest ona najstarszą działającą bez przerwy szkołą rolniczą w Polsce. W końcu XIX w. Czernichów stał się kolebką spółdzielczości wiejskiej w Galicji. W marcu 1890 profesor tej szkoły Franciszek Stefczyk założył pierwszą w Galicji, Spółdzielczą Kasę Oszczędności i Pożyczek. (Wikipedia).

Portretowany B. Przybojewski (właściciel majątku koło Płocka) ujęty w popiersiu, w mundurze szkolnym. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład ze złoc. brzegami. Na odwrocie odręcznie ręką portretowanego: "Kochanemu Francowi na pamiątkę w dowód szczerej przyjaźni i wspólnego pożycia w Czernichowie, ofiarowuje tę pamiątkę Bronisław Przybojewski / Chociszewo / p. Zakroczym / g. Warszawska / Czernichów d 6/VI 1901 r.". Stan dobry.
Szkoła Rolnicza w Czernichowie - obecnie znajduje się w nim Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Franciszka Stefczyka. Inicjatorem, założycielem i fundatorem Szkoły Rolniczej w Czernichowie było Towarzystwo Gospodarczo-Rolnicze Krakowskie. Otwarcie szkoły nastąpiło 20 czerwca 1860. Jest ona najstarszą działającą bez przerwy szkołą rolniczą w Polsce. W końcu XIX w. Czernichów stał się kolebką spółdzielczości wiejskiej w Galicji. W marcu 1890 profesor tej szkoły Franciszek Stefczyk założył pierwszą w Galicji, Spółdzielczą Kasę Oszczędności i Pożyczek. (Wikipedia).

Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "S. Trzciński w Warszawie [...]". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z tekstem reklamowym. Wyraźne zaplamienia, otarcia, uszkodzenie od kleju na odwrocie.
S. Trzciński (1867–1939) - fotograf, właściciel zakładów fotograficznych w Częstochowie i  Warszawie, który prowadził wraz z bratem Konstantym. Po ukończeniu Gimnazjum Męskiego  w Kielcach i  odbyciu służby wojskowej w armii rosyjskiej udał się do Wiednia na kursy fotograficzne. Pierwsze atelier założył w Warszawie (przy ul. Żabiej 9, róg pl. Bankowego). W 1896 uzyskał zgodę władz na kolportaż zdjęć z Jasnej Góry (także w formie albumu), prawdopodobnie jest autorem pierwszej pocztówki z widokiem klasztoru jasnogórskiego. W 1901 otrzymał za zdjęcia z Częstochowy złoty medal na warszawskiej wystawie fotograficznej. W 1907 przeniósł się do Częstochowy; prowadził tu zakład w kamienicy przy III Alei 62 (kamienica została zniszczona we wrześniu 1939); wykonywał zdjęcia portretowe, zbiorowe i przyrodnicze. Prezentował swe prace na Wystawie Przemysłu i Rolnictwa w 1909, gdzie otrzymał za nie srebrny medal. Aktywny zawodowo pozostawał do początku lat 30. XX w., potem zakład prowadziła jego żona. (Biogram częściowo za: https://encyklopedia.czestochowa.pl/hasla/trzcinski-stanislaw).

Portretowani duchowni upozowani do pamiątkowej fotografii na tle budynku. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis: "Synod Biskupi 1936 r. w Częstochowie" oraz piecz.: "Zakład Fotograficzny Klasztorny M. Skępski w Częstochowie", "Chrześcijański Zakład Fotograficzny M. Skępski Częstochowa, 7miu Kamienic 28". Stan dobry.
Pierwszy Polski Synod Plenarny odbył się w dniach 26–27 sierpnia 1936 roku na Jasnej Górze w Częstochowie. Był to pierwszy ogólnokrajowy synod od czasów przedrozbiorowych (poprzedni miał miejsce w 1643 roku). Zgromadzenie zwołało episkopat Polski w celu ujednolicenia prawa kanonicznego, omówienia sytuacji Kościoła oraz dostosowania jego struktur do realiów odrodzonej II Rzeczypospolitej. Obradom przewodniczył kardynał Francesco Marmaggi, który pełnił funkcję legata papieża Piusa XI. W obradach wzięli udział liczni przedstawiciele polskiego duchowieństwa, w tym m.in. metropolita warszawski Aleksander Kakowski oraz biskup częstochowski Teodor Kubina. (AI).

Widok na fragment zabudowań w ujęciu zza kolumn dworku Karpowiczów w Czombrowie koło Nowogródka, który był najprawdopodobniej pierwowzorem Soplicowa w "Panu Tadeuszu" Adama Mickiewicza. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J.Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No Nowogródzkie Maison de Campagne Czombrów [wpisane atramentem]. J. Bułhak. Art. Fotograf Wilno, ul. Jagiellońska 8",  "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok znad brzegu naturalnego jeziora umiejscowionego w centrum letniska na usytuowaną na drugim brzegu elegancką, willę „Linksma”. Willa została zbudowana przez rodzinę Lipchitzów ok. 1900, a następnie odkupiona przez Kiersnowskich przed 1. wojną św., stanowiła wizytówkę kurortu. Po prawej stronie kompozycji bryła kościoła Kościół Matki Boskiej Szkaplerznej. Na odwrocie m.in. piecz.: "Fot. L. Baranowski Druskieniki", "Druskieniki", "Jezioro Druskonie z widokiem na Linksma" . Stan bardzo dobry.
Leon (Lejb) Baranowski - fotograf i wydawca pochodzenia żydowskiego działający od 1899 w Druskienikach. W 1889 ukończył dwumiesięczny kurs praktycznej fotografii i procesów fotomechanicznych w Sankt Petersburgu. W okresie międzywojennym wykonywał pocztówki ze swoich fotografii.

Widok na korzystających z uroków lata kuracjuszy i mieszkańców. Na odwrocie m.in. piecz.: "Fot. L. Baranowski Druskieniki" oraz odręczny atramentowy napis: "Druskieniki: Plaża nad Niemnem". Stan bardzo dobry.
Leon (Lejb) Baranowski - fotograf i wydawca pochodzenia żydowskiego działający od 1899 w Druskienikach. W 1889 ukończył dwumiesięczny kurs praktycznej fotografii i procesów fotomechanicznych w Sankt Petersburgu. W okresie międzywojennym wykonywał pocztówki ze swoich fotografii.

Widok na ruch uliczny - przechodniów, wozy konne poruszające się po brukowanej nawierzchni ulicy z gęstą kamieniczną zabudową. W centrum, w tle widok Wielkiej Zbrojowni. Odbitka naklejona na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "Danzig", na lewym: "Die Jopengasse mit dem Zeughause. Photographie, Druck und Verlag R. Th. Kuhn, Danzig". W prawym narożniku dolnego marginesu kliszy: "N 142 Kuhn 1895. Danzig". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Widok na monumentalną bryłę świątyni wykonany z podwyższenia. W lewej części kompozycji widoczna potężna, niewykończona wieża główna, z lewej mniejsze wieżyczki narożne, w dole gęsta zabudowa wokół kościoła, w tym dachy kamienic przy dawnej ulicy Hundegasse (Ogarnej), Brodbänchengasse (Chlebnickiej) czy Frauengasse (Mariackiej). Na lewym marginesie podkładu nadruk: "Danzig und Umgegend.", na prawym: "Rud.. Rogorsch, Danzig, Vorstädt, Graben 56". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu. Stan dobry.
R. A. Rogorsch (Regorsch, Regersch) (1834-1903) - artysta plastyk, malarz portretów i fotograf. Ukończył gdańską  Królewską Szkołę Sztuk Pięknych, naukę malarstwa i zawodu fotografa kontynuował w Berlinie w Königlich Preussische Akademie der Künste (Pruska Królewska Akademia Sztuk Pięknych). Mieszkał następnie i pracował jako malarz portretów w Berlinie, w latach 1860–1870 miał pracownię przy Wilhelmstrasse 6, w 1873 przy Brüderstrasse 41. Odwiedził Gdańsk w 1857, w związku ze swoim ślubem, mieszkał wówczas przy Heilige-Geist-Gasse 33 (ul. św. Ducha). Podczas wojny prusko-francuskiej 1870–1871 był fotografem Sztabu Generalnego, następnie pracował w berlińskim wydawnictwie artystycznym Hansa Hanfstägla. Powrócił do Gdańska na stałe w końcu 1874, w latach 1874–1892 prowadził zakład fotograficzny (atelier) przy Vorstädtischer Graben 56 (ul. Podwale Przedmiejskie). Tam też mieszkał, opiekując się owdowiałą matką aż do jej śmierci. Autor licznych zdjęć portretowych i rodzinnych oraz widoków Gdańska. W 1894 sprzedał Aloysovi Arke zakład przy Vorstädtischer Graben 56 (ul. Podwale Przedmiejskie) i został rentierem. Syn Artur, prowadzący zakłady fotograficzne w Tczewie i Starogardzie, po ich sprzedaniu w 1896 otworzył atelier w Gdańsku przy Poggenpfuhl 24/25 (ul. Żabi Kruk), miał też w latach 1903-1907 pracownię fotograficzną w wynajętych pomieszczeniach przy Hintergasse 11 (ul. Za Murami). Wspólnie z bratem Eugenem odkupił od Aloysa Arke dawny zakład ojca przy Vorstädtischer Graben 56 (ul. Podwale Przedmiejskie) i wspólnie prowadzili go jako „Gebrüder Rogorsch” („Bracia Rogorsch”). (biogram częściowo za: https://gdansk.gedanopedia.pl/gdansk/?title=ROGORSCH_RUDOLF_AUGUST,_fotograf).

Widok na przechodniów po drugiej stronie bramy. Na murze widoczna tabliczka z nazwą. BRAK (odcięty dolny margines) w prawym dolnym narożniku wycisku: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No GDAŃSK Brama Häkerthor  [wpisane atramentem]  / J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Poza odciętym dolnym marginesem, stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Przedstawia widok na bryłę kościoła od strony ul. Profesorskiej. BRAK (odcięty dolny margines) w prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "LA  POLOGNE en images photogr. de J. Bułhak. No GDAŃSK Kościół Brygidek [wpisane atramentem]  / J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Jagiellońska 8 / La collection contient 6000 images / Copyright by J. Bułhak Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Poza odciętym dolnym marginesem, stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok zewnętrzny nieistniejącego do dzisiaj gmachu kina, działającego w Gdyni w latach 1928–1939. Miejscowe otarcia na prawym marginesie, poza tym stan dobry.

Odbitka naklejona na oryg. kartonowy podkład z czerwonym obramowaniem. Na prawym lewym marginesie podkładu nadruk: "Lichtdruck n. d. Original Aufnahme von F. Pietschmann Landeshut l/Schl. 1889", na dolnym: "Gr. Schneegrube (Zahnstocher). 1124 Mtr.". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Portretowani pozują na tle specjalnie zaaranżowanej dekoracji studyjnej imitującej ganek huculskiej chaty. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "J. Dutkiewicz [w] Kołomyi". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z medalami nagrodowymi i nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Jul. Dutkiewicza w Kołomyi". Podkład wyraźnie zaplamiony.
J. Dutkiewicz (1834-1909?0 - fotograf specjalizujący się w fotografii studyjnej, portretowej i plenerowej. Właściciel koncesjonowanej Drukarni Kart i Wizytówek w Stanisławowie. W 1866 prowadził wspólnie z Julianem Wangiem zakład przy pl. Mariackim 6 we Lwowie obok Hotelu Europejskiego. Od 1871 prowadził zakład fotograficzny w Kołomyi. Zdobywca medali na wystawach w Kołomyi (1880, 1881), Przemyślu (1882), Krakowie (1887). Pionier fotografii górskiej Czarnohory zwany pierwszym fotografem Huculszczyzny i Pokucia.

Na pierwszym planie kompozycji widoczni pasażerowie, którzy wysiedli na przystanku Diłok, jednotorowej linii kolejowej, biegnącej wzdłuż koryta rzeki Prut. W oddali skład pociągu zmierzający w kierunku tunelu w rejonie dawnej wsi Jamna. Na odwrocie m.in. piecz. fotografa oraz napis identyfikujący atramentem: "Dolina Prutu: Przystanek Diłok". Stan dobry.
J. Dańda (1895-1974) - fotografik, którego mistrzem był Jan Bułhak. Od 1919 zaczął wykonywać zdjęcia artystyczne, krajoznawcze. Od 1945 zajmował się dokumentowaniem zniszczeń wojennych. Wykładał w szkołach, publikował artykuły, organizował koła fotograficzne.

Na pierwszym planie kompozycji widoczny szlaban graniczny, oznaczający punkt kontroli granicznej, w tle murowany budynek i mniejsze drewniane budynki gospodarcze oraz ogrodzenia wyznaczające pas graniczny. Na odwrocie piecz.: "Foto - Błaż Wrochta [...] oraz napis identyfikujący ołówkiem: "Przejście graniczne na Przeł. Jabłonickiej". Stan dobry. Obszerne informacje na temat i nieco inne ujęcia reprod.: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 244-245.
A. Błaż (1897-1964) – fotograf prowadzący w Worochcie renomowany zakład fotograficzny i wydawca kart pocztowych. Wybitny dokumentalista uwieczniający panoramy górskie, krajobrazy, a także architekturę lokalnych pensjonatów, willi i życie towarzyskie kurortu.

Licznie zgromadzeni uczestnicy uroczystości poświęcenia nowo wybudowanego schroniska Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, położonego w dolinie rzeki Łomnicy. Na odwrocie piecz.: "Fot. A. Siermontowski [...]". Stan  dobry. Obszerne informacje na temat i reprod.: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 221-222, fot. 379.
A. Siermontowski (1889-1942) - architekt, taternik i fotograf. W czasie I wojny św. żołnierz 2. Pułku Ułanów Legionów Polskich. Od 1910 uprawiał wspinaczkę i narciarstwo. Przez krótki okres prowadził zakład fotograficzny w Krakowie. Zajmował się fotografią z wielkim zamiłowaniem fotografując w Tatrach, Krakowie i okolicach Małopolski. Wydawał pocztówki i albumy. Jego fotografie były reprodukowane m.in. w "Ilustrowanym Kurierze Codziennym" i "Światowidzie".

Licznie zgromadzeni turyści przed budynkiem schroniska im. Hugona Zapałowicza usytuowanego na północnych stokach Babiej Góry na wysokości 1.180 m. Na odwrocie atramentowy napis: "Babia Góra". Stan dobry. Obszerne informacje na temat i nieco inne ujęcia reprod.: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 174-177.

Reprodukcja fotograficzna z pracy Wojciecha Gersona - ? Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z delikatną fioletową ramką. Na prawym marginesie nadruk: "B. Marion Żabia No 4.". Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "No 4 Rue Zabia B. Marion a Varsovie". Lewy dolny narożnik nieco załamany, poza tym stan dobry.
B. Marion - właściciel zakładu fotograficznego, przejętego po Walerianie Twardzickim, w Warszawie przy ul. Żabiej 4 od ok. 1873. Do ok. 1886 również przy ul. Senatorskiej 22. Brał udział w wystawie wszechrosyjskiej w 1882. Wydał "Rys fotografii" w 1867.

Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czerwonym bramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "A.Szubert w Krakowie Ulica Krupnicza 7 Szczawnicy w Cursalonie". Na prawym marginesie odręczne napisy: "Krzyż Pola", "14. / 28 / 8 1897". Stan zachowania niemal idealny.
A. Szubert (1837-1919) - artysta malarz, fotograf, studiował w krakowskiej ASP (uczeń W. Łuszczkiewicza i W. Stattlera), w Rzymie i Wiedniu. Jeden z pierwszych tatrzańskich fotografów. Fotografował głównie Tatry i Pieniny. Otworzył zakłady w Oświęcimiu (1864), w Cursalonie w Szczawnicy (1865-1866) i w Krakowie (1867-1882 przy ul. Krupniczej 17) i ponownie w Szczawnicy (1882-1909). W 1876 zakład fotograficzny przy ul. Krupniczej 17 został odznaczony medalem postępu na wystawie fotograficznej w Brukseli. W l. 1893-1913 zakład prowadził syn Awit, a w l. 1913-1914 żona Amalia. Od lat 70. XIX w. fotografował również dzieła sztuki, głównie malarstwo.

Widok na liczną grupę mężczyzn - pracowników kolei upozowanych do pamiątkowej fotografii przed schroniskiem oraz góralskie furki (fasiągi) lekkie, jedno- lub dwukonne wozy oczekujące na turystów. Na odwrocie odręcznie ołówkiem: "Zjazd Pracowników Kolejowych", "Stare Schronisko Morskie Oko". Zdjęcie naklejone na oryg. ozdobny kartonowy podkład z wyokrąglonymi narożnikami. Stan bardzo dobry. Obszerne informacje na temat schroniska w: R. Bogdziewicz "Schroniska górskie od Beskidu Śląskiego do Czarnohory w latach 1874-1945", str. 33.

Widok na Morskie Oko w tle, na pierwszym planie liczna grupa mężczyzn - pracowników kolei upozowanych do pamiątkowej fotografii podczas wycieczki. Zdjęcie naklejone na oryg. ozdobny kartonowy podkład z wyokrąglonymi narożnikami. Stan bardzo dobry.

Widok na Morskie Oko w tle, na pierwszym planie liczna grupa mężczyzn (część z nich w łodzi na tafli jeziora) - pracowników kolei upozowanych do pamiątkowej fotografii podczas wycieczki. Zdjęcie naklejone na oryg. ozdobny kartonowy podkład z wyokrąglonymi narożnikami. Stan bardzo dobry.

Album form. ca 14x23 cm, kart 24, grzbiet przewiązany sznurkiem, okładziny drewniane, na przedniej okładzinie rzeźbione motywy góralskie, na tylnej: "Zakopane 25. V. 30 - 25. VI. 30". Na przedniej wyklejce naklejone zdjęcie porucznika z żoną, na tylnej niewielka kompozycja z futerałem od aparatu fotograficznego z krajobrazem górskim w tle. Zdjęcia obustronnie naklejone na karty albumu. Fotografie wykonane podczas miesięcznego pobytu wypoczynkowego, z wycieczek, wspinaczek por. Jana Orzechowskiego w Zakopanem i okolicach. Na szczególną uwagę zasługują ujęcia wykonane przez Józefa Jarończyka - często opisane na dolnych marginesach klisz- "Spinaczka na Zamarłą Turnie czyli Józek co czujesz za sobą prócz smrodu? - Gulasz... Dn. 22.VI.30. Fot. Józef Jarończyk por. Zakopane", "Przejście po drabinie z Koziej Przełęczy na Zamarłą Turnię. Dn. 22.VI.30. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Przejście Orlą Percią na Zamarłą Turnię, od strony północnej. Dn. 22.VI.30. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Jedno z przejść przez Orlą Perć, ubezpieczoną linami stalowemi. Kozi Wierch. Dn. 22.VI.30. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Zamarłą Przełęcz 2136 mnpm między Małym Kozim Wierchem a Zamarłą Turnią - zasypaną śniegiem - przechodziliśmy ubezpieczeni własnemi linami, po wyrąbaniu stopni. Dn. 22 VI 1930. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Ostatnia partja Zawratu 2158 m.n.p.m. 22.VI.1930. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Spinaczka przy pomocy lin na Zamarłą Turnię. Aleksander - daj 0 no gazu. Dn. 22.VI.1930. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Spinaczka na Zamarłą Turnie 2189 m.n.p.m. Dn. 22.czerwca 1930. Fot. Józef Jarończyk por. Zakopane", "Po zejściu z Orlej Perci z tryumfem w oczach patrzyliśmy na szczyty i strome przełęcze z trudem przebyte. Dn. 22.VI.1930. Fot. Józef Jarończyk porucznik - Zakopane", "Z krawędzi pod Zamarłą Turnią na gładkiej eksponowanej ścianie znajduje się 8 metrowa drabina żelazna, która umożliwia zejście do Koziej Przełęczy. Orla Perć 22.VI.1930.". Dołączono wizytówkę por. Kazimierza Kużdowicza. Stan dobry.
Por. adm. Jan Kazimierz ORZECHOWSKI, s. Kazimierza, ur. 29 VII 1899 w Rajgrodzie. Zamordowany w Charkowie. Członek tajnego skautingu i Polskiej Organizacji Wojskowej. W Wojsku Polskim od 1918. Uczestnik wojny 1918–1921 w szeregach 1 pułku piechoty Legionów. Po wojnie służył w 20 i 9 baonach saperów, intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu IX, 5 baonie administracyjnym, 5 dyonie taborów. Mianowany por. ze starszeństwem 1 II 1921. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, medalami 1918–1921 i 10-lecia. Spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie. Dąb Pamięci posadzony w Bochni w 2013 roku. (biogram za: https://katyn-pamietam.pl/hero/4564).

Dwie pary w strojach regionalnych upozowane do pamiątkowej fotografii. Na odwrocie piecz.: "Władysław Wachulski Chochołów", "1937". Stan dobry.
W. Wachulski (1909-1974) - fotograf z Chochołowa całe życie związany z rodzinną miejscowością. Dokumentujący ważne wydarzenia (chrzciny, komunie, śluby, pogrzeby, zabawy, wydarzenia kościelne i państwowe) z życia górali z okolic Chochołowa, Witowa, Kościeliska, Zakopanego. Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach muzeum w Nowym Sączu i Zakopanem.

Widok na trzy budynki wybudowane w stylu zakopiańskim - łączące w sobie elementy tradycyjne góralskie, jak wysokie podmurówki, spadziste dachy kryte gontem z nowoczesnymi rozwiązaniami jak werandy czy większe przeszklenia. Na odwrocie ołówkowy napis identyfikujący. Stan dobry.

Panorama miasta z ośnieżonymi górami na drugim planie kompozycji. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład z odręczną dedykacją: "Kochanej Nauczycielce WPani Zofii Książek w dniu Imienin od Januszka Korbla. ucznia kl. 3.B. Zakopane. 15.5.44", "Fot. Korbel". Stan dobry.

Widok na najstarszy budynek uzdrowiska, wzniesiony w 1837 wg proj. Amelii z Ogińskich Załuskiej, powstały na potrzeby hrabiostwa Załuskich jako ich pałac letni. Na pierwszym planie kompozycji osoby wypoczywajace na ławeczce pod brzozą. W dolnym marginesie podkładu nadruk: "Józef Eder, Hotel Angielski we Lwowie.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy, ozdobny podkład. Pod zdjęciem, po ramką nadruk: "Z zastrz. rozpowszech: fotogr. Józef Eder". Na dolnym marginesie podkładu, w ozdobnej ramce wklejony pasek papieru w nadrukiem: "Stary Pałac". Niewielkie, miejscowe zaplamienia podkładu, poza tym stan bardzo dobry. Rzadkie.
J. Eder (1831-1903) – fotograf, działający głównie we Lwowie. Od 1861 do 1865 wraz z Bernhardem Brandem prowadził zakład w Hotelu Angielskim, przy ul. Karola Ludwika 15, z filiami w Jassach i Stanisławowie. Działał on – później tylko pod nazwiskiem Edera – do 1888 r., gdy wyburzono Hotel. W 1890 r. jego syn, Władysław Eder, otworzył wraz z I. Szulisławskim nowy zakład, w Hotelu Europejskim (w lokalu po atelier Edwarda Trzemeskiego), ale współpraca ta nie trwała długo i wkrótce Szulisławski zaczął prowadzić firmę samodzielnie. W 1888 roku Józef Eder otrzymał kartę przemysłową na prowadzenie atelier w Stanisławowie, przy ul. Sapieżyńskiej 9, które po jego śmierci prowadziła od 1913 r. Teofila Eder, a od 1923 także Władysław. Józef Eder zajmował się przede wszystkim wykonywaniem portretów; był również autorem zdjęć pejzażowych, dokumentalnych (powstańcy styczniowi), architektury, martwej natury. Fotografował m.in. Lwów (w 1871 r. wydał „Album osobliwości Lwowa”), Przemyśl, Rzeszów. Wykonał także serię zdjęć wszystkich stacji kolei krakowsko-lwowskiej. Brał udział w Wystawie Rolniczo-Przemysłowej w 1877 r. we Lwowie i na wystawie światowej w Wiedniu w 1873, gdzie otrzymał wyróżnienie. (Wikipedia).

W głębi najstarszy budynek uzdrowiska, wzniesiony w 1837 wg proj. Amelii z Ogińskich Załuskiej, powstały na potrzeby hrabiostwa Załuskich jako ich pałac letni. W dolnym marginesie podkładu nadruk: "Józef Eder, Hotel Angielski we Lwowie.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy, ozdobny podkład. Pod zdjęciem, po ramką nadruk: "Z zastrz. rozpowszech: fotogr. Józef Eder". Na dolnym marginesie podkładu, w ozdobnej ramce wklejony pasek papieru w nadrukiem: "Murawa przed pałacem.". Niewielkie, miejscowe zaplamienia podkładu, poza tym stan bardzo dobry. Rzadkie.
J. Eder (1831-1903) – fotograf, działający głównie we Lwowie. Od 1861 do 1865 wraz z Bernhardem Brandem prowadził zakład w Hotelu Angielskim, przy ul. Karola Ludwika 15, z filiami w Jassach i Stanisławowie. Działał on – później tylko pod nazwiskiem Edera – do 1888 r., gdy wyburzono Hotel. W 1890 r. jego syn, Władysław Eder, otworzył wraz z I. Szulisławskim nowy zakład, w Hotelu Europejskim (w lokalu po atelier Edwarda Trzemeskiego), ale współpraca ta nie trwała długo i wkrótce Szulisławski zaczął prowadzić firmę samodzielnie. W 1888 roku Józef Eder otrzymał kartę przemysłową na prowadzenie atelier w Stanisławowie, przy ul. Sapieżyńskiej 9, które po jego śmierci prowadziła od 1913 r. Teofila Eder, a od 1923 także Władysław. Józef Eder zajmował się przede wszystkim wykonywaniem portretów; był również autorem zdjęć pejzażowych, dokumentalnych (powstańcy styczniowi), architektury, martwej natury. Fotografował m.in. Lwów (w 1871 r. wydał „Album osobliwości Lwowa”), Przemyśl, Rzeszów. Wykonał także serię zdjęć wszystkich stacji kolei krakowsko-lwowskiej. Brał udział w Wystawie Rolniczo-Przemysłowej w 1877 r. we Lwowie i na wystawie światowej w Wiedniu w 1873, gdzie otrzymał wyróżnienie. (Wikipedia).

Widok na jaz na Bełkotce z tablicą pamiątkową poświęconą Karolowi hr. Załuskiemu, fundatorowi Zakładu Zdrojowego w Iwoniczu. W dolnym marginesie podkładu nadruk: "Józef Eder, Hotel Angielski we Lwowie.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy, ozdobny podkład. Pod zdjęciem, po ramką nadruk: "Z zastrz. rozpowszech: fotogr. Józef Eder". Na dolnym marginesie podkładu, w ozdobnej ramce wklejony pasek papieru w nadrukiem: "Pomnik". Na odwrocie napis identyfikujący ołówkiem: "Pomnik z 1855 roku ufundowany przez Załuskich (przy Małej Bełkotce)". Niewielkie, miejscowe zaplamienia podkładu, poza tym stan bardzo dobry. Rzadkie.
J. Eder (1831-1903) – fotograf, działający głównie we Lwowie. Od 1861 do 1865 wraz z Bernhardem Brandem prowadził zakład w Hotelu Angielskim, przy ul. Karola Ludwika 15, z filiami w Jassach i Stanisławowie. Działał on – później tylko pod nazwiskiem Edera – do 1888 r., gdy wyburzono Hotel. W 1890 r. jego syn, Władysław Eder, otworzył wraz z I. Szulisławskim nowy zakład, w Hotelu Europejskim (w lokalu po atelier Edwarda Trzemeskiego), ale współpraca ta nie trwała długo i wkrótce Szulisławski zaczął prowadzić firmę samodzielnie. W 1888 roku Józef Eder otrzymał kartę przemysłową na prowadzenie atelier w Stanisławowie, przy ul. Sapieżyńskiej 9, które po jego śmierci prowadziła od 1913 r. Teofila Eder, a od 1923 także Władysław. Józef Eder zajmował się przede wszystkim wykonywaniem portretów; był również autorem zdjęć pejzażowych, dokumentalnych (powstańcy styczniowi), architektury, martwej natury. Fotografował m.in. Lwów (w 1871 r. wydał „Album osobliwości Lwowa”), Przemyśl, Rzeszów. Wykonał także serię zdjęć wszystkich stacji kolei krakowsko-lwowskiej. Brał udział w Wystawie Rolniczo-Przemysłowej w 1877 r. we Lwowie i na wystawie światowej w Wiedniu w 1873, gdzie otrzymał wyróżnienie. (Wikipedia).

Widok na XIX-wieczny pałac wraz z budynkiem gospodarczym i w otoczeniu parkowym. Na odwrocie korespondencja, stemple i znaczki pocztowe. Stan dobry.
Dwór dzierżawiony był od około 1880 roku od książąt Druckich-Lubeckich,  w 1907 został sprzedany wraz z majątkiem. Budowę pałacu rozpoczęto w 1923 roku. Projekt dworu był autorstwa Edwarda Zakrzewskiego. Nowi właściciele wprowadzili się do niego dopiero zimą 1929/1930 roku. W 1929 roku właściciele ustawili w południowym narożu parku figurę Matki Boskiej. Między szosą, a parkiem zorganizowano sad owocowy i warzywnik. W 1944 mieszkańcy opuścili Opatów i osiedlili się w Opatkowicach k/Krakowa. Pałac w Jacentowie nie został zniszczony w czasie działań wojennych. Bezpośrednio po wyzwoleniu w 1945 roku urządzono w nim filię szpitala opatowskiego. Dużej ilości rannych i chorych nie mógł pomieścić niewielki szpital. Do Jacentowa odwożono lżej rannych i chorych, zapewniając podstawową opiekę pielęgnacyjną, a kontrolę stanu zdrowia zapewniali dojeżdżający lekarze. W następnych latach była tu 2-letnia szkoła rolnicza, Państwowy Ośrodek Maszynowy, firma PPU-Marol, filia fabryki na Żeraniu produkująca filtry do ciągników. Ostatnio była tu stacja diagnostyki pojazdów. W 1996 gmina Sadowie sprzedała [pałac] prywatnemu nabywcy. W odnowionym pałacu funkcjonował hotel "Magnat". Obecnie hotelik znajduje się w nowo wybudowanym budynku. (Informacje za: https://opatow.travel/informator_turystyczny/zabytki/palac_w_jacentowie).

Przedstawia fragment rynku z kościołem św. Wojciecha. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z fioletowym obramowaniem. Na prawym marginesie nadruk: "J. Krieger". Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Krieger Fotograf w Krakowie w głównym Rynku przy ulicy Sgo Jana w domu narożnym pod L 37.". Miejscowe, niewielkie zaplamienia poza tym stan dobry. Opis podobnego ujęcia w E. Gaczoł i T. Kwiatkowska "Ignacy Krieger", str. 21 - "Kościół św. Wojciecha to jedna z najstarszych świątyń w Krakowie, która według tradycji stanęła w miejscu, gdzie św. Wojciech w X wieku głosił kazania. Kościół, pierwotnie romański, w XVII i XVIII wieku przebudowany w stylu barokowym".
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860 r., gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1904) oraz córka Amelia.

Przedstawia północno-wschodnią elewację Sukiennic po przebudowie. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z fioletowym obramowaniem. Na prawym marginesie nadruk: "J. Krieger". Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Krieger Fotograf w Krakowie w głównym Rynku przy ulicy Sgo Jana w domu narożnym pod L 37.". Miejscowe, niewielkie zaplamienia poza tym stan dobry. Opis podobnego ujęcia w E. Gaczoł i T. Kwiatkowska "Ignacy Krieger", str. 43 - "Sukiennice po restauracji w latach 1875-1879 według projektu Tomasza Prylińskiego, w trakcie której wyburzono liczne przylegające przybudówki i kramy. Wzdłuż wschodniej i zachodniej elewacji dostawiono arkadowe podcienia".
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860 r., gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1904) oraz córka Amelia.

Przedstawia widok na kościół od strony północnej. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "J. Krieger". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z czarnym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Krieger Fotograf w Krakowie w głównym Rynku przy ulicy Sgo. Jana w domu narożnym pod L 37.". Stan dobry. Opis podobnego ujęcia w E. Gaczoł i T. Kwiatkowska "Ignacy Krieger", str. 25 - "Kościół Mariacki - najważniejsza parafialna świątynia dawnego Krakowa, której początki sięgają pierwszych lat XIII wieku".
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860 r., gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1904) oraz córka Amelia.

Przedstawia wylot ul. Floriańskiej w kierunku Barbakanu zamknięty bramą, przez którą prowadził reprezentacyjny wjazd do miasta. Po bokach bramy fragmenty muru obwodowego z nieistniejącymi obecnie neogotyckimi podcieniami. Na dolnym marginesie podkładu nadruk: "J. Krieger".  Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład z fioletowym obramowaniem. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "J. Krieger Fotograf w Krakowie w głównym Rynku przy ulicy Sgo. Jana w domu narożnym pod L 37." . Stan dobry.
I. Krieger (1820-1889) - fotograf krakowski, jeden z pionierów polskiej fotografii. Znany przede wszystkim z 'krajowidoków' - fotografii architektury, ulic i placów Krakowa. Był też autorem znakomitych portretów. Założył swoje atelier w 1860 r., gdzie chętnie fotografowali się krakowscy mieszczanie, mieszkańcy przedmieść, a później też galicyjscy chłopi. Stworzył m.in. serię zdjęć mieszkańców Galicji - mieszkańców podkrakowskich wsi, Żydów z Kazimierza, górali z Podhala, Pienin i Śląska Cieszyńskiego, Hucułów, Rusinów, a nawet Cyganów ze szczepu Kełderaszów, których tabor przejeżdżał w owym czasie przez Kraków. Dokumentował też życie miasta umieszczając na swych fotografiach przedstawicieli różnych zawodów. Fotografował obiekty sakralne i świeckie, detale architektoniczne, prace restauracyjne w Katedrze Wawelskiej i kościele Mariackim. Po jego śmierci zakład prowadził syn Natan (do 1904) oraz córka Amelia.

Fotografia reprod.: w J. Koziński "Fotografia krakowska w latach 1840-1914", str. 39, ilustr. 13 z opisem: "'Pamiątka z Krakowa', fot. wykonana przez W. Maliszewskiego: kościół Św. Piotra, kościół Św. Wojciecha, kopiec Kościuszki, kościół ba Skałce, Collegium Maius, kościół OO. Bernardynów, panorama Krakowa [od południa], kościół Św. Barbary, Barbakan, kościół Mariacki, Wawel od południa i od zachodu, katedra na Wawelu". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie nadruk: "W. Maliszewski w Krakowie". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Fotografował W. Maliszewski w Krakowie". Stan niemal bardzo dobry. Rzadkie.
W. Maliszewski (1836-1885) - dagerotypista, zawodowy fotograf działający w Krakowie w l. 1848-1880. Prowadził zakład dagerotypowy przy Małym Rynku 430 później przekształcony na fotograficzny. Następnie w 1856 otworzył zakład przy ul. św. Józefa III p., potem Nowy Świat nr 166 (ul. Straszewskiego 9). Od ok. 1870 do 1872 prowadził zakład przy Małym Rynku 432 wspólnie z M. Rzymkowskim. Był pierwszym stałym dagerotypistą i fotografem w Krakowie. Był autorem siedmiu zdjęć Rynku Głównego posiadających unikatową wartość poznawczą. Wykonywał zdjęcia stereoskopowe, wydawał zestawy tematyczne zdjęć architektonicznych, kalendarze fotograficzne za l. 1867-1868 z widokami miasta, zabytków, a także fotografii aktorskich.

Uczniowska orkiestra przed budynkiem. Na odwrocie odręcznie atramentem: "Kraków: Orkiestra gim. św. Anny 1903". Ubytki i załamania krawędzi.
I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego obecnie - dawne Gimnazjum św. Anny, znane również jako Kolegium Nowodworskie, Nowodworek - jedna z najstarszych istniejących i działających nieprzerwanie szkół średnich o charakterze świeckim. Założone w 1588 jako Kolegium Nowodworskiego. W 1818 z inicjatywy władz austriackich szkoła otrzymała imię św. Anny. W 1928 przywrócono nazwę pierwszego patrona Bartłomieja Nowodworskiego.

Przedstawia widok z wieży kościoła NMP. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "LA POLOGNE en images photogr. de J. Bułhak. No 4240 KRAKÓW / J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Jagiellońska 8 / La collection contient 6000 images / Copyright by J. Bułhak Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Ujęcie z góry. W głębi Sukiennic widoczny ogródek kawiarni Noworolskiego. W tle wieża ratuszowa i na horyzoncie kopiec Tadeusza Kościuszki. Na odwrocie piecz.: "Kolowca Stanisław Art. Fotograf Kraków Smoleńsk 9. Serja [niewypełnione] No 1 [...]". Stan dobry.
S. Kolowca (1904-1968) - miłośnik sztuki, znawca architektury i wybitny fotograf dokumentator. Uczeń A. Pawlikowskiego, absolwent szkoły graficznej w Wiedniu. Od 1945 dokumentalista Centralnej Agencji Fotograficznej. Od 1949 kierownik pracowni fotograficznej w Miejskim Muzeum Przemysłowo-Technicznym i Państwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Od 1949 członek ZPAF. Współpracował ze Stanisławem Muchą. Właściciel pracowni fotograficznej przy ul. Loretańskiej w Krakowie. Swym fotografiom dokumentacyjnym nadawał wybitne walory artystyczne. Prace artysty należą do klasyki fotografii zarówno pod względem jakości jak i wartości dokumentacyjnych. Jego dokumentacja fotograficzna obejmuje zbiory wszystkich większych muzeów w Polsce.

Prezydent RP i jego małżonka Maria Mościcka wiozą taczki z ziemią do sypania kopca dla uczczenia pamięci marszałka Polski Józefa Piłsudskiego. Obok prezydentowej widoczny adiutant prezydenta kpt. Józef Hartman. W tle licznie przyglądający się uczestnicy uroczystości. Na odwrocie piecz.: "Komitet Budowy Kopca Józefa Piłsudskiego / 5. wrz. 1935 / Wydział Wykonawczy w Krakowie". Stan dobry.

Artysta i licznie zgromadzona publiczność (ok. 12 tysięcy) na dziedzińcu wawelskim podczas koncertu w ramach obchodów Dni Krakowa. Całe honorarium z przedstawienia śpiewak przeznaczył na budowę gmachu Muzeum Narodowego. W lewym dolnym narożniku wycisk: "Agencja Fotograficzna 'Światowida'". Na odwrocie zaplamienia, poza tym stan dobry.

Inscenizacja wesela w krakowskim Barbakanie. Na odwrocie ołówkiem: "Dni Krakowa. Występy grup folklorystycznych w Barbakanie - wesele krakowskie w 1936 r.". W lewym dolnym narożniku wycisk: "Agencja Fotograficzna 'Światowida'". Stan dobry.

Widok na ul. Wielopole z samochodami i kierowcami czekającymi na nakład świeżej prasy. Na odwrocie naklejony pasek papieru z maszynopisowym tekstem: "Kraków - Pałac Prasy - Samochody". W lewym dolnym narożniku wycisk: "Agencja Fotograficzna 'Światowida'". Stan dobry.
Pałac Prasy – obecnie biurowiec, zabytkowy budynek znajdujący się w Krakowie, w dzielnicy I Stare Miasto na rogu ulic Wielopole 1 i Starowiślnej 2, na Wesołej. Pierwotnie gmach był domem handlowym wybudowanym w latach 1920–1922 dla SA „Bazar Polski”, przebudowany na siedzibę „Ilustrowanego Kuryera Codziennego”, później siedziba kilku redakcji pism lokalnych. (Wikipedia).

Przedstawia malowniczy pejzaż z widokiem na taflę krasowego jeziora z pniem drzewa na pierwszym planie kompozycji. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 3305. Nowogr Jez. Kromań [wpisane ołówkiem]. J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Orzeszkowej 3. 6000 obrazów fot. z całej Polski. Wszelkie prawa zastrzeżone", "Copyright by Jan Bułhak Wilno 1934", "Zbiory Dr. Mieczysława Orzechowicza". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Na pierwszym planie kompozycji widoczna dzielnica żydowska, w oddali Stare Miasto. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "La Pologne en images photogr. de J. Bułhak / J. Bułhak. Art. Phot. Wilno, Orzeszkowej 3. / Copyright by J. Bułhak 1937. / No "5240. Lublin Widok. ogólny" [wpisane ołówkiem]"; "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok od strony Starego Miasta z ulicy Grodzkiej na Bramę Grodzką, stanowiącej przejście w stronę Zamku oraz dzielnicy żydowskiej. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "La Pologne en images photogr. de J. Bułhak / J. Bułhak. Art. Phot. Wilno, Orzeszkowej 3. / Copyright by J. Bułhak 1937. / No "5336. Lublin ul. Grodzka" [wpisane ołówkiem]"; "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Narożniki lekko otarte, niewielkie zaplamienia na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na fragment ulicy Wałowej od strony Placu Halickiego. W centrum dominuje monumentalny secesyjny gmach zaprojektowany przez Alfreda Zachariewicza - siedziba Banku Lwowskiego. Obok od lewej sąsiadujący z bankiem narożny, jasny budynek zwieńczony hełmem, na którym mieścił się m.in. Ziemski Bank Kredytowy - Filia we Lwowie. W części parterowej kamienic widoczne liczne sklepy. Stan dobry.
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Widok na fragment placu od 1871 nazywanego Mariackim (dawniej Ferdynanda), obecnie Mickiewicza. W centrum pomnik Adama Mickiewicza, a wokół niego licznie zgromadzeni uczestnicy demonstracji. W części parterowej kamienic widoczne liczne modne sklepy, na wprost widok na znaną restaurację Mariana Lasockiego. Stan dobry.
obecnie plac Mickiewicza – wcześniej plac Ferdynanda, choć nazywany placem Mariackim już od 1862 kiedy stanęła na jego środku figura Najświętszej Panny Maryi. Oficjalna nazwa Plac Mariacki nadana od 1871 uchwałą rady miejskiej przy porządkowaniu przestrzeni miejskiej. Wokół placu skupione zostały hotele, sklepy, kawiarnie, księgarnie, redakcje. Obecnie centralny punkt placu zajmuje pomnik Adama Mickiewicza, uważany za najpiękniejszy we Lwowie, odsłonięty w październiku 1904 roku.
M. Münz (Max) vel Markus Mordche (1878-1937) – „w l. 1925-1928 prowadził wspólnie z Samuelem Nickiem atelier fotograficzne przy ul. Batorego 32 (Kniazia Roman); w l. 1904-1908 atelier ‘Elwira’ przy ul. Kopernika. W 1910 r. Münz otworzył własne atelier przy ul. Jagiellońskiej 15 (Hnatiuka), które prowadził do końca życia (w 1937 r. atelier przeszło na jego wdowy Aurelii). Jednocześnie Münz brał udział w innych przedsiębiorstwach lub zakładał nowe. Tak, w l. 1912-1914 przy ul. Batorego 12  funkcjonował Artystyczno-Cynkograficzny Zakład ‘Marek Münz i Spółka’; w l. 1921-1924 Münz kierował atelier fotograficznym zmarłego S. Klaftena przy ul. Jagiellońskiej 11; w 1927 r. do spółki z dawnym kolegą S. Nickiem prowadził atelier ‘Mimoza’ przy ul. Karola Ludwika 35. W tym samym roku otworzył on jeszcze jedno własne atelier fotograficzne ‘Diana’ w centrum handlowym przy ul. Leona Sapiehy 34 (S. Bandery). M. Münz był autorem licznych fotografii z widokami Lwowa, często drukował swoje prace w lwowskich czasopismach.” (biogram za: I. Kotłobułatowa „Lwów na fotografii 1860-2006”. Lwów 2008, s. 304).

Zdjęcia we wspólnej kopercie z odręcznym atramentowym napisem: "Tadeusz Wilczyński (zbiory) / Lwów, okupacja". Stan dobry.
Tadeusz Wojciech Wilczyński (1888-1981) - polski botanik, profesor, znawca flory Karpat Wschodnich. Ukończył gimnazjum w Bochni, następnie studiował filozofię na Uniwersytecie Lwowskim (1908-1912), w Krajowej Szkole Ogrodniczej w Wólce Kapitańskiej pod Lwowem (1908-1909) i w Akademii Rolniczej w Dublanach (1912-1913). W latach 1912–1920 był asystentem w Stacji Chemiczno-Rolniczej Akademii Rolniczej w Dublanach, w latach 1920-1922 asystentem Zakładu i Ogrodu Botanicznego przy Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w latach 1922-1929 asystentem (później adiunktem) Państwowej Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. W 1926 uzyskał stopień doktora. W późniejszych latach prowadził wykłady i ćwiczenia zarówno na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej (z botaniki w l. 1923-1927) jak i na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego (z botaniki i farmakognozji w l. 1932-1939). Na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego objął kierownictwo Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Ogrodu Doświadczalnego Roślin Lekarskich. Pracował także jako kustosz w dziale botanicznym Muzeum Przyrodniczego im. Dzieduszyckich we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej czynnie uczestniczył przy odbudowywaniu zniszczonej Stacji Botaniczno-Rolniczej na Pożyżewskiej w Czarnohorze, będącej Połoninowym oddziałem Stacji Botaniczno-Rolniczej we Lwowie. Wznowiła ona swoją działalność dopiero w 1923 roku. W 1929 założył we Lwowie, przy ul. Piekarskiej – na działce o powierzchni 5,5 hektara – Ogród Roślin Leczniczych, stanowiący zaplecze do badań dla Katedry Farmacji Uniwersytetu Lwowskiego. Badał roślinność Karpat Wschodnich i Podola. Odkrył na tych terenach kilka nowych gatunków o dużym znaczeniu dla nauki. Członek lwowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Botanicznego i Polskiej Akademii Umiejętności. Autor m.in. Zapisków florystycznych z Karpat Pokuckich, publikował m.in. w czasopiśmie Krajobrazy roślinne Polski (wydawnictwo Kasy Imienia Mianowskiego). Po 1945 i wysiedleniu Polaków ze Lwowa udało mu się pozostać w mieście. Decyzją Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego ZSRR, z 25 grudnia 1948 uzyskuje stopień doktora nauk, który odpowiadał habilitacji. Odbyło się to na podstawie dorobku ocenionego przez komisję atestacyjną. Na podstawie innej decyzji z tego samego dnia, został mianowany profesorem nauk biologicznych i kierownikiem katedry farmakognozji. W latach 1946–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Farmacji Lwowskiego Instytutu Medycznego. W 1963 r. Wilczyński przyjechał do Krakowa i odwiedził rodzinę w Bochni. Była to już jego ostatnia wizyta w Polsce. W 1964 przeszedł na emeryturę. Był ostatnim żyjącym uczniem pioniera ochrony przyrody w Polsce prof. Mariana Raciborskiego. Swoje zbiory zgromadzone podczas pracy zawodowej przekazał do Instytutu Biologii PAN w Krakowie na potrzeby nauki polskiej. Nie założył rodziny. Zmarł w samotności we Lwowie i został pochowany na nekropolii Łyczakowskiej. (Wikipedia).

Widok na bryłę pałacu. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Pałac w Mikulińcach (dawniej własność rodów Konopków i Reyów) to klasycystyczno-empirowa rezydencja położona w obwodzie tarnopolskim na Ukrainie. Słynie z reprezentacyjnej architektury oraz długiej historii, pełniąc obecnie funkcję sanatorium. Obiekt został wzniesiony przez Potockich w sąsiedztwie tamtejszego zamku. Współczesny kształt zawdzięcza austriackiemu baronowi Piotrowi Konopce oraz jego synowi Janowi (przełom XVIII i XIX wieku), którzy przebudowali go na modłę empirową. Ostatnią polską właścicielką dóbr była hrabianka Józefa Rey. Pałac reprezentuje styl empire. Choć w przeszłości był dwukrotnie niszczony (m.in. w latach 1918–1919), zachował swój dawny układ oraz reprezentacyjny charakter. Obecnie w dawnych wnętrzach pałacowych mieści się zakład balneologiczny – sanatorium. (AI).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Na szczególną uwagę zasługuje imponujące trofeum - wieniec (poroże). Zdjęcia bez piecz. fotografa. Na odwrocie jednego z nich odręczny atramentowy napis identyfikujący zapewne ręką fotografa: "Rykowisko w Popadyńcu [?] - trofeum. Fot. W. Puchalski". Stan dobry.
W. Puchalski (1909-1979) - przyrodnik, myśliwy, fotografik, reżyser filmów przyrodniczych. Zarażony pasją fotografowania od wczesnych lat dziecięcych. W wieku czternastu lat otrzymał pierwszy aparat fotograficzny od swego dziadka Hieronima Sykory. Uczęszczał do XII Gimnazjum Państwowego we Lwowie, następnie do Korpusu Kadetów nr 1. Służbę wojskową odbył w podchorążówce artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1933 rozpoczął studia na Akademii Rolniczej w Dublanach i zakończył je uzyskując dyplom inżyniera agronoma. W l. 1933-1936 pracował jako asystent prof. Witolda Romera w Katedrze Fotochemii Filmotechniki Polskiej. W 1937 został asystentem prof. Kazimierza Wodzickiego w Katedrze Anatomii i Fizjologii Zwierząt SGGW W Warszawie. W 1936 zorganizował pierwszą w Polsce wystawę o tematyce przyrodniczo-myśliwskiej. Stał się znanym fotografem, otrzymywał wiele zamówień do czasopism krajowych i zagranicznych. Sześciokrotnie zdobywał pierwsze miejsce w konkursach fotograficznych organizowanych przez redakcję "Łowca Polskiego". W kampanii wrześniowej brał udział jako porucznik artylerii. Podczas II wojny św. (1940-1944) pracował jako leśniczy w majątku Brzóza (pow. tarnobrzeski). Współpracował z partyzantką w Puszczy Sandomierskiej. Po wojnie osiadł w Krakowie. W 1946 organizował krakowski Instytut Filmowy. Od 1949 pracował w Instytucie Zootechniki Uniwersytetu Jagiellońskiego tworząc dział dokumentacji fotofilmowej. Od 1956 aż do końca życia współpracował z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi. Wziął udział w dwóch wyprawach na Spitsbergen (1957, 1958), zaś w 1978 brał udział w wyprawie zorganizowanej przez Polską Akademię Nauk na Antarktykę, podczas której zmarł w trakcie wykonywania zdjęć na Wyspie Króla Jerzego. Dwukrotnie żonaty, druga żona Alana Gröo. W l. 1947-1979 nakręcił kilkanaście filmów i wydał kilkadziesiąt książek o tematyce przyrodniczej. Za swą pracę został kilkukrotnie nagrodzony w Polsce i za granicą, a także odznaczany, m.in.: Krzyżem Kawalerskim, Krzyżem Komandorskim Polonia Restituta.

Na ujęciach m.in. właściciele Oppeln-Bronikowscy i ich goście we dworze, przed dworem, w parku. Na odwrocie odręczne identyfikujące napisy, m.in.: "Nieciesławice. maj. Bronikowskich", "Nieciesławice - siedziba Bronikowskich", "Nieciesławice 1933 r. Polowanie", "Nieciesławice. własn. Bronikowskich", "Nieciesławice 6/XI 37 r.", "Nieciesławice woj. Kieleckie własn. Bronikowskich Helena i Maria Bronikowskie Janusz Zdzitkowski". Na odwrotach ślady po odklejeniu z albumu, krawędzie otarte i miejscami załamane.
Nieciesławice – wieś położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Tuczępy. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Nieciesławice wieś wymieniona przez Jan Długosza w „Liber Beneficiorum” jako „Naczasslawicze”. Według jego opisu były tu łany kmiece z których dziesięcina oddawana była do Tuczęp. Tu wychowywał się Hugo Kołłątaj, znakomity mąż stanu i publicysta z epoki sejmu czteroletniego i powstania kościuszkowskiego 1794 r. W wieku XIX wieś w powiecie stopnickim, gminie i parafii Tuczępy położona na lewo od drogi bitej ze Stopnicy do Staszowa, o 8 wiorst od Stopnicy. W 1827 r. było domów 23, mieszkańców 207. W roku 1883 folwark i wieś Nieciesławice posiadały rozległość 625 mórg. W uprawach stosowano płodozmian 6 i 8 polowy.Według danych ze spisu powszechnego z roku 1921 w folwarku Nieciesławice było 5 budynków 48 mieszkańców, natomiast we wsi Nieciesławice 43 budynki zamieszkałe przez 234 mieszkańców w tym 6 pochodzenia żydowskiego. Obecnie istnieją pozostałości parku dworskiego z XIX w., wpisane do rejestru zabytków nieruchomych. (Wikipedia).
W miejscowości znajdował się wybudowany w XIX w. w miejscu drewnianego dwór dla właścicieli Oppeln-Bronikowskich. Bywał w nim Stefan Żeromski, opisując wizytę w swoich „Dziennikach”. We dworze znajdowała się znakomita biblioteka. Więcej o dworze i rodzinie właścicieli na: http://www.polskiezabytki.pl/m/obiekt/5460/Niecieslawice/.

Widok na ratusz i przechodniów. Na odwrocie liczne piecz., m.in. prasowe oraz piecz. autorska: "J. Bułhak Art. Fotografik Warszawa 32,. Krasińskiego 18", "Prawa [...]" oraz napis ołówkiem: "Olsztyn - ratusz". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na fragment dziedzińca. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Pałac Radziwiłłów (ukr. Олицький замок) – pałac wzniesiony w Ołyce w latach 1540–1564 przez ks. Mikołaja Radziwiłła, zwanego Czarnym, marszałka i kanclerza wielkiego litewskiego oraz kasztelana wileńskiego. Około 1640 r. kolejny ordynat ołycki ks. Albrycht Stanisław Radziwiłł, rozbudował pałac w stylu renesansowym, otoczył murami na rzucie prostokąta, z czterema charakterystycznymi bastionami w narożnikach. W latach 1740–1760 pałac został gruntownie przebudowany przez ks. Michała Radziwiłła zwany Rybeńko, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego. Stworzono wówczas reprezentacyjną budowlę książęcą w stylu barokowym, pozbawioną cech obronności. W salach pałacu był duży zbiór dzieł sztuki, pamiątek historycznych, stylowych mebli, portretów Radziwiłłów, makat i gobelinów, biblioteka i zbrojownia. W czasie II wojny światowej bogate zbiory pałacu uległy obrabowaniu, część ocalałych zbiorów przejęło Muzeum w Łucku. Od 1945 r. w pałacu mieści się szpital psychiatryczny. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok na bramę wjazdową i fragment elewacji pałacu. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. i napis identyfikujący ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Zamek Podhorecki albo zamek Koniecpolskich (ukr. Підгорецький замок) – posiadający cechy obronne pałac w Podhorcach na Ukrainie. Został wzniesiony w I połowie XVII wieku dla hetmana Stanisława Koniecpolskiego. Zespół zamkowy w Podhorcach obejmuje pałac, kościół św. Józefa i Podwyższenia Krzyża Świętego oraz ogrody pałacowe, składające się z części tarasowej, krajobrazowej i ogrodu regularnego, położonego między pałacem a kościołem. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok zewnętrzny zamku od północy. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. i napis identyfikujący ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Zamek Podhorecki albo zamek Koniecpolskich (ukr. Підгорецький замок) – posiadający cechy obronne pałac w Podhorcach na Ukrainie. Został wzniesiony w I połowie XVII wieku dla hetmana Stanisława Koniecpolskiego. Zespół zamkowy w Podhorcach obejmuje pałac, kościół św. Józefa i Podwyższenia Krzyża Świętego oraz ogrody pałacowe, składające się z części tarasowej, krajobrazowej i ogrodu regularnego, położonego między pałacem a kościołem. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok od strony ogrodów. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Zamek Podhorecki albo zamek Koniecpolskich (ukr. Підгорецький замок) – posiadający cechy obronne pałac w Podhorcach na Ukrainie. Został wzniesiony w I połowie XVII wieku dla hetmana Stanisława Koniecpolskiego. Zespół zamkowy w Podhorcach obejmuje pałac, kościół św. Józefa i Podwyższenia Krzyża Świętego oraz ogrody pałacowe, składające się z części tarasowej, krajobrazowej i ogrodu regularnego, położonego między pałacem a kościołem. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Uczestnicy zakończonego polowania na zające pozujący do pamiątkowej fotografii. Wśród nich widoczny m.in.: Karol Bocheński, syn Elżbiety Bocheńskiej. Na pierwszym planie pokot - uroczyste ułożenie upolowanej zwierzyny. Miejscowe otarcia.

Widok na zabudowania. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Zamek w Pomorzanach – pierwszą warownię wzniósł w latach 1340–1350 Mikołaj Świnka na ziemiach, które nadał mu król Kazimierz Wielki. Warownia powstała nad rzeką Złota Lipa wśród licznych stawów, które wzmacniały obronność budowli. W XV w. właścicielem zamku został Zygmunt Sieniński z Oleśnicy, kasztelan trembowelski. […] Po śmierci Jakuba Sobieskiego, jego córka Maria Karolina księżna de Bouillon w 1740 r. sprzedała zamek Michałowi Kazimierzowi Radziwiłłowi, spokrewnionemu z Sobieskimi. Nowy właściciel niezbyt dbał o budowlę, która powoli zaczynała niszczeć. Zamek bardzo podupadł w wyniku pożaru w 1771 r. Od Hieronima Radziwiłła zamek odkupił Stanisław Pruszyński, kasztelan owrucki, później żytomierski. Po jego śmierci zamek należał do Józefa, a następnie Gabriela Erazma Pruszyńskiego. W dniu 10 maja 1876 roku podpisano umowę, na mocy której za 450 tys. guldenów majątek wraz z zamkiem kupił Stanisław hr. Potocki. Po nim zamek należał do hr. Romana Potockiego, którego syn Jerzy Potocki, dyplomata RP, odnowił zamek po zniszczeniach z czasów I wojny światowej i wzorowo utrzymywał posiadłość do 17 września 1939 r. Po wojnie (w okresie Ukraińskiej SRR) do lat 70. XX w. w zamku mieściła się szkoła. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

W głębi widoczny renesansowy Odwach z dwiema cylindrycznymi wieżyczkami zwieńczonymi kopułami oraz wieża ratusza z zegarem. Na pierwszym planie kompozycji targowisko ze straganami, na których prezentują warzywa, owoce i inne produkty sprzedający w otoczeniu licznie zgromadzonych kupujących. Na uwagę zasługuje widoczna przed kadrem trakcja tramwajowa oraz reklamy na kamienicach, np. „A. SZCZERBIŃSKI – Założony 1855”, „Lisiecki i S-ka”; z lewej widoczny również gęsto oblepiony afiszami słup ogłoszeniowy. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No Poznań Ratusz  [wpisane atramentem]  / J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Poza lekkimi otarciami narożników stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na dwuwieżową fasadę barokowego kościoła i przylegającego do niego klasztoru. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No POZNAŃ BERNARDYNI / J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Poza lekkimi otarciami narożników stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na znajdującą się po prawej (wschodniej) stronie figurę (rzeźbę autorstwa Georges’a Morina (1874–1950)) "Dramat" przedstawioną jako mężczyzna (młody Dionizos, grecki bóg teatru) z wieńcem laurowym na skroniach, kroczący z panterą lub lampartem przy boku. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No Poznań (Posen) Fragment Theátre [wpisane atramentem] / J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Poza lekkimi otarciami narożników stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na fragment drewnianych zbudowań parterowego dworu z przeł. XVIII I XIX w. wybudowanego w stylu "narodowym", pokrytego wysokim, łamanym dachem. W centrum dolnego fragmentu kompozycji napis: "Probołowice". Niewielkie miejscowe załamania, stan ogólny dobry. Więcej na: https://www.polskiezabytki.pl/m/obiekt/11036/Probolowice/.

Widok od zabudowania pałacowe od strony parku. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Miejscowe zaplamienie w prawym górnym narożniku, poza tym stan dobry.
Zamek w Pszczynie to dawna, neobarokowa rezydencja magnacka położona w centrum miasta. Słynie z unikatowego, historycznego wystroju wnętrz, apartamentów cesarza Wilhelma II oraz powiązania z postacią słynnej księżnej Daisy. Historia: Pierwszy zamek obronny w tym miejscu powstał w XV wieku. Obecny, majestatyczny kształt rezydencja zawdzięcza gruntownej przebudowie z lat 1870–1876, przeprowadzonej w stylu neobarokowym. Wnętrza: W odróżnieniu od wielu polskich zamków, obiekt przetrwał II wojnę światową bez większych zniszczeń. Dzięki temu zachowało się w nim ok. 80% oryginalnego wyposażenia, w tym zabytkowe meble, dzieła sztuki oraz trofea myśliwskie. Otoczenie: Pałac otoczony jest rozległym Parkiem Zamkowym w stylu angielskim o powierzchni 156 hektarów. Aktualna funkcja: Od 1946 roku w murach pałacu działa Muzeum Zamkowe w Pszczynie. (AI).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Grupa wizytujących gości upozowana do pamiątkowej fotografii przed budynkiem. Na odwrocie piecz.: "Zbiorowa Hodowla i Produkcja Nasion pastewnych A. Dobrzański Sp. z ogr. odp. w Krakowie Zakład Hodowli Roślin [Braci Kleszczyńskich - dopisane odręcznie] w Radziemicach, Wojew. Kieleckie P. I T. Kocmyrzów, dla Radziemic". Stan dobry.
Hodowla Roślin Braci Kleszczyńskich - przedsiębiorstwo wraz ze stacjami hodowlanymi działające w latach 1922-1958. Bracia Bogusław, Edward i Józef Kleszczyńscy jako wykształceni (ukończyli Hochschule für Bodenkultur w Wiedniu) ziemianie współpracowali z profesorami nauk rolniczych, użyczając ziemi do doświadczeń m.in. Adamowi Prażmowskiemu, Tadeuszowi Ruebenbauerowi. Powadzili wzorowe gospodarstwa, przyjmowali wycieczki naukowe profesorów i studentów, uczyli chłopów rolnictwa dając im zatrudnienie. Zygmunt Mazurkiewicz na początku swej pracy pt. „ Hodowla roślin i gospodarstwa nasienne Braci Kleszczyńskich” pisze: „Gospodarstwa rolne Braci Kleszczyńskich położone są w południowej części powiatu miechowskiego, w Województwie Kieleckim, i obejmują następujące majątki: Skrzeszowice i Polanowice, własność Bogusława Kleszczyńskiego, obszar roli 715,61 ha; Radziemice własność Edwarda Kleszczyńskiego, obszar roli 392 ha; Jakóbowice i Stogniowice, własność Józefa Kleszczyńskiego, obszar roli 411,64 ha.”.

Widok zewnętrzny. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Zamek Lubomirskich w Równem – zbudowany w XV w. przez księżnę Marię Nieświecką. W XVIII wieku przebudowany na pałac przez ród Lubomirskich. Księżna Maria Nieświecka, żona ks. Semena Wasilewicza Nieświeckiego, rozpoczęła w Równem budowę zamku. Po 1507 r. zamek się spalił i ks. Maria postanowiła postawić nowy. W lustracji zamków wołyńskich z 1545 r. Równe występuje jako własność królewska, którą dzierżawili ks. Kurcewicz i ks. Bułycha. Na początku XVIII w. po pożarach i najazdach Szwedów i Rosjan tylko zamek, dawnej fundacji ks. Nieświeckiej, utrzymywany przez ks. Ostrogskich był w dobrym stanie. Jerzy Aleksander Lubomirski, hrabia na Wiśniczu i Jarosławiu przebudował dawny zamek w Równem, spalony w 1694 r., na pałac. Budowla wykończona została dopiero przez syna wojewody, ks. Stanisława, który dzieląc się majątkiem po ojcu z bratem Józefem, otrzymał w 1738 r. m.in. Równe. Książe Józef Lubomirski, syn Stanisława, przerobił i ozdobił dawny zamek ostatecznie przekształcony na pałac i urządził wspaniałe ogrody. Pałac wznosił się na wyspie i flankowały go dwie boczne drewniane oficyny. Na wyspę prowadziły dwa mosty (w tym zwodzony). W przylegającym parku wznosiła się tzw. Świątynia Wspomnień, Świątynia Gotycka, Grota, Wzgórze Wezuwiusza, Strażnica Angielska, a także m.in. oranżeria, stajnie, maneż. Pod koniec 1792 r. przez parę dni w pałacu gościł Tadeusz Kościuszko. Za czasów Fryderyka Lubomirskiego – syna Józefa pałac podupadł, ponieważ książę w 1817 roku przeprowadził się do pałacyku "Na Górce" we wschodniej części miasta. Po 1835 roku na terenie dawnego ogrodu pałacowego wzniesiono budynek Gimnazjum Łuckiego, które przeniesiono do Równego z Klewania z inicjatywy Fryderyka Lubomirskiego. W 1844 roku Kazimierz Lubomirski przekazał pałac na potrzeby szkolnictwa. Wykonany w 1845 opis pałacu wskazywał, że obiekt był w złym stanie, np. nie było szyb w oknach i odpadał tynk ze ścian. Władze oświatowe nie mając pieniędzy na remont, w 1859 roku oddały gmach z powrotem Kazimierzowi Lubomirskiemu. W latach 80. XIX wieku pałac był opisywany jako zrujnowany. W okresie międzywojennym w sali balowej organizowano wieczory muzyczne i artystyczne oraz zaczęły być organizowane wystawy i spektakle. Pałac spłonął w roku 1927, co w wyniku pozbawienia go dachów, doprowadziło do szybkiego niszczenia murów. We wrześniu 1939 roku rozpoczęła się okupacja Równego przez Związek Radziecki, podczas której podjęto decyzję o wysadzeniu murów pałacu, co zrealizowano w kwietniu 1940 roku. Nadal istniejące pozostałości pałacu zburzono w latach 60. XX wieku. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok zewnętrzny siedziby Sądu Okręgowego znajdującego się w empirowym pałacyku ks. Lubomirskich (znanym także jako pałacyk „Na Górce”), który wzniesiono około 1840 roku. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

W centrum kompozycji widok na sopockie molo - drewniany pomost spacerowy prowadzący w głąb morza, na którym gromadzą się popołudniową porą kuracjusze. Po bokach przylegające symetrycznie do wejścia drewniane pawilony. W centrum maszt flagowy z powiewającą flagą. Na pierwszym planie widoczne są rozstawione na wolnym powietrzu stoliki kawiarniane. Odbitka naklejona na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "Danzig", na lewym: "Zoppot, Colonaden mit Steg. Photographie, Druck und Verlag R. Th. Kuhn, Danzig". W prawym narożniku dolnego marginesu kliszy: "N 144 Kuhn 95. Danzig". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Widok na zabudowania. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Pałac w Strusowie (dawniej należący m.in. do rodziny Gołuchowskich) to klasycystyczna rezydencja z XVIII wieku, położona nad rzeką Seret w obwodzie tarnopolskim na Ukrainie. Obecnie obiekt niszczeje i jest zamknięty dla zwiedzających, będąc dawną siedzibą internatu. (AI).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok zewnętrzny jednej z najstarszych karczm w Europie, założonej w 1489 i działającej nieprzerwanie nawet w czasach wojen i zaborów. Miejscowe załamania i zaplamienia. Ciekawy artykuł w temacie: https://plus.expressbydgoski.pl/gospoda-pod-modrym-fartuchem-uratowana-przetrwala-wojny-zabory-prl-i-zaraze/ar/c15-15571763.

Widok zewnętrzny dawnej fary Nowego Miasta Torunia, położonej przy wschodnim narożniku Rynku Nowomiejskiego. W prawym dolnym narożniku wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLSKA w obrazach fotogr. J. Bułhaka No 4414 Toruń Kośc. św. Jakóba [wpisane atramentem] / J. Bułhak, Art/ Fot. Wilno, Jagiellońska 8 / 6000 obrazów fot. z całej Polski / [...]" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Niewielkie otarcia narożników, poza tym stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Malowniczy widok na rzekę z romantycznym ujęciem światła i most kolejowy prowadzący do miasta w oddali. W prawym dolnym narożniku wycisk: "Jan Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No 4409 Wisła pod Toruniem [wpisane atramentem] / J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Zaplamienia na prawym marginesie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na miasto. Na odwrocie piecz.: "Fot. Zdzisław Marcinkowski [...]" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem. Stan dobry.
Z. Marcinkowski (1881-1944?) - warszawiak, którego pasją była fotografia. Fotografował głównie Warszawę, nie tylko ważne wydarzenia i zabytki architektoniczne, ale i podwórka, kamieniczki, sienie, staromiejskich straganiarzy, rzemieślników, życie uliczne. Wykonał też wiele zdjęć różnych miast Polski. Był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. W czasie wojny działał w konspiracji, a w czasie powstania warszawskiego fabrykował dokumenty dla podziemia. Aresztowany i wywieziony do Oświęcimia.

Widok na fontannę ze statuetką flisaka grającego na skrzypcach - rzeźbę projektu berlińskiego rzeźbiarza urodzonego w Toruniu - Georga Wolfa i znajdująca się w zachodniej części Rynku Staromiejskiego, pomiędzy Ratuszem Staromiejskim, a kościołem św. Ducha. W prawym dolnym narożniku wycisk: "ZM". Na odwrocie piecz.: "Fot. Zdzisław Marcinkowski". Stan bardzo dobry.
Z. Marcinkowski (1881-1944?) - warszawiak, którego pasją była fotografia. Fotografował głównie Warszawę, nie tylko ważne wydarzenia i zabytki architektoniczne, ale i podwórka, kamieniczki, sienie, staromiejskich straganiarzy, rzemieślników, życie uliczne. Wykonał też wiele zdjęć różnych miast Polski. Był członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Fotograficznego. W czasie wojny działał w konspiracji, a w czasie powstania warszawskiego fabrykował dokumenty dla podziemia. Aresztowany i wywieziony do Oświęcimia.

Widok na świątynię wybudowaną w Wambierzycach na początku XVIII w. w miejscu drewnianej kaplicy z 1263. Powstanie w miejscowości sanktuarium maryjnego związane jest z XII-wiecznym przekazem, wedle którego niewidomy Jan z Ratna miał w tym miejscu odzyskać wzrok, a jego oczom miała ukazać się postać Matki Bożej. Zdjęcie naklejone na kartonowy podkład. Na odwrocie odręczne ołówkowe zapiski. Stan dobry.
Wambierzyce (niem. Albendorf, czes. Vambeřice) - wieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Radków. Ośrodek pielgrzymkowy i turystyczny, zwany śląskim Jeruzalem. (Wikipedia).

Widok na reprezentacyjną ulicę miasta - Krakowskie Przedmieście. W centrum kompozycji widoczny wodotrysk (fontanna) zaprojektowana przez Józefa Orłowskiego i Alfonsa Grotowskiego i uruchomiona w 1866. Stała w tym miejscu do 1897, ustępując miejsca budowie pomnika Adama Mickiewicza. Z prawej strony kompozycji widoczny w tle Pałac Namiestnikowski w tle, zaś z lewej zabudowa Krakowskiego Przedmieścia - rząd wielopiętrowych kamienic. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu naklejka z nadrukiem: "Widoki Warszawy". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Zakład Fotograficzny Jana Mieczkowskiego w Warszawie". Stan bardzo dobry. Zdjęcie należy do rzadko dziś spotykanych ujęć stereoskopowych fotografa z cyklu: 'Widoki Warszawy".
J. Mieczkowski (1830-1889) - jeden z największych i najlepszych fotografów XIX w., konkurujący z Beyerem, wędrowny dagerotypista, wybitny portrecista (za swe portrety otrzymał wyróżnienie na Wystawie Powszechnej w Londynie w 1862 r.). Nagradzany na licznych salonach fotograficznych w Europie i Azji. Pierwszy zakład otworzył w 1847 r., od 1861 firma mieściła się przy rogu Senatorskiej i Miodowej. W 1887 wykonał zdjęcie Tytusa Chałubińskiego i Heleny Modrzejewskiej.

Widok na fasadę jednej z najstarszych warszawskich świątyń i dzwonnicę z tarczą zegarową po prawej stronie. Na pierwszym planie kompozycji widoczni przechodnie. Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na odwrocie reklamowa winieta z nadrukiem: "W. Twardzicki Niecała No 12 w Warszawie", piecz. i napisy identyfikujące atramentem. Stan dobry. Rzadkie zdjęcie fotografa słynącego z ujęć portetowych.
W. Twardzicki (1837-1902) - warszawski fotograf, portrecista. W 1863 r. uruchomił zakład w skrzydle Pałacu Błękitnego od strony ul. Żabiej 4, który od ok. 1873 przejął Bronisław Marion. Następnie prowadził atelier przy ul. Niecałej 12 w latach 1873-1900 i przy ul. Nowy Świat 46 w latach 1900-1907. Po śmierci w roku 1902 zakładem opiekowała się przez 5 lat Aniela Twardzicka.

Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Na dolnym prawym marginesie podkładu nadruk: "11806, Swine dealers in Poland, Russia", "Copyright 1897, by B. W. Kilburn". Na odwrocie reklamowa winieta zakładu z nadrukiem: "Photographed and Published by B. W. Kilburn, = Littleton, N. H.". Stan dobry. Zdjęcie należy do rzadko dziś spotykanych ujęć stereoskopowych wydanych przez amerykańską firmę braci Kilburn, z rzadkiego ujęcia wykonanego przez Melecjusza Dutkiewicza. 
Polecamy obszerny artykuł w temacie autorstwa Ryszarda Bogdziewicza opublikowany w periodyku "Filokartysta. Rocznik poświęcony fotografii i pocztówce", r. 17, nr 19 z 1924, str. 59-67.
M. (Meletiusz) Dutkiewicz (1836-1898) - „inż. chemik, fotograf zawodowy, ur. we wsi Sołuków, pow. dolińskiego, woj. stanisławowskiego, z ojca księdza unickiego, ukończył gimnazjum w Buczaczu. Mając lat 17 wstąpił w r. 1853 w Wiedniu do Wyższej Szkoły Technicznej, którą ukończył w r. 1858. Był następnie profesorem szkoły realnej w Wiedniu. Pod wpływem van Monchhovena poświęcił się fotografii, wstąpił do zakładu L. Angerera i wkrótce stał się jego głównym asystentem. W r. 1861 na żądanie króla szwedzkiego Karola XV Angerer wysłał D-a do Sztokholmu. Tam przez rok D. wykonywał różne zdjęcia na dworze. W dowód uznania otrzymał od króla przy odjeździe złoty medal. Robił następnie dla Angerera zdjęcia przez całe lato w Karpatach, Beskidach i Tatrach. W r. 1865 sprowadził go K. Beyer do Warszawy. W r. 1866 D. do spółki z Klochem otworzył przy Krak. Przed. 7 zakład fotograficzny, który się świetnie rozwinął. W r. 1869 D. wszedł prócz tego w spółkę z K. Beyerem i po odbyciu kilkumiesięcznej praktyki w Monachium uruchomił światłodrukarnię. W swym zakładzie wykonał szereg wybornych fotokopii, jak ‘Rybik’, preser Tow. Zach. Sztuk Piękn., ‘Albumy gnieźnieńskie’, ‘Album Kopernika’ i inne. Włożony w światłodrukarnię duży nakład spowodował załamanie się dobrze prosperującego zakładu fotograficznego. Potem D. uruchomił fabrykę płyt bromożelatynowych. Rozwojowi jej stanęły na przeszkodzie: brak odpowiedniego szkła w kraju oraz konkurencja zagraniczna_ Pod koniec życia D. musiał ciężko walczyć z losem. Wybitny fotograf, zamiłowany botanik, świetny wykładowca o bystrym umyśle i nadzwyczajnej pamięci, zakończył życie w początku 1897 r. pozostawiwszy żonę z kilkorgiem dzieci.” (za: PSB, t. 6, str. 15-16).
Kilburn Brothers Stereoscopic View Company - jedna z największych na świecie i najdłużej działająca amerykańska wytwórnia fotografii stereoskopowych, założona przez braci Kilburn: Benjamina Westa (1827-1909) i Edwarda (1830-1884), działająca w Littleton na północy stanu New Hampshire, w latach 1865-1909.

Obrazek z życia mieszkańców z widokiem na zabudowę placu w okresie 1. wojny św. Na odwrocie odręcznie ołówkiem: "I wojna / Warschau, Schlossplatz". Stan dobry.

Widok na słynną figurę Chrystusa dźwigającego krzyż, znajdującą się na schodach przed Bazyliką Świętego Krzyża w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "LA  POLOGNE en images photogr. de J. Bułhak. No 3580 WARSZAWA / J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, Jagiellońska 8 / La collection contient 6000 images / Copyright by J. Bułhak Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Stan bardzo dobry.
Pomnik Chrystusa Dźwigającego Krzyż, który stoi przed frontem Bazyliki Świętego Krzyża w Warszawie. Rzeźba uderzająco łączy sztukę, historię Polski oraz niezwykłą symbolikę. Oryginał z cementu według projektu Andrzeja Pruszyńskiego stanął w tym miejscu w 1858 roku z inicjatywy hrabiego Andrzeja Zamoyskiego. Ze względu na zniszczenia dzieła przez wandali, w 1898 roku wykonano odlew w brązie w Rzymie pod okiem Piusa Welońskiego. Weloński opatrzył rzeźbę własnym podpisem, choć autorem pierwowzoru pozostał Pruszyński. Granitowy cokół o wysokości, dodany w 1898 roku, zaprojektował Stefan Szyller. To właśnie na nim umieszczono złocony napis Sursum Corda (łac. "W górę serca"). W czasie Powstania Warszawskiego we wrześniu 1944 roku, w wyniku niemieckiego ostrzału, pomnik spadł na ulicę. Figura ułożyła się na bruku w niezwykły sposób: leżący Jezus prawą dłonią wskazywał bezpośrednio wyryty na cokole napis. Wywieziony przez Niemców w 1944 roku w celu przetopienia, posąg odnalazł się w przydrożnym rowie w Hajdukach Nyskich i ostatecznie powrócił na Krakowskie Przedmieście w 1945 roku. (AI).
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

W prawym fragmencie kompozycji widoczni licznie zgromadzonymi turyści i mieszkańcy stolicy na galerii widokowej wokół Wieży Zygmuntowskiej (Zegarowej), służącej jako jeden z najważniejszych punktów widokowych w mieście. W lewym fragmencie kompozycji kolumna Zygmunta III Wazy. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No 3201 WARSZAWA/ J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Malownicza gra światła i cienia na fasadzie i licznych detalach architektonicznych wilanowskiego pałacu. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No 3355 WARSZAWA/ J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Malowniczy widok na zabudowania ulicy, mającej postać trójbocznego placu znajdującego się na tyłach katedry św. Jana w Warszawie, między ulicami Dziekanią i Jezuicką, której nazwa nawiązuje do znajdujących się tam kanonii – domów kanoników kolegiaty św. Jana. (Wikipedia). W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotogr. Jana Bułhaka". Na odwrocie piecz.: "POLAND in photographical pictures by  J. Bułhak. No 3345 WARSZAWA/ J. Bułhak, Pictorial Photographer 8, Jagiellońska Street. Wilno (Poland) / The collection contains 6000 pictures / Copyright by J. Bułhak, Wilno 1925" oraz odręczny napis identyfikujący atramentem, po włosku. Stan bardzo dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

W prawym fragmencie kompozycji zamek i wieża zegarowa, na pierwszym planie kolumna Zygmunta, w dole widoczni przechodnie. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie m.in. piecz.: "Ze zbiorów H. Poddębskiego Warszawa, Zajęcza 7, tel. 156-39 / Fotografował Henryk Poddębski" oraz napis identyfikujący ołówkiem. Stan bardzo dobry.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok na tętniący życiem rynek. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie m.in. piecz.: "Ze zbiorów H. Poddębskiego Warszawa, Zajęcza 7, tel. 156-39 / Fotografował Henryk Poddębski" oraz napis identyfikujący ołówkiem. Stan bardzo dobry.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Widok Pałacu na Wodzie w wyjątkowej kompozycji z lustrzanym odbiciem fragmentu bryły budynku. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie m.in. piecz.: "Ze zbiorów H. Poddębskiego Warszawa, Zajęcza 7, tel. 156-39 / Fotografował Henryk Poddębski" oraz napis identyfikujący ołówkiem. Stan bardzo dobry.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Obrazek z życia mieszkańców stolicy na krótko przed wybuchem 2. wojny św. Zdjęcie górnym marginesem przyklejone do kartonowego podkładu; górny margines podkładu uszkodzony, poza tym stan dobry.

W centrum kompozycji widok na Pałac Przebendowskich (Radziwiłłów) po powojennej odbudowie. Na pierwszym planie okrągła, murowana studnia - klasycystyczny wodozbiór Gruba Kaśka. Obok stary tramwaj, samochody ciężarowe i osobowe poruszające się po nowo wytyczonej trasie W–Z. Na odwrocie m.in. piecz.: "Kazimierz Lelewicz Fotografik Gdańsk-Wrzeszcz, ul. Topolowa 2", data: "1949" (wpisana atramentem" oraz odręczny napis identyfikujący ołówkiem: "Warszawa - Pałac Radziwiłłów na trasę W-Z". Stan dobry.

Na fotografii pogrążeni w rozmowie prezydent i premier gen. Felicjan Sławoj Składkowski. Zdjęcie wykorzystane do publikacji w n-rze 36 "Dziennika Polskiego z 10-11 lutego 1952". Na odwrocie m.in. maszynopisowy tekst identyfikujący w brzmieniu: "5469. Śniadanie na Zamku z okazji wyjazdu nuncjusz Marma[ggiego]. [pre]zydent R.P. w rozmowie z premjerem gen. Składkowskim". Miejscowe zaplamienia, głównie na odwrcie.
I. Mościcki (1867-1946) - polityk, prezydent RP w l. 1926-1939, budowniczy przemysłu chemicznego w Polsce. Drugie zaprzysiężenie odbyło się po ponownym wyborze, 9 maja 1933 roku, również na Zamku Królewskim.

Widok zewnętrzny dawnej lewej oficyny, przebudowanej w 1842 roku na pałac. W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Pałac w Werkach to wybitny klasycystyczny zespół pałacowy położony w północnej dzielnicy Wilna, na malowniczym wzgórzu nad Wilią. Ze względu na swój przepych i elegancję bywa nazywany „Wersalem wileńskim”. Majątek należy do najstarszych dworów na Litwie. Obecny pałac powstał głównie z przebudowy w latach 30. XIX wieku, a w połowie tego stulecia rezydencję rozbudował książę Ludwik Wittgenstein. Główny korpus nakryty jest miedzianą kopułą. Obiekt słynie z symetrycznego układu, arkadowych ganków i bogatych zdobień. Rezydencję otacza rozległy, zabytkowy park, który obecnie stanowi część Werkowskiego Parku Regionalnego. Kompleks jest pięknie odrestaurowany. Obecnie znajduje się w nim siedziba Instytutu Botaniki. (AI).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Na odwrocie piecz.: "J. Bułhak Art Fotograf Wilno, ul. Jagiellońska 8". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

Widok na fasadę późnogotyckiego kościoła. Na odwrocie piecz.: "Henryk Poddębski Warszawa, ul. Zajęcza 7, tel. 156-39 Zbiór Fotografii Krajoznawczej / Miejscowość: Wilno [wpisane atramentem] / Określenie: Kosc. Św. Anny najpiękniejszy Kosc. w Wilnie". Narożniki lekko otarte, poza tym stan bardzo dobry.
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Malowniczy pejzaż z rzymskokatolickim kościołem pw. św. Anny na wzgórzu. W prawym dolnym narożniku wycisk: "J. Bułhak Wilno". Fotografia należy do autorskiego cyklu "Polska w obrazach fotograficznych Jana Bułhaka". Na odwrocie m.in. piecz.: "Polska w obrazach fotogr. J. Bułhaka. No 2690 [wpisane ołówkiem] Nowogr. Worończa Kościół i okolica [wpisane ołówkiem]. J. Bułhak. Art. Fot. Wilno, ul. Jagiellońska 8.", "Zbiory Dr. Mieczysława Orłowicza". Stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

W centrum kompozycji fontanna Neptuna w pierwszej barokowej wersji z piaskowca. W 1874 z powodu złego stanu zachowania została zastąpiona nowym odlewem. Wokół licznie zgromadzeni mieszkańcy pozujący do fotografii. W tle widoczne kamienice północno-wschodniej pierzei Nowego Targu. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "8. b. Neumarkt. Gabeljürge. BRESLAU.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Stan bardzo dobry.

W centrum kompozycji wykonany z brązu pomnik z przedstawieniem króla Prus na wspiętym koniu. W tle widoczny fragment gmachu Nowego ratusza. Wokół pomnika zgromadzeni nieliczni mieszkańcy.. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "45. Statue Friedrich des Grossen. BRESLAU.". Zdjęcie naklejone na oryg. kartonowy podkład. Stan bardzo dobry.

Widok na monumentalny gmach teatru, obecnie Opery Wrocławskiej. Odbitka naklejona na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "Breslau", na lewym: "Stadttheater. / Druck und Verlag von A. Fabian & Comp., Breslau 1894". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, miejscowe niewielkie zaplamienia, poza tym stan dobry.

Widok na drewnianą bramę wejściową prowadzącą na specjalnie zaadoptowane tereny, gdzie w lipcu 1894 odbyły się 8. Ogólnoniemieckie Zawody Gimnastyczne, będące sportowo-patriotycznym wydarzeniem, które przyciągnęło do Wrocławia dziesiątki tysięcy gimnastyków i gości z całego świata. Odbitka naklejona na oryg. kartonowy podkład. Na prawym marginesie podkładu nadruk: "Zur Erinnerung an das 8. Allgemeine deutsche Turnfest in Breslau Juli 1894", na lewym: "Das Hauptportal". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, miejscowe niewielkie zaplamienia, poza tym stan dobry.

Widok na fragment południowej fasady ratusza i przechodniów przed nim. W prawym dolnym narożniku zdjęcia wycisk: "J. Bułhak". Na odwrocie m.in. piecz. autorska: "J. Bułhak Art. Fotografik Warszawa 32,. Krasińskiego 18", "Prawa [...]" oraz napis ołówkiem: "Wrocław - ratusz", "N 6637". Zaplamienie marginesu na odwrocie, poza tym stan dobry.
J. Bułhak (1876-1950) - wybitny polski fotografik, nestor polskiej fotografii, filozof i teoretyk, założyciel Fotoklubu Wileńskiego w 1927, a także współtwórca ZPAF po II wojnie światowej. Pierwszą swoją pracownię założył z namowy Ferdynanda Ruszczyca. Przez pewien czas przebywał w drezdeńskiej pracowni Hugo Erfurta. Jego pierwsze prace wileńskie powstały w l. 1912-1919 i poświęcone były głównie pejzażowi oraz architekturze monumentalnej. Właśnie te tematy stały się wiodące w jego twórczości i to nimi głównie zajmował się do końca życia. Był twórcą fotografiki krajobrazowej. Jego kolekcja ok. 10.000 zdjęć "Polska w krajobrazach fotograficznych" i fototeka zdjęć polskich i zagranicznych spłonęły w Wilnie w 1944. Po wojnie, do 1946 wykonał ok. 1.000 zdjęć zniszczeń i odbudowy Warszawy i ok. 2.000 zdjęć z Ziem Zach. Wydał wiele albumów, tek, pocztówek z fotografiami, głównie kresowymi, a zwłaszcza dotyczącymi Wileńszczyzny. Był również autorem wielu podręczników estetyki i i techniki fotografii, krajoznawstwa oraz inicjatorem badań hist. dotyczących fotografii.

W prawym dolnym narożniku wycisk: "H. Poddębski". Na odwrocie piecz. oraz napisy identyfikujące ołówkiem. Stan bardzo dobry.
Pałac w Zaleszczykach – wybudowany przez Poniatowskich w końcu XVIII wieku, przebudowany przez barona Leona Antoniego Brunickiego (1811–1866) w 1831. W XIX wieku własność Brunickich i do 1939 r. rodziny Turnau. Ostatnią właścicielką pałacu była baronowa Stella Turnau (1867-1938), żona Augusta Turnaua (1865–1924). Po 1945 r. usunięto kartusz herbowy i przerobiono budynek na szpital. Piętrowy pałac z wysuniętymi do przodu skrzydłami (ryzalitami), w środkowej części pod balkonem znajduje się główne wejście. Skrzydła dzielone pilastrami na modłę jońską. Ściany zwieńczone gzymsem. Obiekt przed II wojną światową otaczał park angielski, który sięgał plaży nad Dniestrem. W parku znajdowały się okazy drzew, z których warto wymienić: kłęk kanadyjski, miłorząb japoński, tulipanowiec amerykański. (Wikipedia).
H. Poddębski (1890-1945) - wybitny fotograf warszawski. Od 1911 związany z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym, gdzie przez wiele lat kierował pracownią fotograficzną. W 1934 jego archiwum liczyło ponad 6.000 szklanych klisz. W l. 30. XX w. fotografował małoobrazkowym aparatem "Leica". Od 1925 prowadził znane atelier fotograficzne przy ul. Marszałkowskiej 25 w Warszawie. Jego prace były wysoko cenione na wystawach w kraju i za granicą - otrzymał wiele nagród i wyróżnień.

Oficjele i żołnierze upozowani do fotografii przed neogotyckim kościołem św. Elżbiety w Wiedniu. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3" oraz ołówkowe informacje z informacjami potrzebnymi do publikacji w prasie. Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Żołnierze w umundurowaniu, z karabinami, gotowi do wymarszu na front galicyjski, by zasilić tworzące się Legiony Polskie - na zdjęciu uznanego austriackiego fotografa prasowego Isidora Harkányiego (1852–1932), dokumentującego formowanie i życie codzienne nowo powstałych oddziałów wojskowych w Wiedniu, przeznaczone do publikacji w ówczesnej prasie. Na dolnym marginesie kliszy niezbyt czytelny nadruk atelier. Na odwrocie ołówkowe zapiski i piecz., m.in.: "I. Harkányi Wien V Pilgramsgasse 24", "7. Sep. 1914", "Wymarsz I Kompanyi Legionów z Wiednia". Stan dobry.

Siedmiu ułanów pozujących do fotografii - w umundurowaniu legionowym - kurtkach kawaleryjskich, tzw. "ułankach", dwurzędowych z wyłogami wz. 1914-1916, z charakterystycznymi czapkami ułańskimi na głowach, z szablami przy boku. Bardzo podobne ujęcie zostało wykorzystane do publikacji w formie pocztówki zatyt. "Legiony Polskie - Ułani" wydanej nakładem Nakładem Centralnego Biura Samarytanina Polskiego na cele Legionów, w Krakowie. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
ułani Beliny - Władysław Belina-Prażmowski w VIII 1914 stworzył pierwszy szwadron kawalerii. Był organizatorem i dowódcą 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, tzw. "beliniaków", na czele którego przeszedł cały szlak bojowy Legionów. Ułani Beliny brali udział w walkach I wojny św., wsławiając się m. in. słynną szarżą na pułki rosyjskie pod Rokitną w VI 1915.

Grupa ułanów pozujących do fotografii - w umundurowaniu legionowym - kurtkach kawaleryjskich, tzw. "ułankach", dwurzędowych z wyłogami wz. 1914-1916, z charakterystycznymi czapkami ułańskimi na głowach, z szablami przy boku. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
ułani Beliny - Władysław Belina-Prażmowski w VIII 1914 stworzył pierwszy szwadron kawalerii. Był organizatorem i dowódcą 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, tzw. "beliniaków", na czele którego przeszedł cały szlak bojowy Legionów. Ułani Beliny brali udział w walkach I wojny św., wsławiając się m. in. słynną szarżą na pułki rosyjskie pod Rokitną w VI 1915.

Na jednym ujęciu ułan na koniu, na drugim ułani podczas odpoczynku - pozujący do fotografii - w umundurowaniu legionowym - kurtkach kawaleryjskich, tzw. "ułankach", dwurzędowych z wyłogami wz. 1914-1916, z charakterystycznymi czapkami ułańskimi na głowach, z szablami przy boku. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
ułani Beliny - Władysław Belina-Prażmowski w VIII 1914 stworzył pierwszy szwadron kawalerii. Był organizatorem i dowódcą 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, tzw. "beliniaków", na czele którego przeszedł cały szlak bojowy Legionów. Ułani Beliny brali udział w walkach I wojny św., wsławiając się m. in. słynną szarżą na pułki rosyjskie pod Rokitną w VI 1915.

Ułani na szlaku bojowym, w tle trzech, na pierwszym planie kompozycji pozujące jeden. Wszyscy - w umundurowaniu legionowym - kurtkach kawaleryjskich, tzw. "ułankach", dwurzędowych z wyłogami wz. 1914-1916, z charakterystycznymi czapkami ułańskimi na głowach, z szablami przy boku. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
ułani Beliny - Władysław Belina-Prażmowski w VIII 1914 stworzył pierwszy szwadron kawalerii. Był organizatorem i dowódcą 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, tzw. "beliniaków", na czele którego przeszedł cały szlak bojowy Legionów. Ułani Beliny brali udział w walkach I wojny św., wsławiając się m. in. słynną szarżą na pułki rosyjskie pod Rokitną w VI 1915.

Na jednym ujęciu żołnierze podczas apelu, na drugim w przemarszu. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Na jednym ujęciu ułan na koniu, piechota legionowa w okopach. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.

Żołnierze podczas odpoczynku w lesie. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu i miejscowe uszkodzenie na licu.

Na jednym ujęciu widoczny kapelan Legionów Polskich Kosma Lenczowski, na drugim siostry i żołnierze przed budynkiem, na dwóch pozostałych legioniści niosący rannych. Wszystkie ujęcia wykonane w porze zimowej. Na odwrocie piecz.: "Mr. J. A. Koperski Wien, I., Graben 28 II/3". Na odwrocie ślady po odklejeniu z albumu, poza tym stan dobry.
Kosma Lenczowski, właśc. Karol Marceli Lenczowski (ur. 18 stycznia 1881 w Maniowach, zm. 1 czerwca 1959 w Krakowie) – polski kapucyn, kapelan Legionów Polskich w latach 1914–1918. [...] po wybuchu I wojny światowej, dnia 8 sierpnia 1914 wyruszył na front jako kapelan I Brygady Legionów Polskich odbywając z nią cały szlak bojowy. 27 stycznia 1915 awansował do rangi urzędnika wojskowego IX klasy (odpowiednik kapitana). W 1916 na własną prośbę przeniesiono go do Domu Ozdrowieńców w Kamieńsku koło Piotrkowa. W 1917 powrócił do służby czynnej i został zatrudniony w 4 Pułku Piechoty w Zegrzu. W czasie kryzysu przysięgowego odmówił złożenia przysięgi i dlatego został skierowany do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po zawarciu pokoju brzeskiego został internowany w Dulfalva, a potem w Huszt. (Wikipedia).

Grupa pozująca do fotografii. Na odwrocie piecz.: "Polnischer 'Samariter' Wien, I. Kärntnerstrasse 31 (Hotel Erzherzog Carl)". Krawędzie naddarte i z ubytkami.
Pieczątka „Polnischer Samariter” (Polscy Samarytanie) na zdjęciach pochodzi z okresu I wojny światowej. Określenie to odnosi się do organizacji i komitetów pomocowych (często działających w Wiedniu jako Polnische Samariter-Delegation), które organizowały zbiórki pieniędzy, żywności i odzieży dla polskich legionistów. Środki zbierane przez „Polskich Samarytan” w Wiedniu były przeznaczone na wsparcie walczących oddziałów oraz rannych żołnierzy. Siedziba delegacji w Wiedniu mieściła się m.in. przy Kärntner Straße 31 (Hotel Erzherzog Karl), a ich pieczęciami często stemplowano urzędowe afisze, odezwy i korespondencję. (AI).

Portretowany ujęty w całej postaci. Ubrany w mundur wz. 1919, bryczesy i oficerki, w prawej ręce trzyma palcat (szpicrutę). Na odwrocie odręczna dedykacja atramentem: "Stanisławowi Chorążemu Jan Kossak --- Grudziądz 1925 r.". Krawędzie nieco otarte, miejscowe zaplamienia na odwrocie, stan ogólny dobry.
Centrum Wyszkolenia Kawalerii - centrum szkolenia kawalerii w l. 1928-1939, w garnizonie Grudziądz. 15 VIII 1920 została utworzona Centralna Szkoła Jazdy z siedzibą w Grudziądzu. Szkoła kilkakrotnie zmieniała nazwę. Od 10 IV 1923 była to Centralna Szkoła Kawalerii, od 11 XI 1925 Obóz Szkolny Kawalerii, i od 1 VI 1928 Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Niebagatelny wpływ na profil kształcenia miał gen. Tadeusz Rozwadowski, w l. 1921-1926 Generalny Inspektor Jazd Kawalerii przeprowadzający częste inspekcje szkoły.

Portretowani pozują do pamiątkowej fotografii przed budynkiem z widocznym szyldem z napisem: "5. Okręgowa Składnica Sanitarna". Na odwrocie napis atramentem: "30/4 1928.". Miejscowe niewielkie zaplamienia, poza tym stan dobry.
5. Okręgowa Składnica Sanitarna w Krakowie (podlegająca Dowództwu Okręgu Korpusu Nr V) znajdowała się na terenie kompleksu wojskowego przy ul. Wrocławskiej 1-3 (w ówczesnej dzielnicy Łobzów). Placówka ta funkcjonowała w ścisłej strukturze logistycznej i medycznej garnizonu, stacjonując na tym samym obszarze koszarowym co 5. Szpital Okręgowy. Koszary i budynki szpitalne przy ul. Wrocławskiej stanowiły zaplecze medyczno-magazynowe dla całego okręgu wojskowego.Składnica była niezależnym od apteki szpitalnej wojskowym zakładem zaopatrzeniowym, odpowiedzialnym za gromadzenie i dystrybucję leków, narzędzi chirurgicznych oraz materiałów opatrunkowych dla jednostek Wojska Polskiego II RP. (AI).

Fotografia wykonana na zlocie Armii Krajowej w 1964 Fawley Court w Anglii. Stoją od lewej: członek Rady Trzech generał Tadeusz Bór-Komorowski, współzałożyciel Studium Polski Podziemnej pułkownik Kazimierz Iranek-Osmecki, rotmistrz Henryk Zabielski. Do dolnego marginesu przytwierdzony maszynopisowy pasek papieru z identyfikującym tekstem. Stan bardzo dobry.

Portretowani upozowani do pamiątkowej fotografii pod bramą z napisem: "Obóz Związku Strzeleckiego imienia senatora Zygmunta Lewakowskiego". Odcięte górne narożniki, miejscowe zaplamienia na odwrocie. Na odwrocie odręczny ołówkowy napis identyfikujący: "Obóz letni Związku Strzeleckiego imienia Z. Lewakowskiego w Zakrzowie. Zakrzów k. Wadowic.
Obóz Związku Strzeleckiego im. Zygmunta Lewakowskiego w Zakrzowie koło Wadowic funkcjonował w latach 1929–1939 jako główny ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy dla członków organizacji paramilitarnych. Był to tętniący życiem kompleks, do którego każdego lata zjeżdżała młodzież z całej Polski, łącząc wypoczynek z przysposobieniem wojskowym. (AI).